«Ραγίζουνε οι δρόμοι απόψε από θυμό…»

ΣΤΙΧΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ. ΕΙΚΟΝΕΣ
ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ. ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ
ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. ΕΙΚΟΝΕΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ
ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΕΧΝΗ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΕΩΝ
ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΑΝ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ,
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΠΙΚΡΗ, ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΝ
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2008, Ο
ΝΕΑΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ
«Αφού έχετε απενεργοποιήσει τα κινητά σας, ενεργοποιήστε τη συνείδησή σας». Τo σύνθημα ακούστηκε πολλές φορές και από διαφορετικούς πομπούς. Από Δεκέμβρη σε Δεκέμβρη, με έναν non stop τρόπο. Συνείδηση, αντανακλαστικά, διαμαρτυρία.

Ωστόσο, κάτω από το βαρύ κι ασήκωτο φορτίο της δολοφονίας ενός παιδιού, το σεντόνι του εφησυχασμού μοιάζει να σηκώθηκε. Όπως και να ΄χει, οι κεραίες έπιασαν δείγματα ζωντανού οργανισμού. Τι μας έμεινε από τον Δεκέμβρη; Στίχοι, εικόνες, έργα εικαστικά, ένας τραχύς λόγος. Το τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα (που φέρεται ότι τραγουδούσε πριν από το τέλος ο αδικοχαμένος Αλέξης Γρηγορόπουλος) σε πολλές αυτοσχέδιες εκτελέσεις, στο ΜySpace, στο youΤube κι αλλού:

«Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό/ είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ΄ αλλάξω/ Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό/ σαν αετός πάνω απ΄ τις λύπες θα πετάξω./ Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ…».

Οι στίχοι κόλλησαν στα στόματα. Με τον ίδιο φανατικό τρόπο που το ροκ των τραγουδιών βγαίνει αυτόματα από το τραγούδι και μπαίνει στο κάδρο της κοινωνίας.

Θέατρο
Από το θέατρο ξεκίνησε η αντίδραση. Από τους φοιτητές των δραματικών σχολών και τους νέους που έμπαιναν αιφνιδιαστι- κά και διέκοπταν τις παραστάσεις για να διαβάσουν κείμενα διαμαρτυρίας, μέχρι τους ηθοποιούς που παραχωρούσαν τη σκηνή ή υπέγραφαν ανακοινώσεις: «Η εξέγερση είναι δίκαιη. Ας αντισταθούμε στην καταστολή… ας μιλήσουμε στους δρόμους».

Στην επίσημη πρεμιέρα του έργου του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές «Ρομπέρτο Τσούκο», στη Νέα Σκηνή του Εθνικού, μια ομάδα νέων διέκοπτε την παράσταση. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και σε πολλές σκηνές στη συνέχεια.

«Μου έχει βαρύνει την ψυχή ο θάνατος αυτού του παιδιού, το κουβαλάω μέσα μου και κάποιες φορές σκέφτομαι τους δικούς του ανθρώπους, και πιο πολύ τη μάνα του… Στην πορεία των γεγονότων αυτό υπονομεύεται καθώς περνάει σε πρώτο πλάνο η καταστροφολογία» λέει σήμερα ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος , από το Θεάτρο του Νέου Κόσμου. «Αυτό όμως που συνέβη δεν ήταν ελεγχόμενο από κάποια κόμματα, ούτε υπήρχε ένας φορέας να το εισπράξει. Οπότε παίρνουν τον λόγο είτε οι άνθρωποι της Τέχνης είτε τα Μέσα και όσοι θέλουν και το κρατάνε ζωντανό».

Ο έρωτας στις μέρες του ξεσηκωμένου Δεκέμβρη. Εκεί εστίασε το μουσικοθεατρικό «Ερωτικά Δεκεμβριανά ΄08», σε κείμενα Ειρήνης Γεωργαλάκη, μουσική επιμέλεια Γιώργου Ζιάβρα, που παρουσιάστηκε λίγο μετά τα «Δεκεμβριανά» στον πολυχώρο «Άγκυρα».

«Ξεχνάμε, γιατί θέλουμε να ξεχνάμε ότι κάθε χρόνο θα υπάρχουν και κάποιοι που γουστάρουν την καταστροφή, οι λεγόμενοι “μπαχαλάκηδες” που βολεύουν το κράτος και την αστυνομία» λέει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. «Τάχθηκα υπέρ των αντιδράσεων τότε που μπορεί να ήμουν εν βρασμώ. Μακάρι όμως να είμαι πάντα εν βρασμώ. Γιατί τελικά προσπερνάμε πολλά πράγματα. Αν είναι να γίνει μπάχαλο η Αθήνα, ας γίνει. Δεν επιτρέπεται ούτε ένας νεκρός. Δεν δέχομαι κανένα συμβιβασμό με το πολιτικά ορθό».

Σινεμά
Η εικόνα δείχνει όλη της τη δύναμη, καθώς η εξέγερση περνάει στην οθόνη με τη δική της άγρια ποίηση. Το «Μια κραυγή τον Δεκέμβρη» σε σκηνοθεσία Κώστα Κολλημένου παίχτηκε πρώτα στην κατάληψη της Λυρικής Σκηνής και ακολούθησαν και άλλες προβολές. Η ταινία του Παναγιώτη Καράγιωργα «Δεκεμβριανοί σπόροι», ένα ντοκιμαντέρ με δραματοποιημένα στοιχεία, με τον καταιγιστικό ρυθμό που επιβάλλει το θέμα, παρουσιάζεται και στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Εκατόν πενήντα λεπτά- δεν είναι λίγαανέκδοτο οπτικό υλικό και μαρτυρίες από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου δένουν στο DVD «Δεκέμβριος 2008, η εξέγερση» από το ΤV Χωρίς Σύνορα. «Κάποια κομμάτια αποτελούν τρανταχτές αποδείξεις της αστυνομικής βίας ή κατατέθηκαν ακόμα και στη Βουλή, προκειμένου να θεμελιωθεί η σχέση της αστυνομίας με το παρακράτος», σημειώνει ο δημοσιογράφος Στέλιος Κούλογλου.