«Αν δεν είσαι Μπιγιονσέ σήμερα δεν έχεις πέραση»

Αν και πρόκειται για μία από τις καλύτερες γυναικείες φωνές της γενιάς του ΄90, δεν μας έχει συνηθίσει σε προγράμματα που στηρίζονται στο όνομά της. Η Μελίνα Κανά έχει δώσει «σώμα» και στα λαϊκά τραγούδια της ίδιας γενιάς. Αλλά πάντα με τους δικούς της ρυθμούς. Και πάντα στο πλάι ισάξιων (ή πιο δημοφιλών) συναδέλφων της. Φέτος όμως θα την δούμε σε δικό της πρόγραμμα, στο «Μετρό». Πλάι της οι Χάιγκ Γιατζιτζιάν και ο Μιχάλης Παπαζήσης.

«Δεν είναι η πρώτη φορά όμως», διευκρινίζει.

«Το ΄χω κάνει νομίζω και πριν από έξι χρόνια, στα “13 Φεγγάρια”.

Με τους Απέναντι, τον Γιάννη Χαρούλη, που τότε ήταν στα πρώτα του βήματα και τη Μαριαστέλλα Τζανουδάκη. Και είχε πάει καλά».

Οπότε, γιατί δεν το ξαναπροσπάθησε από τότε; «Δεν ξέρω. Αποφάσιζα να μην είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο».

Το κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη, που εξέφρασε με το τραγούδι της τις αναζητήσεις μιας πιο υποψιασμένης και απαιτητικής γενιάς ακροατών (Ξυδάκης, Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου), αφού περιπλανήθηκε και στα λαϊκά πάλκα (όπως με τον Χρήστο Νικολόπουλο), δοκίμασε να εκφραστεί και σε πιο ποπ τραγούδια (με τον Κώστα Παρίση).

«Τίποτα δεν πάει χαμένο», μου λέει κάποια στιγμή που η συζήτηση είχε γυρίσει στα πρώτα χρόνια της απομάκρυνσής της από το δίδυμο ΜάλαμαΠαπακωνσταντίνου. «Εμένα μου έλειπε από το παζλ μου αυτό το κομμάτι.

Να δω πώς είναι οι συνθήκες και των πιο λαϊκών μαγαζιών, πώς διασκεδάζει ο πολύς κόσμος. Τώρα, στο πρόγραμμα του “Μετρό” θα κουβαλώ μαζί μου κι εκείνη την εποχή».

Η συνεργασία σου με τον Παντελή Θαλασσινό;

Πολύ καλή. Παίξαμε όλο τον χειμώνα πέρυσι, κάναμε και τον δίσκο («Μόνο Κόκκινο», Λύρα). Ένας δίσκος που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος. Νομίζω ότι τα καταφέραμε. Ε, δεν είναι κι εύκολο αυτό στις ημέρες μας…

Ξεκίνησες στις αρχές του ΄90 και έχουμε 2009. Τι αισθάνεσαι ότι έχει αλλάξει στον κόσμο απέναντί σου σ΄ αυτό το διάστημα;
Μάλλον ότι έχει τελειώσει η εποχή των πολύ σκηνοθετημένων παραστάσεων, των πολύ στημένων. Μετά, είναι και η κρίση- η οικονομική. Ο κόσμος επιλέγει πλέον. Είναι πιο απαιτητικός. Απαιτητικός για πιο ουσιαστικά πράγματα.

Όλοι ξέρουμε πλέον ότι υπάρχουν δεκάδες νέες μπάντες, νέα στέκια, υπόγειο ρεύμα που κινείται εντός, τίποτα δεν «σκάει» σε μια ευρύτερη κλίμακα.

Είναι θέμα εποχής. Σίγουρα, η ζωντανή μουσική έχει μπει σε διάφορους χώρους, όχι απαραίτητα νυχτερινούς. Ακούς μουσική παντού. Και διαρκώς. Όταν χτυπάει το κινητό, όταν χτυπάει το σταθερό, όταν είσαι στο αυτοκίνητο, στη δουλειά, στο μπάνιο, στον υπολογιστή. Δεν ξέρω τι θα βγει από αυτό, το μόνο που ξέρω είναι ότι προσωπικά χρειάζομαι οικονομία. Ώρες ώρες σε τέτοιο σημείο, που αποφεύγω να ενημερωθώ.

Πάντως στην τρέχουσα δεκαετία δεν έχουμε δει και θαύματα…

Από ΄δώ και πέρα, όλοι εμείς της γενιάς μου έχουμε λιγάκι… πώς να το πω… προδιαγεγραμμένη πορεία. Πριν από έξι-επτά χρόνια μπορεί και να ψαχνόμασταν ακόμα, μπορεί και να μην είχαμε καταλήξει κάπου ή να μην αισθανόμασταν ότι είχαμε πάρει ό,τι μας αναλογεί. Δεν αποκλείω και τίποτα βέβαια!

Και η νεώτερη γενιά;
Υπάρχουν ενδιαφέροντες άνθρωποι, ταλαντούχοι, που σίγουρα κάτι θα κάνουν. Δυστυχώς, πολλά παιδιά παρασύρονται από την τηλεόραση κι όλο αυτό το κλίμα με τα ριάλιτι και τα τηλεπαιχνίδια.

ΙΝFΟ

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο «Μετρό» (Γκύζη και Κάλβου, τηλ. 210-
6461.980).

«Δεν θα άλλαζα τίποτα απ΄ όσα έκανα»

Είναι σαν να μη γράφονται πια λαϊκά τραγούδια. Ή μήπως γράφονται και δεν ακούγονται;

Εντάξει, το λαϊκό φυτοζωεί. Τι να λέμε… Δεν ξέρω τι φταίει, δεν ξέρω αν είναι η παγκοσμιοποίηση, αν είναι κάτι άλλο, πάντως αισθάνομαι ότι αν δεν… «Μπιγιονσο-φέρνεις» δεν γίνεται τίποτα.

Δεν εννοείς, φαντάζομαι, τον εαυτό σου.

Εμάς, πια, μας ακούνεμας παρακολουθούνε. Λέμε για τους νεώτερους. Αισθάνεσαι ότι μεγάλωσες;

Σαράντα και κάτι. Και σε πολύ καλή φόρμα.

Τον τελευταίο καιρό φαίνεται να έχεις βρει έναν ρυθμό. Τον είχες όταν άρχισες το τραγούδι, τον έχασες αργότερα, τώρα τον βρίσκεις ξανά.

Για να βρεις έναν ρυθμό, πρέπει να τον χάσεις. Όλη μου η πορεία είναι ένα σχολείο. Και δεν θα άλλαζα τίποτα απ΄ όσα έχω κάνει…