Φαινόμενα

Μετά τη μαγειρική, μόδα η ιατρική
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Και «Grey΄s Αnatomy» α λα ελληνικά. Γιατί όχι; Έξυπνη και οικονομική η ξεπατικωτούρα. Αλλά η σύγκριση με το πρωτότυπο συντριπτική
«Ιατρικό απόρρητο» ο τίτλος της ελληνικής εκδοχής, που αποτελεί σχεδόν κατά γράμμα αντιγραφή των χαρακτήρων του «Grey΄s Αnatomy». Πλην όμως, αντί για ένα νοσοκομείο «ζωντανό οργανισμό», όπου οι πρωταγωνιστές διαπραγματεύονται τις ζωές των ασθενών και τις δικές τους, έχουμε στην ελληνική εκδοχή την εικόνα ενός σούπερ γκλάμουρ νοσοκομείου, πλήρως αποστειρωμένου από την ανθρώπινη ύπαρξη. Πρόκειται προφανώς για ιδιωτική κλινική, όπου τα κρεβάτια περισσεύουν, η ατμόσφαιρα θυμίζει μάλλον ξενοδοχείο με τα αστραφτερά πατώματα και τον υπερμοντέρνο εξοπλισμό, άδειοι και σιωπηλοί διάδρομοι τους οποίους διασχίζουν μόνο οι πρωταγωνιστές, τα σαλόνια πολυτελή και έρημα. Όλο αυτό μακριά από εκείνο που- δυστυχώςγνωρίζει ως ατμόσφαιρα νοσοκομείου ο Έλληνας, εκτός ίσως από τις πανάκριβες ιδιωτικές κλινικές.

Τέλος πάντων, στην ειδυλλιακή αυτή ατμόσφαιρα είναι όλοι αφοσιωμένοι στον ασθενή τους και το δράμα του, μέχρι υπερβολής, αφού ορισμένες στιγμές φαίνεται να συμπάσχουν. Μια κλινικήτων-ονείρων, που μοιάζει να ΄ναι το βασίλειο του ιατρικού αλτρουισμού. Να δούμε το σίριαλ και σαν ευκαιρία να ανακτήσει ο ιατρικός κόσμος τη χαμένη του τιμή; Έξω από τα στερεότυπα των «φακελακίων» και της «φοροδιαφυγής», με τα οποία έχει συνδεθεί χάριν της μιντιακής φαντασμαγορίας;

Δύσκολο, ιδίως όταν το σίριαλ έχει να συγκριθεί τόσο με την πραγματικότητα των ελληνικών νοσοκομείων, που απέχει από το να είναι ιδανική, όσο και με το αμερικανικό πρωτότυπο, του οποίου οι αρετές δεν είναι η εξιδανίκευση των γιατρών, αλλά η δύναμη των ανθρώπινων ιστοριών και τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα που πραγματεύεται μέσα από αυτές. Στο «Grey΄s Αnatomy» το πλαίσιο του νοσοκομείου αποτελεί την αφορμή για να παρουσιαστούν με τόλμη πλήθος από ιστορίες συναισθημάτων, αλλά και κοινωνικών τάσεων, και ιδιαίτερων πολιτισμικών χαρακτηριστικών που αντανακλούν την πολύχρωμη, σύγχρονη αμερικανική πραγματικότητα. Κάθε ιστορία από επεισόδιο σε επεισόδιο διαχειρίζεται με μαεστρία σύγχρονους προβληματισμούς για καίρια κοινωνικά και ψυχολογικά ζητήματα που θέτει η σύγχρονη ζωή, από τη σεξουαλικότητα μέχρι την ανοχή και από τη μοναξιά μέχρι τον φόβο του θανάτου. Κάθε χαρακτήρας εκφράζει και ένα σύνολο τέτοιων στοιχείων. Παράδειγμα η Λατίνα Τόρες, ικανή ορθοπεδικός, σπάνια επιστήμονας αλλά και γυναίκα με έντονη σεξουαλικότητα, της οποίας το εύρος διερευνά ακαταπαύστως δοκιμάζοντας ερωτικές σχέσεις με ομόφυλες συναδέλφους της, θέτοντας έτσι στους θεατές το μεγάλο θέμα της ανοχής. Και ακόμη ο χαρακτήρας της Ασιάτισσας Κριστίνα, με τη στοχοπροσήλωση στο καθήκον και τη δυσκολία έκφρασης των προσωπικών της συναισθημάτων, πολιτισμικό χαρακτηριστικό της καταγωγής της, το οποίο αναδεικνύεται μέσα από σύνθετες προσωπικές και επαγγελματικές συγκρούσεις. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά μιας σειράς που έγινε παγκόσμια επιτυχία, με τις εικόνες των τραυματιών και τη θέα σπλάγχνων στα χειρουργεία να της προσθέτουν τη συναρπαστική αίσθηση της «real life», που ουδεμία σχέση έχει με την αίσθηση γκραν γκινιόλ της ελληνικής ξεπατικωτούρας, σε εκείνη τη σκηνή του χειρουργείου όπου αφαιρούνται υποτίθεται κομμάτια του διαλυμένου συκωτιού ενός νεαρού τραυματία.


Στον δρόμο της αντιγραφής

Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης κάτι σαν ΜακΝτρίμι, ο Γιώργος Κιμούληςισχυρό όνομα στο καστ- που αναλαμβάνει διευθυντής της κλινικής κάτι σαν Μπερκ (;), μαζί με τη Μάντυ Λάμπου κάτι σαν Μέρεντιθ Γκρέι, δεν αποφεύγουν ούτε αυτοί τη σύγκριση.

Είναι ακόμη η αρχή. Αλλά ο δρόμος της αντιγραφής δεν είναι τόσο εύκολος όσο φαίνεται.