«Ήταν ο πρώτος ράπερ πριν ακόμη από το ραπ»

Απότομος, δύστροπος, αγενής, αυταρχικός, αν και ικανός να αφοσιωθεί σε εκείνο που πίστευε ότι ήταν σωστό. Ο Ίαν Ντιούρι δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος που τραγούδησε το «Sex & Drugs & Rock ΄n΄ Roll» με τον δικό του τρόπο, ήταν όλα τα παραπάνω- τουλάχιστον σύμφωνα τον Will Βirch που υπογράφει τη βιογραφία του «Ιan Dury Τhe Definitive Βiography» (Εκδ. Sidgwick).

«Ήταν ένας πανκ ρόκερ πριν από το punk και ένας ράπερ πριν από το ραπ. Σίγουρα ένας πολύ ενδιαφέρον τύπος», καταλήγει ο συγγραφέας για τον Ίαν Ντιούρι. Για τον οποίο- στα δέκα χρόνια που συμπληρώνονται τον Μάρτιο από τον θάνατό του- μία βιογραφία δεν είναι αρκετή. Μεθαύριο βγαίνει στο σινεμά και η ταινία «Sex & Drugs & Rock ΄n΄ Roll» με θέμα τη ζωή του.

Καλή φωνή δεν είχε. Και απείχε πολύ από την τυπική εικόνα του ροκ σταρ, εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων από την πολιομυελίτιδα που είχε περάσει ως παιδί. Κούτσαινε, καμπούριαζε και «γκάριζε…

όταν τραγουδούσε». Τίποτα όμως αυτά δεν του στέρησε το μεγάλο του χάρισμα: να γοητεύει το κοινό.

Να κερδίζει τις γυναίκες, με τις οποίες στις σχέσεις του ποτέ δεν είχε πρόβλημα. Το ταλέντο του ήταν οι στίχοι (αν και ο ίδιος δεν δεχόταν ότι ήταν στιχουργός). «Ήταν χαρισματικός και ταλαντούχος, αλλά όπως όλοι οι γητευτές, έτσι και ο Ντιούρι ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Συχνά μάλιστα έκανε αλλαγές στα μέλη του συγκροτήματός του για να μη χάνει τον έλεγχο εκείνος», λέει ο βιογράφος του στους «Sunday Τimes».

Η χαρακτηριστική κόκνεϊ προφορά του ήταν μια επινόηση. Η μητέρα του Πέγκι ήταν εργαζόταν ως ιατρικός επισκέπτης και μιλούσε αγγλικά του ΒΒC, o πατέρας του Μπιλ ήταν σοφέρ σε Rolls-Royce. Ο Ίαν στο σχολείο «δεν είχε φίλους γιατί δεν ήταν καθόλου καλός». Τα πράγματα όμως έγιναν καλύτερα στη Σχολή Καλών Τεχνών. Εκεί όπου αργότερα άρχισε και να διδάσκει. Οι σπουδαστές τον εκτιμούσαν, αλλά εκείνος συνέχιζε να είναι αγενής. Μια φορά κατέβασε το παντελόνι του μπροστά σε μια φοιτήτρια, λέγοντάς της: «Βλέπεις, δεν υπάρχει τίποτε κακό».

Από τα εφηβικά του χρόνια έπαιζε με τζαζ γκρουπ, αλλά το 1971, συγκλονισμένος από τον θάνατο του Τζιν Βίνσεντ, αποφάσισε να τα εγκαταλείψει όλα και να γίνει ροκ σταρ. Με τα χρήματα από το πρώτο χιτ του «Ηit me with your rhythm stick» αγόρασε σπίτι για τη μητέρα του στο Χάμστεντ και για τη γυναίκα και τα παιδιά του.