Η Ιθάκη και οι δώδεκα θεοί

ΚΑΠΟΙΕΣ από τις πρώτες παιδικές μνήμες μου βρίσκονται σε μια γωνιά της κουζίνας, ακούγοντας τη μητέρα μου να μιλά για την Ερεικούσσα και την εισβολή των Γερμανών. Η μητέρα μου αφηγούνταν τις ιστορίες της με τρυφερότητα και λύπη. Όταν μπήκα στο ελληνικό σχολείο και άρχισα να διαβάζω τα έπη του Ομήρου, κατάλαβα πως δεν υπάρχει πια επιστροφή για μένα στη μητέρα μου. Η «Ιλιάδα» και η «Οδύσσεια» με συνεπήραν. Αυτός ήταν και ένας τρόπος να έρθω πιο κοντά στον πατέρα μου. Εκείνος χαιρόταν με την πνευματική μου πρόοδο, ειδικά όταν αυτή αφορούσε Έλληνες… Όταν οκτώ χρονών ήρθα στην Ελλάδα για πρώτη φορά, το καράβι που ταξιδεύαμε στο Ιόνιο άραξε στην Ιθάκη για να ξεφορτώσει κάποια πραμάτεια. Οι επιβάτες δεν μπορούσαν να κατέβουν.

Ζήτησα από τον πατέρα μου να μου επιτρέψει να κατέβω για να βρω το κάστρο του Οδυσσέα. Αρνήθηκε. Δεν είχα έρθει ποτέ τόσο κοντά στην Ιθάκη. Στα παιδικά μου χρόνια είχα γοητευτεί από τους δώδεκα θεούς της αρχαίας Ελλάδας. Αργότερα, όταν βρέθηκα μπροστά στον Θεό της Ορθοδοξίας, ένιωσα λίγο μπερδεμένος. Πώς μπορούσαν οι ιδιότητες των δώδεκα θεών να «χωρέσουν» σε έναν Θεό; Έναν Θεό που, διαφορετικά από τους θεούς του Ολύμπου, δεν τον άγγιζαν οι ανθρώπινες αδυναμίες, η ηδονή, η δίψα για εξουσία; Παρ΄ όλα αυτά υπάκουσα.

Δεν εξέφρασα πολλές απορίες, παρά πολύ αργότερα…