Το τέταρτο κουδούνι

Απορούσα κι εγώ ο αφελής για τον ξαφνικό Μεγάλο Πατριωτικό Έρωτα Μίκης + Αντώνης που φούντωσε μέσα στα εκλογικά αποκαΐδια της Νέας Δημοκρατίας και στις φλόγες που άναψε η εκλογή Σαμαρά στην προεδρία του κόμματος.

Απλό είναι: «επανάσταση» κι «επανάσταση» βρόνταγε κάθε τόσο ο Αντώνης, πέρναγε ο Μίκης απ΄ έξω, άκουσε «επανάσταση» και μπήκε.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Στο «Κιβωτός» θα στεγαστούν τον επόμενο χειμώνα- με μακροπρόθεσμη προοπτική- ο Γιάννης Μπέζος κι η Ναταλία Τσαλίκη (η φωτογραφία απ΄ τον καλοκαιρινό τους «Κατά φαντασίαν ασθενή»), στο πλαίσιο της «αναβάθμισης» που επιχειρεί τελευταία η «Ελληνική Θεαμάτων». Για να παρουσιάσουν ως μουσική κωμωδία την κοινωνική κομεντί – με δραματικές αποχρώσεις- «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα. Που θα σκηνοθετήσει ο Γιάννης Μπέζος κρατώντας τον ρόλο του Αντωνάκη Κοκοβίκου με Ελένη την Ναταλία Τσαλίκη.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκετη σεζόν 1959-΄60 απ΄ τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη σε σκηνοθεσία του, με τον ίδιο στον ρόλο του Αντωνάκη, που ΄μελλε να ΄ναι ο τελευταίος του, και Ελένη την Ίλια Λιβυκού.

Το 1965 ο Γιώργος Τζαβέλλας μετέφερε ο ίδιος το έργο του στην οθόνη- η ενδέκατη και τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε και μια απ΄ τις καλές παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου- με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού. Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγου όπου ο Γιώργος Τζαβέλλας τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας.

Το θεατρικό, παραδόξως, δεν παρουσιάστηκε μετά το πρώτο του ανέβασμα παρά μόνο μια φορά: τη σεζόν 2000-2001 στο θέατρο «Βέμπο», σε σκηνοθεσία Σμαρούλας Γιούλη, με τον Γιώργο Παρτσαλάκη και την Μαρία Τζομπανάκη. Ο Γιάννης Μπέζος κι η Ναταλία Τσαλίκη σχεδιάζουν να κάνουν επίσης στο «Κιβωτός» συμπαραγωγές που θα φιλοξενηθούν στο θέατρο τα Δευτερότριτα ή την άνοιξη ενώ θα οργανώσουν κι ένα μικρό αφιέρωμα για τα πενήντα χρόνια που συμπληρώνονται απ΄ το θάνατό του- πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου του 1960- στον Μεγάλο Βασίλη Λογοθετίδη. Που δεν αξιώθηκε να δει τ΄ όνομά του σε κανένα απ΄ τις δεκάδες θέατρα που διαθέτει πια η Αθήνα…- μήπως είναι μια ευκαιρία τώρα;

Πενήντα ευρώ είχαν πέρσι- η ανώτερη τιμή- το εισιτήριο για τον «Βιοπαλαιστή στη στέγη» του Λάκη Λαζόπουλου (φωτογραφία). Όταν το σχολίασα κηρύχτηκα Εχθρός του Λαού- ένα μίσθαρνο όργανο, ένα ενεργούμενο ανταγωνιστικών συμφερόντων… Στα τριάντα πέντε ευρώ κατεβαίνει φέτος, που η παράσταση επαναλαμβάνεται. Χαιρετίζω την απόφαση- μπράβο! (Μωρέ, κι ο Άγιος φοβέρα θέλει, που ΄λεγε κι η μανούλα μου).

Έχει αγριέψει το μάτι μου… Η κατάσταση «επιδεινώνεται» με ραγδαίους ρυθμούς.

Ανεξέλεγκτη! Η μεγαλύτερη τιμωρία είναι να ΄χεις την ευθύνη της στήλης θεαμάτων- για τα θέατρα. Κόλαση! Παραστάσεις, παραστάσεις, παραστάσεις…- δεκάδες, εκατοντάδες…-, θίασοι, θίασοι, θίασοι…, ομάδες, ομάδες, ομάδες…, Σκηνές, Σκηνές, Σκηνές…, μονόλογοι, μονόλογοι, μονόλογοι… Με τη σέσουλα. Ένας πληθωρισμός άνευ προηγουμένου, μια χιονοστιβάδα, μια θεατρική διάρροια…

