Το τέταρτο κουδούνι

Habemus papam! Ή, μάλλον…, habent papam. Το μη χείρον βέλτιστον, λέει. Εμ εδώ σας έχω: ποιο ήταν το «μη χείρον» απ΄ τα- αρχικά- τέσσερα «χείρονα»; (Μην εκπλήττεσθε απ΄ τα λατινικά και τ΄ αρχαία. Εγώ, κατά βάθος, στο «Διά Βίου Μάθησης» υπάγομαι…).

Αμ το άλλο… Το γαρ πολύ της (εκλογικής)

ήττας γεννά παραφροσύνη. Και οι δυο βασικοί διεκδικητές νομίζανε, φαίνεται, πως πάνε σε βουλευτικές εκλογές και για πρωθυπουργοί- τους φωνάζανε κι από κάτω «είσαι, είσαι ο πρωθυπουργός!» και τους αποτρελάνανε. Και, για να παρηγορηθούνε, ευκαιρίες δοθείσης έως και ανοιχτές συγκεντρώσειςκι εσύ χτενίζεσαι επί των οικονομικών ερειπίων…- κάνανε.

Εγώ, πάντως, δυο στιγμές συγκράτησα απ΄ την «προεκλογική» εκστρατεία. Τον Ψωμιάδη να διακηρύττει στην Λάρισα: «Τα επικοινωνιακά τρικ δεν βοηθούν την ενότητα του κόμματος». Κι αμέσως μετά να φεύγει καβαλώντας ποδήλατο- η Λάρισα, βλέπετε, έχει ποδηλατοδρόμους… Και τον κ. Μιχάλη Λιάπη να δηλώνει: «Αυτή η επαναλαμβανόμενη εναλλαγή προσώπων από πολιτικά τζάκια στην ηγεσία του τόπου θυμίζει τριτοκοσμικά καθεστώτα. Αυτό το φαινόμενο της πάνδημης οικογενειοκρατίας δεν υπάρχει πουθενά στην Ευρώπη». Ποιος; Ναιαιαι! Ο Άλλος Ανιψιός κ. Μιχάλης Λιάπης. Να κατακεραυνώνει την οικογενειοκρατία!

Όσο για τον άλλο, τον εκλεγέντα, που θα περάσει, λέει, σφουγγαρόπανο- ή σφουγγάρι είπε;-, κάτι σε επανάσταση κήρυξε αλλά τι εννοεί ακριβώς δεν πολυκατάλαβα. Θα δούμε…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

Σκηνή επιθεώρησης στη συγκεκριμένη περίπτωση- η επιθεώρηση στις καλύτερες στιγμές της. Μα άδικο έχω, χριστιανοί; Ο Κώστας Βασαρδάνης (στη φωτογραφία), που ΄χε αναλάβει το ρόλο του Ζακ Ρου, θα ΄ναι τελικά, στη θέση του Νίκου Κουρή που αποχώρησε απ΄ τις δοκιμές, ο Μαρά- δηλαδή, για να εξηγούμαστε, ο τρόφιμος του Άσυλου της Σαραντόν ο οποίος υποδύεται τον Μαρά- στο «Μαρά/ Σαντ» του Πέτερ Βάις. Που ανεβάζει- 15 Ιανουαρίου η πρεμιέρα- η Έφη Θεοδώρου στο Εθνικό. Στην Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» με Μαρκήσιο ντε Σαντ τον Μηνά Χατζησάββα και Σαρλότ Κορντέ- δηλαδή η τρόφιμος του ψυχιατρείου που υποδύεται την Κορντέ- την Κόρα Καρβούνη.

Ζακ Ρου, ο Πρόδρομος Τσινικόρης. Ευγένιος Τριβιζάς (φωτογραφία) ϋber alles. Σαρώνει και πάλι φέτος στις ελληνικές Σκηνές για παιδιά ο… συνήθης ύποπτος Τριβιζάς. Το παλαιότερό του «Τα μαγικά μαξιλάρια» κάνει εντυπωσιακή καινούργια καριέρα στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού- στην Σκηνή «Παξινού»-, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Τα καινούργια «Για μια φούχτα μπάμιες» και «Ο ταύρος που έπαιζε πίπιζα» παρουσιάζονται, αντίστοιχα, απ΄ το θίασο «Σκαραβαίοι» σε σκηνοθεσία Κώστα Φαρμασώνη στο «Πειραιώς 131» και στον «Ακάδημο» απ΄ την Ομάδα «Μίμηση Πράξης» με σκηνοθέτη τον Παναγιώτη Σερεφείδη. Το περσινό του «Ο έβδομος σταθμός: Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» που ΄χει ανεβάσει η Τατιάνα Λύγαρη συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν στο «Τρένο στο Ρουφ».

Αλλά και στην Θεσσαλονίκη η Παιδική/ Νεανική Σκηνή του «Νέου Θεάτρου Θεσσαλονίκης» έχει ανεβάσει στο «Αριστοτέλειον» το ήδη παιγμένο με επιτυχία στην Αθήνα «Η Κούλα η κατσικούλα και το κλεμμένο τραγούδι» σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη.

