Από την Ολλανδία στην Πάρο

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;”. Εμείς γνωρίσαμε την Πάρο πολλά χρόνια πριν, χωρίς τουρισμό και αυτοκίνητα, με γαϊδουράκια, λάμπες πετρελαίου, νερό από το πηγάδι. Η Πάρος άλλαξε πολύ με τα χρόνια. Την είδαμε να γίνεται τουριστική ατραξιόν, αλλά και ένα πολιτιστικό νησί με γκαλερί, θέατρα, συναυλίες. Η Πάρος και οι άνθρωποί της ήταν γενναιόδωροι μαζί μας. Γι΄ αυτό θέλαμε να δώσουμε κάτι πίσω σε αυτό το υπέροχο νησί, που πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Κάτι εναλλακτικό, διαφορετικό από τις παραλίες, τα μπαρ, τις ντισκοτέκ και τα καταστήματα με χρυσαφικά. Αναστηλώσαμε ένα πανέμορφο παλιό σπίτι του 17ου αιώνα στην Παροικιά, που βρίσκεται «κρυμμένο» πίσω από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Το γεμίσαμε με τέχνη και μουσική. Το μετατρέψαμε σε γκαλερί, όπου κάθε χρόνο γνωστοί και νέοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο έρχονται και εκθέτουν τα έργα τους. Σήμερα το σπίτι έχει γίνει πολιτιστικό στέκι και χώρος συνάντησης- όχι μόνο για τουρίστες και επισκέπτες, αλλά ειδικά για τους Έλληνες γείτονές μας. Κάθε Παρασκευή, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, συναντιούνται εκεί ντόπιοι, τουρίστες, επισκέπτες και συζητούν για τέχνη πίνοντας και απολαμβάνοντας παριανό κρασί. Συχνά υπάρχει τζαζ, κάποια κλασική συναυλία με πιάνο ή μια βραδιά ποίησης… Από μικρές στην Ολλανδία μας άρεσε να διοργανώνουμε πολιτιστικά χάπενινγκ στους δρόμους. Η Ρaulien, ως πιο σοβαρή, είχε εγκαταστήσει μια δική της έκθεση με πέτρες και κοχύλια στο υπνοδωμάτιό της.

Η Ηeleen, πιο πρακτική, προωθούσε την έκθεση στη γειτονιά και “φύλαγε” την είσοδό της. Μαζί και οι δυο ψήναμε μπισκότα και προσφέραμε στους επισκέπτες λεμονάδες. Από νωρίς, λοιπόν, αποτελούσαμε μια καλή ομάδα. Η μητέρα μας από απόσταση επιτηρούσε, ώστε να μη χρεώνουμε τους επισκέπτες που έρχονταν να δουν την έκθεση. Όπως τότε στην Ολλανδία και σήμερα η είσοδος είναι ελεύθερη στις εκθέσεις μας στο νησί… Επιστρέφουμε στην Πάρο κάθε χρόνο. Κάθε χρόνο συναντάμε τους Έλληνες φίλους και γείτονές μας. Λέμε τα νέα μαςκαλά ή άσχημα. Όταν ερχόμαστε βρίσκουμε πάντα ένα σακί με πατάτες, ντομάτες ή ένα καρπούζι στο κατώφλι του σπιτιού. Δώρα των Ελλήνων γειτόνων μας. Σύμβολα της ελληνικής φιλοξενίας. Συναντάμε ξανά τον αρτοπώλη, τον μπακάλη, τη γλυκιά μας γειτόνισσα κυρία Μαρία Ακαλέτσου. Κάθε χρόνο απολαμβάνουμε το ελληνικό φαγητό, τόσο διαφορετικό από το δικό μας στον Βορρά. Κάθε χρόνο ταξιδεύουμε σε μακρινά χωριά βλέποντας υπέροχα παλιά σπίτια που χρειάζονται αναστήλωση- δεν πρέπει το παρελθόν να χαθεί. Κάθε χρόνο απολαμβάνουμε την πανσέληνο πάνω στον σκοτεινό και άθικτο λόφο της Αφροδίτης: μια στιγμή ειρηνική, σιωπής, μέσα στο θορυβώδες παριανό καλοκαίρι. Το μελλοντικό μας σχέδιο είναι μια έκθεση φωτογραφιών για τη ζωή του Δημήτρη Λούκη, ο οποίος πέθανε το 2007- πιθανόν 96 χρονών. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, που μας έμαθε το αληθινό νόημα της γενναιοδωρίας και της φιλοξενίας. Η έκθεσή μας, του χρόνου το καλοκαίρι, θα είναι μια μαρτυρία για το πώς ήταν η Πάρος τότε που γνωρίσαμε για πρώτη φορά τους ανθρώπους και τα τοπία της…

Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία Ρaulien Lethen-Schuttevaκr και Ηeleen Schuttevaκr heleens@hetnet.nl» ΥΓ:Η Ολλανδή ζωγράφοςΡaulien LethenSchuttevaκr έζησε στην Πάρο από το 1968 μέχρι το 1982. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη, όπου το 1997 ίδρυσε το Ηolland Τunnel Gallery. Μαζί με την αδελφή της, Ηeleen Schuttevaκr, τζαζ τραγουδίστρια και πιανίστρια,από το 2000 διοργανώνουν καλοκαιρινές εκθέσεις στην Πάρο με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Ο τίτλος της έκθεσης αυτό το καλοκαίρι ήταν «Δίλημμα» και συμμετείχαν 21 διεθνείς καλλιτέχνες. Περισσότερες πληροφορίες:www.hollandtunnelgallery. com και www. heleenschuttevaer.nl

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com