ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Καίσλερ – Όργουελ: βίοι παράλληλοι

Τα δύο βιβλία του Άρθουρ Καίσλερ (1905-1983) «Το μηδέν και το άπειρο» και «Ο κομμισάριος και ο γιόγκι» επανέρχονται στην επικαιρότητα με τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Περιείχαν κριτικές σκέψεις για την αυταρχική φύση και το δυσοίωνο μέλλον της σοβιετικής εξουσίας. Με εμπειρίες από τη φυλάκισή του στην Ισπανία του Φράνκο και τη θητεία του στο Κ.Κ.

Γερμανίας πριν από τον Πόλεμο, διατύπωσε απόψεις που προβλημάτισαν το πολιτικοποιημένο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα της δεκαετίας του ΄60. Τότε που τα δύο βιβλία κυκλοφόρησαν σε χιλιάδες αντίτυπα, στις κομψές εκδόσεις τσέπης του Γαλαξία, σε μετάφραση Αλέξανδρου Κοτζιά. Στο ίδιο πολιτικό κλίμα, γραμμένο με αυτοσαρκασμό και χιούμορ, κινείται και το αυτοβιογραφικό του «Οι μυημένοι» (μτφ. Δ. Π. Κωστελένος), που εκδόθηκε από την Εντροπία πολύ αργότερα.

Σε άρθρο αφιερωμένο στη μνήμη του Τζορτζ Όργουελ (1903-1950) ο Καίσλερ αποτίμησε το έργο του και υπαινίχτηκε την κοινή τους πορεία: «Πιστεύω ότι οι μελλοντικοί ιστορικοί της λογοτεχνίας θα θεωρήσουν τον Όργουελ ως ένα είδος χαμένου συνδετικού κρίκου μεταξύ Κάφκα και Σουίφτ.

Όταν πήγε να αγωνιστεί στην Ισπανία, δεν πήγε στην ψευτοαδελφότητα των Διεθνών Ταξιαρχιών, αλλά στις πιο κακομοιριασμένες στρατιωτικές μονάδες, τους αιρετικούς της Πουμ (ΡΟUΜ).

Ήταν ο μόνος που η βλοσυρή του ακεραιότητα τον προφύλαξε από τον νόθο μυστικισμό του “Κινήματος”». («Ευθύνη» 156/1984 μτφ. Βαγγέλης Αθανασόπουλος).