Ανήσυχες μεγαλοφυΐες

Walter Ιsaacson ΑΪΝΣΤΑΪΝ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ
Μοντέρνοι Καιροί Η λαϊκή μυθολογία θέλει τον Αϊνστάιν ως έναν «σκράπα» που εξελίχτηκε σε μεγαλοφυΐα- και δεν έχει εντελώς άδικο. Αν και ο θείος Αλβέρτος ήταν πάντοτε «τσακάλι» στα μαθήματα θετικής κατεύθυνσης, είναι αλήθεια ότι άργησε να μιλήσει και, όταν επιτέλους τα κατάφερε, ουδέποτε διακρίθηκε για τη ρητορική του δεινότητα. Η βιογραφία του Γουόλτερ Ίζαακσον βασίζεται εν πολλοίς σε επιστολές του Αϊνστάιν που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα και μας διαφωτίζει για τον Όλον Αϊνστάιν, τόσο τον επιστήμονα όσο και τον πολιτικό- με το ρομαντικό μεταπολεμικό όραμα για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση- ή τον βαθιά σκεπτόμενο άνθρωπο. Είναι χαρακτηριστικό, λόγου χάριν, πως- αν και πεπεισμένος αγνωστικιστής- ποτέ δεν συμπαρατάχτηκε με τον μαχόμενο αθεϊσμό ορισμένων διακεκριμένων συναδέλφων του.

Εgidio Festa ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Μεταίχμιο Τουλάχιστον ο Αϊνστάιν είχε την πολυτέλεια να μη χολοσκάει αν και κατά πόσον οι ρηξικέλευθες θεωρίες του συνάδουν με τις Αγίες Γραφές ή με το αριστοτελικό μοντέλο για τον κόσμο. Τρεις αιώνες νωρίτερα, ο Γαλιλαίος (1564-1642) έβαζε το κεφάλι του στον ντορβά. Ήταν η χαλεπή περίοδος που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ήθελε να έχει τον τελευταίο λόγο, ακόμη και για ζητήματα που δεν κατανοούσε.

Ο Ετζίντιο Φέστα, μηχανικός στο Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής του Ορσέ στη Γαλλία, μας παραδίδει ένα πορτρέτο όσο το δυνατόν εγγύτερο στην ιστορική ακρίβεια. Εάν αναρωτιέστε πάντως κατά πόσον ο Γαλιλαίος ξεστόμισε το περίφημο «Και όμως [η Γη] κινείται» μπροστά στους ιεροεξεταστές του, η απάντηση είναι:

«Όχι». Και καλά έκανε.