Στα θρανία της… παιδοφιλίας

ΩΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ
ΖΩΗ ΣΤΟΝ «ΚΥΝΗΓΟ» Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΝΑΣ, ΠΡΟΤΟΥ
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΣΕ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟ ΓΚΟΛΝΤΕΝ ΜΠΟΪ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΣ
ΕΠΙΚΑΙΡΟ «ΧΡΥΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ», ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ
ΔΙΑΡΚΩΣ ΔΙΟΓΚΟΥΜΕΝΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑΣ
«Θέλαμε να παρουσιάσουμε ένα θέμα το οποίο μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται όλο και πιο πολύ» λέει ο βραβευμένος φέτος με Βραβείο Κουν ηθοποιός. «Και εννοώ την παιδοφιλία σε συνδυασμό με την ενδοοικογενειακή βία. Το άκουγα, το έβλεπα, το συζητούσα, αλλά δεν μπορούσα να διανοηθώ τις διαστάσεις που έχει λάβει».

Το έργο, σε σκηνοθεσία Βασίλη Χριστοφιλάκη (θεατρική μεταφορά της ταινίας «Τhe Woodsman»), αναδείχθηκε και από την επικαιρότητα με αφορμή τον κατ΄ οίκον περιορισμό του Ρομάν Πολάνσκι στο Γκστάαντ της Ελβετίας, γιατί φέρεται ότι είχε αποπλανήσει το 1977 ανήλικη.

«Για να προσεγγίσω τον ρόλο, δουλέψαμε ως θίασος με έναν ψυχίατρο από το Στρασβούργο, ο οποίος παρακολουθεί δυο- τρεις τέτοιες περιπτώσεις, ώστε να βρούμε τον τρόπο που προσπαθεί ένας τέτοιος άνθρωπος να ισορροπήσει. Δεν νομίζω ότι τους προσφέρει ηδονή αυτό που κάνουν. Είναι μια κόλαση αυτό που ζει ο παιδόφιλος και αποπλανώντας έναν ανήλικο δημιουργεί ταυτόχρονα την κόλαση στο ίδιο το παιδί».

Στο έργο, είπατε, ο παιδόφιλος θέλει να κάνει το επόμενο βήμα (να ερωτευθεί ενήλικη), να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Ποιο βήμα σάς ώθησε να παίξετε στον «Κυνηγό»;

«Διεήρυνε περισσότερο την αντίληψή μου γι΄ αυτά που συμβαίνουν στη ζωή, με βοήθησε να είμαι πιο διαλλακτικός. Ώς τώρα ήμουν κάθετος. Όταν μάθαινα για τέτοια περιστατικά, μου ερχόταν να σπάσω στο ξύλο τους δράστες που κατέστρεφαν μια παιδική ψυχή.

Το έργο όμως με έκανε να σκύψω πάνω από αυτό το θέμα και σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να το κρύβουμε κάτω από το χαλί. Να στήνουμε στα έξι μέτρα αυτούς τους ανθρώπους; Τέτοιες λύσεις δεν βοηθούν. Αν ανοιχτεί αυτό το θέμα θα σωθούν παιδιά, αλλά θα βοηθήσει και τους παιδόφιλους να ζητήσουν τη βοήθεια της κοινωνίας διότι όσο το σκεπάζουμε βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να δρουν». Ηθοποιός της νεώτερης γενιάς, αναδείχθηκε, με τους Δημοσθένη Παπαδόπουλο, Γιώργο Πυρπασόπουλο, Πέγκυ Τρικαλιώτη, μέσα από το «Τέλος εποχής» του Αντώνη Κόκκινου, το 1994. Ήταν ο αρχηγός της παρέας, ο σκληρός. Με ανάλογους, παραβατικούς, χαρακτήρες έγινε ευρύτερα γνωστός. Χάρη σε έναν τέτοιο τύπο- έναν εκβιαστή- τιμήθηκε με το Βραβείο Κουν για τη δημιουργική ερμηνεία του στην παράσταση «Ο κύριος Επισκοπάκης» (του Ανδρέα Μήτσου) σε σκηνοθεσία Στέλιου Μάινα.

«Η τυποποίηση» λέει, «άρχισε από την τηλεόραση που θέλει το εύκολο και το γρήγορο». Δεν σας αναλογεί μερίδιο ευθύνης;

«Βεβαίως. Αλλά σταμάτησα να κάνω τηλεόραση όταν είδα τι συμβαίνει. Μη γελιόμαστε όμως, δεν έχω τη δύναμη να είμαι πάνω από αυτό το σύστημα. Απλώς μετά τις “Αέρινες σιωπές” δεν μετέχω σ΄ αυτή την τηλεοπτική διαδικασία».

info

«Χρυσές δουλειές» του Στιβ Τόμπσον από 20 Ιανουαρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία (και μετάφραση) Βασίλη Χριστοφιλάκη με τους Κώστα Καζανά, Νέστορα Κοψιδά, Δήμητρα Ματσούκα κ.ά.