Η πράσινη πρωτεύουσα

Μεσημέρι στα Γιάννινα: εδώ η μεσημεριανή σιέστα κρατάει ακόμη. Αν σήμερα η νέα τάση επιβάλλει το φευγιό απ΄ την πρωτεύουσα και τη
μετεγκατάσταση σε ηπιότερα αστικά κέντρα και επαρχίες, τα Γιάννινα αποτελούν την ιδανική επιλογή, σκέφτομαι, περπατώντας στον παραλίμνιο δρόμοπεριμετρικά του Κάστρου- με τη «μοκέτα» από πλατανόφυλλα και τα γλυπτά καλλιτεχνών που ορθώνονται πλάι. Γύρω μου, οι «αρνητές» της σιέστας
κάνουν ποδήλατο, τζόγκινγκ, περπατούν και… παίρνουν τις αποφάσεις τους με το βλέμμα στη λίμνη Παμβώτιδα
Αν η πράσινη ανάπτυξη «φοριέται» πολύ σήμερα, η πρωτεύουσα της Ηπείρου έχει και εδώ τις πρωτιές της. Μπόλικο αστικό πράσινο, δεκάδες πάρκα, μια λίμνη με δεκάδες πτηνά, δίνουν το χρώμα σε μια πόλη που μπορεί να έχει τα πρωτεία και στην οικολογική συμπεριφορά, αλλά και τα περισσότερα… ποδήλατα απ΄ τις υπόλοιπες της Ελλάδας. Η καθημερινότητα συνδυάζει την πειθαρχία του ηπειρώτικου πολιτισμού με την ανεμελιά των χιλιάδων φοιτητών που νοικιάζουν γκαρσονιέρες, μένουν στις πανεπιστημιακές εστίες, δουλεύουν εδώ και δίνουν τα ραντεβού τους στα σκαλιά της νομαρχίας, αλλά και στα Ναυτάκια. Αρκετά όμως μίλησα για το σήμερα. Γιατί όταν η ομίχλη πέφτει στη λίμνη, έρχονται στον νου οι μύθοι και η Ιστορία. Η Φροσύνη, η Βασιλική και ο Αλή Πασάς. Η τοιχογραφία με τους φιλοσόφους της αρχαιότητας στη Μονή Φιλανθρωπηνών στο Νησί, το αεράκι στην αυλή της Μονής της Καστρίτσας και οι ακτίνες του ηλίου που διαπερνούν τα κάγκελα του τάφου του Αλή Πασά εντός του κάστρου.

Τα Γιάννενα δεν έχουν την ηδυπάθεια της Πρέβεζας, αποτελούν όμως από παλιά το ιδανικό τερέν για τη συνύπαρξη διαφορετικών κόσμων. Κι αν κάποτε χριστιανοί, Εβραίοι, μουσουλμάνοι έζησαν αρμονικά, σήμερα που η εβραϊκή κοινότητα μετράει μόνο 40 ανθρώπους (που συναντιούνται στη Συναγωγή μέσα στο κάστρο) και κάτοικοι απ΄ τα γύρω χωριά συνωστίζονται στις νέες συνοικίες της πόλης, διατηρούνται γωνιές και δρόμοι που αποτυπώνουν το μεταπρατικό παρελθόν, την ανάγκη για προκοπή.