ΜΥΑΛΑ ΜΕ ΕΝΟΧΕΣ

Όταν έπεσε το Τείχος ειπώθηκε νομίζω προσφυώς πως η πτώση του θα ήταν επί ματαίω αν το τείχος που υπήρχε εγκαθιδρυμένο, θρονιασμένο μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων δεν θρυμματιζόταν. Η σοσιαλιστική εκπαίδευση είχε λειτουργήσει σαν τη θεολογία. Προπαγανδίζοντας τον μελλοντικό Παράδεισο, κοινωνικό και πολιτισμικό, οικοδομούσε και μια Κόλαση και ένα πουργκατόριο. Και για να ολοκληρωθεί το θεολογικό σενάριο έπρεπε να δημιουργηθεί στη συνείδηση των «πιστών» ο τρόμος για το προπατορικό αμάρτημα. Η νοσταλγία για τον αμαρτωλό κόσμο, τον αστικό, έπρεπε να σφηνωθεί στο μυαλό των ανθρώπων από τα γεννοφάσκια τους. Η ενοχή του μικροαστικού, αστικού, μεγαλοαστικού, καπιταλιστικού συνδρόμου.

Το Τείχος αυτό συμβόλιζε, τον απαγορευμένο καρπό. Κι όταν γκρεμίστηκε, υπήρξαν μυαλά και υπάρχουν και ακόμη γύρω μας που νιώθουν ενοχές, είναι έτοιμα να μετανοήσουν γιατί παρέβησαν την εντολή, παράκουσαν. Υπάρχουν ακόμη σήμερα Ανατολικογερμανοί που κυκλοφορούν με το Τείχος μέσα στο κεφάλι τους, έχουν ενοχές που είναι ελεύθεροι να μιλούν, να γράφουν, να ερωτεύονται, να αγοράζουν και να… διαφωνούν.

Και δεν θέλουν να σκεφθούν πως η παράβαση, όπως και στην αφήγηση της Γραφής, ήταν δικαίωμα ελευθερίας, αφού η ελευθερία είναι επιλογή.

Και ενώ ο συμβολισμός της Γραφής δίνει λύση, αφού η παράβαση είναι η παραπλάνηση του όφεως, δεν θέλουν να καταλάβουν ότι ο Μπαχαριάν κατάλαβε μέσα στην αστραπή που φώτισε τον νου του και γνώρισε τον εαυτό του πως ό,τι έλεγε και για ό,τι έπειθε δεν έφταιγε το όραμα, αλλά το ιερατείο, το φαύλο, το τυραννικό, το επίορκο. Οι πλαστογράφοι της Ιστορίας και οι ιστοριογράφοι του Πλαστού. Εκτός από τα καβαφικά Τείχη που κάποιοι μας απέκλειαν από τον κόσμον έξω, υπάρχουν και τα τείχη μέσα στο μυαλό μας που τα κουβαλάμε παντού, όπως την Πόλιν του.