Στην ανάπαυλα

Η φυλακή, το σχολείο και το πιστόλι
Του Σταμάτη Φασουλή

«Έχασα». Άκουγα στο ταξί και δεν άκουγα. «Έλεγα θα ΄ναι φυλακή κι εσείς επιμένατε και λέγατε όχι, δεν μπορεί να χτίζουν φυλακή τόσο κοντά στα σπίτια. Σχολείο θα ΄ναι».

– «Ναι ε;».

– «Ναι. Δεν το θυμάστε, κύριε Φασουλή;».

– «Να σου πω την αλήθεια, όχι». Άκουγα και δεν άκουγα τον άνθρωπο στο τιμόνι. Γύριζα σπίτι αργά, είχα βγει έξω και πώς έγινε; Δεν το κατάλαβα. Μίλαγα μ΄ ένα ποτήρι στο χέρι περί τέχνης και μάλλον σαν σίγουρος για τον εαυτό μου, κάτι που διόλου δεν ισχύει αλλά το περιέφερα για να μπορέσω και εγώ να υπάρξω κάπως, να σταθώ, και ξαφνικά σαν από αλλού ακούω μια γνωστή μου δικηγόρο:

– «Σταμάτη, να σου γνωρίσω τη μητέρα του Αλέξη».

Έσπαγα το κεφάλι μου να βρω ποιον Αλέξη και όπως πήγα να φορέσω ένα χαμόγελο ευγενικό και άνετο, απ΄ αυτά που ΄χουμε πρόχειρα στο τσεπάκι μας σε όλες τις κοινωνικές συναναστροφές, κάτι στην ατμόσφαιρα σαν να έχανε στροφές. Σαν μια τουρμπίνα να δούλεψε ανάποδα και πήρε όλο τον αέρα, ένα «γουουάπ» και… Δεν ήταν το μαύρο φόρεμα. Ούτε το κεφάλι, κάπως γερτό στο πλάι, ούτε και τα πλεγμένα χέρια σαν να κρατάνε κάτι που φοβούνται ότι θα το σπάσουν. Όχι, ήταν ένα βάρος στο βλέμμα που απέφευγα, γιατί με έριχνε με ταχύτητα ιλίγγου στο μαύρο του κόσμου. Πήρα κουράγιο, κοίταξα κατάματα, και το είδα ΟΛΟ. Ήτανε αυτό που δεν περίμενα ποτέ. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τη μητέρα αυτού του παιδιού. Τη μητέρα του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Πήγα ν΄ αρθρώσω ένα σαν συλλυπητήρια, σαν κουράγιο, και αισθάνθηκα τόσο γελοίος, τόσο μικρός σ΄ αυτόν τον πόνο που γέμιζε την αίθουσα και την μετέτρεπε σε στρόβιλο, που το βούλωσα. Μόνο που όταν σήκωσα το χέρι και την άγγιξα στον ώμο, ένα σκοινί σαν να λύθηκε απότομα κι όρμησαν από παντού εικόνες σαν σφαίρες από πολυβόλα. Συλλαλητήρια, φωτιές, σπασμένες βιτρίνες, καμένες συνειδήσεις, οδοφράγματα ονείρων, ματαιωμένες αποφάσεις, το χριστουγεννιάτικο δέντρο λαμπάδα, οι πολιτικοί, οι καλλιτέχνες, τα κόμματα, και λόγια, λόγια, λόγια. Ένας ολόκληρος λαός να λέει, να λέει, να λέει, κι αυτή η γυναίκα μπροστά μου υπαρκτή πιο πολύ κι απ΄ την αλήθεια. Και να μην μπορώ να ξεφύγω από τα μάτια της.

«Το μόνο που φοβάμαι πια είναι μη και δεν βρω το δίκιο του παιδιού μου. Πάω σ΄ ένα δικαστήριο σ΄ άλλη πόλη… με συνθήκες… δεν θέλω να σας κουράσω… Να βγεις έξω, μου λένε όλοι. Βγαίνω, δεν ξέρω πού να σταθώ. Γυρίζω σπίτι, ξυπνάνε όλα και με πνίγουν… Φοβάμαι δεν θα βρω το δίκιο του παιδιού μου…».

Ούτε και ξέρω πώς καληνύχτισα. Αν καληνύχτισα. Μπήκα στο ασανσέρ, φέρετρο που γλιστράει σε σκοτεινό πηγάδι. Βγήκα στη νύχτα άοπλος κι όμως αυτό ήταν που μ΄ έκανε να τρέχω. Αυτό το σίγουρο αίσθημα ότι κι εγώ. Κι εγώ κρατούσα ένα πιστόλι που σημάδεψε τον γιο της εκείνο το βράδυ. Εγώ μαζί με όλους μας, που τόσο εύκολα γλιστρήσαμε στη γλίτσα της χαλασμένης μας ζωής. Ο οδηγός στο ταξί το βιολί του.

– «Γι΄ αυτό σας λέω, έχασα. Είχατε δίκιο. Δεν είναι φυλακή τελικά. Είναι σχολείο».

– «Δεν είμαι σίγουρος. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Τι χρωστάω;».

Κάνω να πιάσω τα χρήματα. Κι όπως δεν έχω πορτοφόλι, μεταλλικός στα δάχτυλά μου ο συνδετήρας, και κρύος, παγωμένος, σαν πιστόλι.