Φαινόμενα: Πόσο πιο χαμηλά;

Είναι ίσως η χειρότερη τηλεοπτική χρονιά όλων των εποχών με παρέλαση από ριάλιτι, παιδαριώδη σίριαλ και παντού παιδάκια να γίνονται «σπονδή» στην τηλεθέαση
Κάθε φέτος και χειρότερα για την ελληνική τηλεόραση. Σίριαλ αμήχανα, διάλογοι παιδαριώδεις και ριάλιτι- το ένα μετά το άλλο, το ένα χειρότερο από το άλλο. Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς. Τον υποτιθέμενο διαγωνισμό με τις επίδοξες μοντέλες, όπου μια χούφτα κοριτσούδια, άγουρα, άχρωμα που στριγκλίζουν σαν κοπάδι προβατάκια κάθε φορά που τους απευθύνουν τον λόγο οι «θεοί»- κριτές; Το ριάλιτι με τους αγρότες που αποδεικνύεται το πιο τρελό όνειρο των απανταχού μπακουριών, να έχουν δύο γυναίκες στον χώρο τους να διαλέξουν και να τους κάνουν και τσαλίμια;

Το βράδυ της Τετάρτης ειδικά μοιάζει με διακαναλική «θεματική βραδιά» της εγχώριας τηλεοπτικής υποκουλτούρας. Σίριαλ που φέρνουν την τηλεόραση είκοσι χρόνια πίσω- και ακόμη χειρότερα, γιατί τότε υπήρχε η ανοχή της αθωότητας του κοινού- αγροτοριάλιτι, μαγειροριάλιτι και ενδιαμέσως το «τάλεντ σόου» της Πάνια, που τις προάλλες είχε πιτσιρικάκια να διαγωνίζονται στο τραγούδι. Η «χρυσή συνταγή» για εύκολη τηλεθέαση, που καθιέρωσαν τα μεγάλα σόου της Κορομηλά και χρησιμοποιούνται ακόμη και από τα σαλονάκια της Τατιάνας. Η παιδική αφέλεια και τα τόσο αστεία μεγαλίστικα σουσούμια υπήρξαν ανέκαθεν η τονωτική ένεση στην κόπωση του θεάματος από την παρέλαση του ενήλικου παλιμπαιδισμού. Το αυθεντικό έχει πιο πλάκα.

Όχι ότι την ευθύνη για τη συμμετοχή των ανηλίκων τη φέρει ακεραία η εκπομπή. Με τη συνοδεία γονιών πηγαίνουν πάντα. Πόση συνείδηση έχουν αλήθεια και αυτοί, μαγεμένοι από μια τηλεόραση που τους βομβαρδίζει με την ψευδολάμψη της. Ιδίως όταν τους προσφέρει ψευτοδιεξόδους στην καθημερινή ματαίωση των ονείρων τους λόγω του αγώνα για επιβίωση. Τα παιδιά τους, πάλι, δεν χρειάζεται να επιδείξουν τελειότητα, αρκεί να μιμούνται με χάρη. Και έτσι γίνονται «σπονδή» στις δύο θεότητες της εποχής – την ψευτοδιασημότητα και την τηλεθέαση. Νομίζοντας ότι είναι παιχνίδι η έκθεση στην τηλεόραση. Υποτίθεται υπάρχουν νόμοι για την προστασία της παιδικής ηλικίας. Υποτίθεται τα προστατεύουν να μην εκτίθενται σε θεάματα αταίριαστα με τις πραγματικές ανάγκες τους. Αλλά ποιος τα θυμάται αυτά τέτοιες ώρες που η μάχη για μερικούς ρούμπους τηλεθέασης γίνεται «αιματηρή». Και τα παιδιά θα πάρει η μπάλα και όποιος τολμήσει να μιλήσει θα υποστεί την κατακραυγή των «ευαίσθητων» τηλεμαμάδων, που αλήθεια, τα δικά τους τα τέκνα τα ΄χουν καλά προστατευμένα από τον φακό. Έτσι φτάσαμε μεσάνυχτα πριν από μερικές ημέρες και πιτσιρίκια έδιναν παράσταση σαν «νουμεράκια» κι αυτά μεταξύ των υπόλοιπων «νούμερων» με τα οποία κάνει την πλάκα της η εκπομπή.

«Αγροτο-θυματοποίηση» της γυναίκας

Αλλά για ποιον πολιτισμό μπορούμε να μιλήσουμε και για κανόνες σεβασμού των παιδιών που οι μανάδες οφείλουν να τηρούν πάνω απ΄ όλα, όταν η τηλεόραση θεωρεί διασκέδαση τη μετατροπή της γυναίκας σε θύμα. Γιατί στο αγροτοριάλιτι του Αlpha συμβαίνει ακριβώς αυτό. Δεν έχει σημασία ούτε ποιες είναι οι κυρίες που παίρνουν μέρος ούτε πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα όλο αυτό, αλλά το γεγονός ότι παρακολουθούμε γυναίκες δυο-δυο να μπαίνουν στη διαδικασία να διεκδικήσουν «ζευγάρωμα» on camera με τους όρους που θέτουν οι άνδρες. Και εκείνοι με τη σειρά τους, χωρίς κανέναν κόπο, χωρίς καν να εκτεθούν φλερτάροντας, χωρίς κανέναν κίνδυνο απόρριψης, βρίσκονται με δύο κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά στον χώρο τους, να ανταγωνίζονται ποια θα κερδίσει το κελεπούρι. Σικέ ο αγώνας από την αρχή. Εκείνες είναι ήδη θύματα της διαδικασίας που τις θέλει να διεκδικούν με όρους που θέτει ο «άντρας- αφέντης». Να πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να σηκωθούν χαράματα, να αρμέξουν αγελάδες και κατσίκες, να τσαπίσουν αγριόχορτα, να ταΐσουν κότες, να μαγειρέψουν γεμιστά και να είναι και ευχάριστες, ομιλητικές, χαρούμενες για να ευχαριστήσουν τον οικοδεσπότη. Πασαλίκια!

Όποια δεν έχει προσόντα «Μαίρης Παναγιωταρά» μοιάζει θαμπή στον φακό, ακοινώνητη και απορρίπτεται φυσικά, όχι μόνο από τον αγρότη, αλλά και από το φιλοθέαμον, γιατί τέτοιου είδους θεάματα εγείρουν τα πιο βαθιά, συντηρητικά ανακλαστικά μιας κοινωνίας που ακόμη αγωνίζεται να «δει» το μέλλον με όρους σύγχρονους.

Δυστυχώς ήταν αναμενόμενο η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με την «παχυσαρκία» του εγχώριου τηλεοπτικού περιβάλλοντος να φτάσουν την τηλεόραση στον πάτο.