Προσοχή πάντως: ουκ εν τω πολλώ το ευ… «Άσε κάτω το κινητό, ρε Σούλα! Σούλα, άσ΄ το κάτω, σου λέω, το κινητό! Ρε! Άσ΄ το κάτω το γαμοκινητό, μη σου…» (τα υπόλοιπα εις την αλβανικήν). Τίποτα, η Σούλα- του Αλκέτ. Στο αυτί κολλημένο το κινητό. Ε, το ΄φαγε το κεφάλι της (τους). Σας τα λέω εγώ για τα κινητά αλλά…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Έλεος! Έλεος, Κύριοι συνάδελφοι του έντυπου και του ηλεκτρονικού Τύπου! (Δε θα πω τίποτα για τους υπόλοιπους που βγαίνουν και μιλάνε- τηλεπαρουσιαστές, πολιτικούς, ηθοποιούς, λοιπούς καλλιτέχνας, επιστήμονες, διάσημους το επάγγελμα κ.λπ., κ.λπ…). Όχι! Όχι άλλα «πολλά περισσότερα». Όχι άλλα «πολλά περισσότερα». Όχι άλλα! Ειδικά τώρα που ακόμα δεν έχω συνέλθει απ΄ τους Σε (Μ) πτέμβριους και τους Οκτώ (Μ) βριους. Θα πάω από υπερβολική δόση… «Πολύ περισσότερα» λέμε, «ΠΟΛΥ περισσότερα. Δε γίνονται περισσότερα αν πούμε «πολλά περισσότερα». Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Κάθε φορά που πάω στην «Οδό Κυκλάδων», στον Λευτέρη Βογιατζή, όσες αντιρρήσεις και να ΄χω, όσες μανιέρες και να δω, όσο και κάτι να μη μου αρέσει, όσα και να μου πουν για τους ηθοποιούς- ότι βασανίζονται εκεί-, σ΄ ένα πάντα καταλήγω: καλές παραστάσεις έχουμε στον τόπο μας. Αρκετές. Δε μας λείπουν και οι ικανοί σκηνοθέτες. Αλλά, κακά τα ψέματα, το γενικό επίπεδο της «νέας Σκηνής» είναι δυο γράδα πάνω απ΄ το μέσο επίπεδο του ελληνικού θεάτρου- ένα θέατρο πραγματικά ευρωπαϊκό. Έτσικαι με «Το ύστατο σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ που είδα φέτος εκεί. Απ΄ την αίθουσα που (ανα)διαμορφώθηκε με εξαιρετικά κομψό τρόπο και το έξοχο πρόγραμμα μέχρι την παράσταση με τον Λευτέρη Βογιατζή και τον Δημήτρη Ήμελλο (στην κεντρική φωτογραφία του Κώστα Ορδόλη), μέχρι τη μετάφραση- διαμάντι της Τζένης Μαστοράκη όλα αποπνέουν ένα ψάξιμο βαθύ, ένα ψάξιμο επώδυνο αλλά ουσιαστικό.

Καμιά λύση στο τσεπάκι, κανένα «προσωπικό στυλ» και όλα στο ίδιο σακί, κανένας εφησυχασμός…

Δεν ξέρω – γιατί κανένας τους, νομίζω, δεν το δήλωσε- αν το ΄χανε μυριστεί οι άνθρωποι του θεάτρου μας πως φέτος συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια απ΄ τη γέννηση του συγγραφέα. Αλλά φέτος η ελληνική σκηνή άτυπο αφιέρωμα στον Ευγένιο Ιονέσκο (φωτογραφία) κάνει.

Στα Εξάρχεια παίζονται ήδη ο «Μακμπέτ» του σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή απ΄ τον «Νέο Λόγο» του στο «Studio Μαυρομιχάλη» κι η «Φαλακρή τραγουδίστρια» στο «Εξ Αρχής» απ΄ τους «Θεατρικούς Ορίζοντες» με σκηνοθέτη τον Ντίνο Σπυρόπουλο. Ενώ η ομάδα «Άσκηση» επαναλαμβάνει στην αίθουσά της στην Καλλιθέα τα «Παιχνίδια σφαγής» που ΄χει ανεβάσει ο Περικλής Μουστάκης.

Παράλληλα ετοιμάζουν η Μάνια Παπαδημητρίου στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου το «Ο βασιλιάς πεθαίνει»- 17 Δεκεμβρίου η πρεμιέρα- κι ο Σάββας Αξιώτης στο Δημοτικό της Καισαριανής για τις 21 Δεκεμβρίου το άπαιχτο στην Ελλάδα «Ντελίριο για δυο».

Το «Τέταρτο Κουδούνι» έκλεισε στις 25 Νοεμβρίου τα δέκα του χρόνια. Κι ευχαριστεί- από καρδιάς- όλους όσοι το στήριξαν αυτά τα χρόνια, τους αναγνώστες που συμμετέχουν ο καθένας με τον τρόπο του, ακόμα κι αυτούς που βρίζουν ή βυσσοδομούν αλλά το διαβάζουν.

Μαμά, γερνάω σε πλατείες θεάτρων…