Η παντοκρατορία των αισθήσεων

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΘΕΜΑ: Η ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ. Η ΙΡΕΝ
ΝΕΜΙΡΟΒΣΚΥ ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΑΝ ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΟ ΓΡΙΦΟ. ΕΔΩ, ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ
ΤΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ. ΟΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΕΝΟΙ ΕΝΗΛΙΚΟΙ ΞΕΧΝΟΥΝ
ΤΙΣ ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΑΤΑΣΘΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΚΙΒΔΗΛΗ ΣΥΝΕΣΗ
Όταν γυριζόταν ο Νονός του Κόπολα, ένας νεαρός ηθοποιός ξεμονάχιασε τον Μάρλον Μπράντο. Ο Μπράντο, που του άρεσε να πίνει φρέσκο αίμα, ρώτησε τον νεαρό, αφού πρώτα άδειασαν αρκετά μπουκάλια κρασί, τι θα επιθυμούσε περισσότερο από καθετί στη ζωή του. «Δεν ξέρω» απάντησε αμήχανα το παιδί. «Μάλλον, να ερωτευτώ». «Κι εγώ» απάντησε χωρίς δεύτερη κουβέντα ο Μπράντο, «αλλά μην το πεις στη γυναίκα μου».

Έρωτας. Η λέξη που χρησιμοποιούμε- αρκετά συχνά καταχρηστικά- για την έξαψη των αισθημάτων, τον παμφάγο πόθο, την τρέλα που μας παίρνει και μας σηκώνει. Οι νέοι είναι περισσότερο ευεπίφοροι. Πατάνε γκάζι- κι ας σπάσουν τα μούτρα τους. Οι μεγαλύτεροι συνήθως ξεχνούν. Η αμνησία των γονέων, που αδυνατούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στα σφάλματα των παιδιών τους, ορίζει το χάσμα των γενεών. Η Ιρέν Νεμιρόβσκυ σημειώνει, από το 1938, στο τετράδιό της το θέμα «Έξαψη» ως ιδέα για μυθιστόρημα. Αρχίζει να το γράφει το 1941. Τοποθετεί τη δράση στην ασάλευτη ζωή της γαλλικής επαρχίας, που χαρακτηρίζεται από ευμάρεια και καχυποψία. Δεν πρόλαβε να τελειώσει το βιβλίο. Η δακτυλογράφηση διακόπηκε στη μέση μιας φράσης. Το 2005 η κόρη της Νεμιρόβσκυ κατέθεσε το ημερολόγιο εργασίας της μητέρας της. Ανάμεσα στα άλλα, ανακαλύφθηκαν και οι τριάντα πυκνογραμμένες σελίδες που έλειπαν από το μυθιστόρημα.

Η Ιρέν Νεμιρόβσκυ υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα των γαλλικών γραμμάτων. Λευκορωσίδα με εβραϊκό αίμα, μια δεσποινίς της καλής ρωσικής κοινωνίας με βαθιά μόρφωση, που ξεβράστηκε στο Παρίσι για να γλιτώσει από τους μπολσεβίκους. Όμως η εβραϊκή καταγωγή της την καταδίκασε. Έζησε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πέθανε σε αυτά. Η Νεμιρόβσκυ στα τριάντα τέσσερα χρόνια της είχε γνωρίσει ήδη τεράστια αποδοχή, όμως το έργο της συγκροτήθηκε σε σώμα πολλά χρόνια μετά τον θάνατό της.

Τη δεκαετία του 1970 η Ντενίζ Επστάιν, κόρη της Νεμιρόβσκυ, μελέτησε προσεκτικά και άρχισε να μεταγράφει με ευλάβεια τα δερματόδετα σημειωματάρια της μητέρας της, που διέσωσε από τους ναζί.