Φαινόμενα

Η ΤV της καταστροφολογίας
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Η οικονομία μπορεί να είναι σε κρίση, αλλά η κοινωνία σε ακόμη μεγαλύτερη, αφού οι πιο παραγωγικές ομάδες οδηγούνται σε αφασία από τους διαρκείς υπολογισμούς των συνταξιοδοτικών ορίων
Είμαστε όλοι… συνταξιούχοι. Πριν από την ώρα μας. Νέοι που ακόμη σπουδάζουν, άλλοι έτοιμοι υποτίθεται να βγουν στην παραγωγή, μεγαλύτεροι που βρίσκονται στα μισά της επαγγελματικής διαδρομής τους, όλοι με τον ίδιο πανικό: «Ποια είναι τα συνταξιοδοτικά όρια;» Ιδού το νέο τραγικό ερώτημα της ιστορίας.

Εργαζόμενοι με στόχους δημιουργικούς και που ακόμη δεν είναι βέβαιο ότι τους έχασαν, σαν να τους επιβάλλεται με το ζόρι μια γεύση αποτυχίας. Και αυτό δεν αφορά μόνο δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι θεωρείται ότι ακολουθούν μια επαγγελματική ρουτίνα ελάχιστα δημιουργική, αλλά επαγγελματίες κάθε κατηγορίας. Όλοι σκεφτόμαστε τη σύνταξη.

Μια πυκνή δηλητηριώδης ομίχλη, που παραλύει τους νευρώνες της δημιουργικότητας και των ονείρων, σαν να ξεπηδάει από τις τηλεοράσεις για να απλωθεί παντού γύρω μας. Την παράγουν εκείνα τα επίμονα ρεπορτάζ περί του «αδιέξοδου Ασφαλιστικού», των συντριπτικών φόρων, της μείωσης μισθών, της κατάργησης προνομίων κ.λπ. Μια σειρά από τρομοκρατικές «αποκαλύψεις» σχετικώς με τις κυβερνητικές προθέσεις, που καταρρίπτουν προκαταβολικώς και πριν ανακοινωθούν σαφή μέτρα κάθε εργασιακή κατάκτηση, πρώτα στις συνειδήσεις του φιλοθεάμονος. Για να ακολουθήσει προφανώς και η τυπική κατάργησή τους από τις κυβερνήσεις.

Κορυφαίο πρόβλημα όλων, τα όρια ηλικίας. Ποια θα ΄ναι, πότε θα εφαρμοστούν, ποιους θα συμπεριλάβουν, πόσων χρονών είναι σήμερα, πόσο θα ΄ναι όταν θα πάρουν την πολυπόθητη σύνταξη. Σαν να μην υπάρχει άλλη ευτυχία. Ώρες ολόκληρες τηλεοπτικών προγραμμάτων που αναλύουν σενάρια και κάνουν προσθαφαιρέσεις. Βουτάει και το φιλοθέαμον κομπιουτεράκια και ρίχνεται με πάθος στις αριθμητικές πράξεις. Ένα είναι το όνειρο, η συνταξιοδότηση. Σε αυτή συνοψίζεται ολόκληρο το δημοκρατικό οικοδόμημα.

Είναι προφανές ότι οποιαδήποτε απειλή κατά των κεκτημένων της δημοκρατίας ξεσηκώνει τους πολίτες. Αλλά εδώ δεν πρόκειται για ξεσηκωμό, πρόκειται αντιθέτως για μια πνιγηρή συμπίεση κάθε ανθρώπινης τάσης για δημιουργικότητα, για εξέλιξη, για ρίσκο, σύμφυτο του πολιτισμού, κάτω από τον μπαμπούλα των ενσήμων και των «συνταξιοδοτικών ορίων». Η τηλεόραση του Αυτιά τώρα δικαιώνεται. Ορίζοντας της σκέψης; Χρονικός: από τη χρονολογία πρόσληψης ώς την επιθυμητή χρονολογία συνταξιοδότησης. Τίποτε άλλο δεν υπάρχει.

Μυξοκλαίμε οι φιλοθεάμονες πάνω από υποτιθέμενα συντρίμμια ενός ασφαλιστικού συστήματος, έχοντας απεμπολήσει οικειοθελώς τις μοναδικές ανθρώπινες ιδιότητες που θα μπορούσαν να προσφέρουν ασφάλεια: τη δημιουργική ικανότητα, την έμπνευση, τη δίψα για το καινούργιο, τη δυναμική διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος.

Έχουμε παραδοθεί στους εφιάλτες μιας ζωής δίχως νόημα, υπνωτισμένοι από τη μουρμουριστή υπόκρουση μιας οικονομολαγνικής τηλεοπτικής ενημέρωσης. Ένας θίασος «ειδημόνων» περιφέρεται από πάνελ σε πάνελ, ο οποίος αποτελείται από φοροτεχνικές «αυθεντίες» μέχρι συνδικαλιστές, οι οποίοι αντιδρούν με αυτοματισμό σε οποιαδήποτε πρόταση ευελπιστεί να βελτιώσει τη διαφάνεια των οικονομικών πράξεων (π.χ. ταμειακές μηχανές, τήρηση βιβλίων κ.λπ.).

Στην πραγματικότητα έχουμε παραδοθεί στη γελοιότητα, όχι γιατί η ασφάλεια της εργασίας είναι γελοία υπόθεση, αλλά γιατί την αντιμετωπίζουμε σαν προνόμιο εξ ουρανού που μας το παίρνουν πίσω σκοτεινές δυνάμεις.

Και καταναλώνουμε το θρίλερ της ανημπόριας μας με την ίδια απόλαυση που έχουμε εθιστεί να καταναλώνουμε κάθε φορά τις τηλεοπερέτες που παράγει το εγχώριο, ιδιόμορφο τελετουργικό του «αφανισμού» μας.


Έλεος με την τρομολαγνεία

Έτοιμοι να δώσουμε ό,τι έχουμε με αντάλλαγμα να διατηρηθεί το όνειρο της σύνταξης. Αυτό το μήνυμα στέλνουμε. Στα νιάτα. Στον κόσμο ολόκληρο. Όχι μιας αδύναμης οικονομίας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Αδύναμοι να αντιμετωπίσουμε μοιραία ελαττώματα. Τον σκανδαλώδη εγωκεντρισμό, για παράδειγμα, τον οποίο αντί να καταπολεμά, αποθεώνει η τηλεόραση που εκμεταλλεύεται τον τρόμο για το σκοτεινό μέλλον, κατακερματίζοντας την υπόθεση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων σε μίζερους υποκανόνες προνομίων ή μη προνομίων. Γιατί έτσι παράγεται η τηλεόραση της καταστροφολογίας στην οποία έχουμε εθιστεί. «Χάος με τις αποδείξεις» διατείνονται εδώ και ημέρες δελτία ειδήσεων και εκπομπές. «Σε σαφάρι αποδείξεων έχουν επιδοθεί οι καταναλωτές» ακούσαμε σε ρεπορτάζ.

Και γιατί είναι κακό αυτό; Επιτέλους ζητάμε αποδείξεις. Και ας μην τις κάνουμε τίποτε. Ας τις μαζέψουμε σε σακούλες και ας αφιερώσουμε ένα απόγευμα όταν έρθει η ώρα για να γίνουμε συνειδητοί φορολογούμενοι πολίτες, ταξινομώντας τας. Έλεος με την τρομολαγνεία! Είναι και ντεμοντέ.