Ηθοποιοί που κανείς δεν έχει ακούσει και που χρίουν εαυτούς θιασάρχες, απεγνωσμένοι νέοι- απόφοιτοι κατά φουρνιές δραματικών σχολών/ επιχειρήσεων- οι οποίοι αποφεύγοντας ν΄ αντιμετωπίσουν κατάματα το φάσμα της ανεργίας δημιουργούν ομάδες, κι άλλες ομάδες, κι άλλες ομάδες, νέοι άνθρωποι που όντως θέλουν να εκφραστούν, σοβαροί άνθρωποι και εντελώς ανόητοι, καλλιεργημένοι και αστοιχείωτοι, παιδιά που ακόμα δεν έχουν μάθει το α, βου, γου, δου του θεάτρου αλλά με την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι τους επωμίζονται μονολόγους, θεατρώνες που εκμεταλλεύονται την κατάσταση- το νέο θεατρικό κατεστημένο μας-, μεταποιούν εκ του προχείρου το παραμικρό τετραγωνικό του θεάτρου τους σε «Δεύτερες», και «Τρίτες», και «Τέταρτες», και «Πέμπτες» Σκηνές και τα τσεπώνουν…- όλα ένας αχταρμάς.

Και το αποτέλεσμα; «Θεατρικός οργασμός», σου λέει ο άλλος. Εγώ ξέρω πως όλο και συχνότερα βλέπω παραστάσεις «νεανικές», «συμπαθητικές», «γλυκούτσικες», που λυπάμαι, που ντρέπομαι να πω πως είναι μέτριες, πως είναι ασήμαντες, πως μόνο ως παραστάσεις δεύτερου- ούτε καν τρίτου…

– έτους δραματικής σχολής θα μπορούσαν να σταθούν. Αλλά που έχουν το θάρρος- ή το θράσος; Ή την αποκοτιά;- να εκτίθενται στο κοινό, και να ζητούν το εισιτήριό σας, και να τρέφουν φιλοδοξίες χωρίς αντίκρυσμα, και να βαυκαλίζονται πως είναι καλλιτεχνικές δουλειές ενώ τα τηλεοπτικά τερτίπια αναμασούν. Και που πείθουν και παρασύρουν να μπουν σε αίθουσα θεατρική παιδιά τα οποία, όμως, μάλλον τον χαβαλέ και την πλάκα επιζητούν και που δεν πιστεύω πως μπορούν να γίνουν η μαγιά για ένα καινούργιο, πιο απαιτητικό και ουσιαστικό, θεατρικό κοινό.

Δε βλέπω να πηγαίνει και τόοοοσο καλά το θέατρό μας… Και διαισθάνομαι ένα επερχόμενο κραχ. Όχι με χαιρεκακία. Με θλίψη. Μπορεί όμως να κάνω και λάθος. Μακάρι να διαψευστώ. Κι απ΄ τον πολτό να προκύψει το καινούργιο.

«Είναι ο πρώτος τολμήσασας» που ΄λεγε κι ο ρεπόρτερ στο «δελτίο ειδήσεων» του Star- «infotainment» σου λέει («ενημερωκωλάδικο» δεν θα ΄ταν το αρμόζον- ε, δεν είμαι κι ο Αδαμάντιος Κοραής…- ν΄ αποδοθεί ελληνιστί ο νέος «όρος»;). Αναφερόμενος στον Νίκο Παπαδάκη που άρχισε να τα βγάζει α λα Πετρούλα στο πρωινάδικό του μπας και τσιμπήσει η τηλεθέαση.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… «Σλουθ» φέτος στην Αθήνα, στο «Αθηνών», από και με Γιώργο Κιμούλη (φωτογραφία) και Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη- η παράσταση σας πληροφορώ ότι σκίζει στο ταμείο σε μια σεζόν, ως φαίνεται, μεγάλης κρίσης (και) στο θέατρο.

«Σλουθ» και στην Κύπρο- Λεμεσό και Λευκωσία. Το έργο του Άντονι Σάφερ παρουσιάστηκε εκεί από την ΕΘΑΛ- Εταιρεία Θεατρικής Ανάπτυξης Λεμεσού- στη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη και σε σκηνοθεσία Στέφανου Κοτσίκου. Με Ντίνο Λύρα και Λευτέρη Σαλωμίδη.

Τώρα, να καλείς στην πρεμιέρα πλήθος «επώνυμους» και μετά να τους ρωτάς πώς τους φάνηκε η παράσταση και- φυσικά…ν΄ απαντούν «έξοχη», και «πολύ προσεγμένη», και «υπέροχη», και «εξαιρετικοί οι συντελεστές» κι ύστερα να μαζεύεις τις απαντήσεις και να τις κάνεις μια σελίδα-διαφήμιση της παράστασης, εσείς το βρίσκετε πολύ κομψό; Αφήστε που εγώ δεν το βρίσκω και πειστικό… Ε, δηλαδή, και χάλια να ΄ναι τι θ΄ απαντήσουν οι καλεσμένοι; «Χάλια ήτανε»;