Το Πνεύμα του Τόνου

Όραμα;
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Πριν από μισόν αιώνα και λίγα χρόνια, ακόμη φοιτητές στη Φιλοσοφική Σχολή, είχαμε την τύχη να μαθητεύσουμε στον Δημήτρη Ροντήρη. Διωγμένος τότε από το Εθνικό, είχε κληθεί από τον αρχαιολόγο Σπύρο Μαρινάτο να ανεβάσει «Ορέστεια» με φοιτητές της Σχολής. Στην εισήγησή του πριν από την έναρξη των μαθημάτων- δοκιμών, ο Μαρινάτος είχε δεσμευτεί, αν ευοδωθεί το πείραμα, να επιτρέψει (ήταν τότε διευθυντής Αρχαιοτήτων στο υπουργείο Παιδείαςδεν υπήρχε το Πολιτισμού) να δοθεί η παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου, αφού αναστηλωνόταν επαρκώς. Θα ήταν αυτό μια έφοδος στο έως τότε απαγορευμένο άβατο.

Είχαμε τότε προστρέξει πολλοί από τους σημερινούς γνωστούς ανθρώπους της ελληνικής επιστήμης. Εκεί ο Γιάννης Σακελλαράκης, ο Παπαποστόλου, η Καραγάτση, ο Άγγελος Παπαϊωάννου, η Αγάπη Καρακατσάνη, ο Δεσποίνης, ο Πέτρος Μώραλης, ο Ανδρέας Λεντάκης, ο Συμεώνογλου, ο Γιάννης Δρόσος, ο Κουκουλές, αν δεν απατώμαι ο Θέμελης και άλλοι.

Το πείραμα δεν πέτυχε. Οι δοκιμές κάποτε σταμάτησαν λόγω της ασυνέπειας (λόγω σπουδών, εξετάσεων κ.τ.λ.) των μετεχόντων.

Έτσι, η απόπειρα να δημιουργηθεί κλιμάκιο φοιτητικού θεάτρου για το αρχαίο δράμα στα πρότυπα της Οξφόρδης, της Σορβόννης, των γερμανικών πανεπιστημίων εγκαταλείφθηκε και μαζί της και η υπόσχεση του Μαρινάτου.

Τώρα, στην επαναστατική πρωτοβουλία του Μπένου και του Διαζώματος, όπου με χαρά μετέχουμε, το όνειρο ροδίζει. Ονειρεύομαι ως εγκαίνια εκεί μια «Ορέστεια» 2.480 χρόνια μετά και με συντελεστές την αφρόκρεμα του ελληνικού θεάτρου.