Βιβλία και φαντάσματα

ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ πολύ χρόνο στη διάθεσή μας για να διαβάσουμε βιβλία. Δεν είχαμε όμως τη δυνατότητα να διαβάσουμε τα βιβλία που θέλαμε. Σήμερα, ανήκω στους τυχερούς μετανάστες της πρώτης γενιάς που μπορούν να έχουν βιβλία και μια βιβλιοθήκη. Δεν έχω όμως πια τον χρόνο να τα διαβάσω. Μερικές φορές νοσταλγώ εκείνη την εποχή, όπου το διάβασμα των «καταραμένων βιβλίων» αποτελούσε πραγματική ιεροτελεστία. Η σχέση με το βιβλίο ήταν ερωτική… Μερικά από τα παλαιά αναγνώσματα τα έχω σήμερα μαζί μου στην Αθήνα. Στέκονται σε διάφορες γωνίες της βιβλιοθήκης…

●●●

Τα βιβλία ξεχνιούνται. Όταν τα ανοίγουμε, ύστερα από χρόνια, βρίσκουμε διάφορες σημειώσεις «γεννημένες» κάποτε, που μας πάνε πίσω στο παρελθόν ή που δεν μας λένε πια τίποτα. (Παρεμπιπτόντως, αφού τα αγαπάμε τα βιβλία, γιατί τα κακοποιούμε με σημειώσεις που πολλές φορές μοιάζουν με μουντζούρες;). Τα βιβλία μαζεύονται στο σπίτι χωρίς να καταλάβουμε πώς και γιατί. Κατακτούν, σαν αόρατοι εισβολείς, όλες τις γωνίες του σπιτιού. Διεκδικούν και κατακτούν τον χώρο όπου ζεις. Και τότε είναι που αναρωτιέσαι αν πραγματικά σου χρειάζονται όλα αυτά τα βιβλία. Γιατί μπήκαν και τι κάνουν εδώ; Γιατί τα αγοράσαμε, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ίσως δεν θα τα διαβάσουμε ποτέ; Και γιατί αυτά τα βιβλία και όχι άλλα;

●●●

Ένας Γάλλος βιβλιομανής, ο Ζακ Μπονέ, έγραψε πρόσφατα ένα ωραίο βιβλίο που μιλά για όλα αυτά. Πώς ταξινομούμε τα βιβλία, πώς τα διαβάζουμε, πώς η κάθε βιβλιοθήκη είναι ένας καθρέφτης του κατόχου της. Εξηγεί πώς η σχέση μας με τα βιβλία σημαδεύεται από ασήμαντες νίκες και ταπεινωτικές ήττες. Μας προτείνει μικρά κόλπα για να καταφέρουμε να σταματήσουμε την επέλαση των βιβλίων. Και πως είναι καλό, κάθε τόσο, να απομακρύνουμε βιβλία από τη βιβλιοθήκη μας. Να τα χαρίσουμε σε άλλους, ειδικά σε όσους γεννιούνται και μεγαλώνουν σε σπίτια χωρίς βιβλία και βιβλιοθήκες. Σε όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν βιβλία ενώ τα ποθούν…