ΤΟ ΜΙΚΡΟ – ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

«Ίσως», «προφανώς», «εύλογα»… όμως δουλειά δεν γίνεται μ΄ αυτά. Ούτε κανόνες.

Υπάρχει μυστικό;

Υπάρχει. Και δεν είναι και τόσο μυστικό:

Όλα τα άλλα αρσενικά, σε- ας και σε- ης δηλαδή, έχουν το ίδιο φωνήεν σ΄ όλες τις πτώσεις: ο άντρας, του άντρα, τον άντρα, άντρα · και ο στρατιώτης, του στρατιώτη, τον στρατιώτη, στρατιώτη. Μένει, ψωριάρης χώρια, το αρσενικό σε- ος: ο άνθρωπος, του ανθρώπου, άλλη «ανωμαλία» τώρα, τον άνθρωπο, άνθρωπε.

Και νά, η μεγάλης σημασίας μικροαλλαγή, ένα βήμα πιο πέρα, ένα βήμα πιο πριν. Όπου αυτό το «πιο πριν» πάει αιώνες πίσω:

Ας ξαναθυμηθούμε πώς έγινε ο ανήρ > άνδρας.

Πώς σκαρφάλωσε η αιτιατική ( τον άνδρα ) ώς την ονομαστική, για να συμμορφωθεί η λέξη με την πολυπληθή κατηγορία αρσενικών σε – ας ( ο ταμίας, τον ταμία κτλ.). Ας θυμηθούμε δηλαδή τον βασικό νόμο που κινεί κάθε γλώσσα, το νόμο της αναλογίας και της έλξης. Και ας θυμηθούμε από την άλλη πως η εξέλιξη της γλώσσας περνάει μέσα από τα λάθη, πως τα σημερινά σωστά είναι τα χτεσινά λάθη, και τα σημερινά λάθη τα αυριανά σωστά-όσο μακριά κι αν είναι αυτό το αύριο, αιώνες μπροστά ενδεχομένως, όταν ολοκληρωθεί, τρόπον τινά, η αλλαγή που άρχισε άλλους τόσους αιώνες πίσω, με την τάση να διατηρηθεί, όπως είδαμε, το ίδιο φωνήεν σ΄ όλες τις πτώσεις!

Ως θαυμαστά τα έργα της δηλαδή.