Ξημέρωμα στην Ελσινόρη

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΞΥΠΝΗΣΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΡΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.
ΞΕΝΥΧΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ
ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΘΡΙΑΜΒΟΥ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ
ΜΑΤΙ ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ,
ΔΕΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ
ΑΜΕΣΩΣ ΤΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ
ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΥΠΟΣΤΕΙ ΣΥΜΠΑΣΑ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ
ΤΗΣ ΜΑΖΙ
Προς στιγμήν νόμισα πως ηατμόσφαιρα γύρω μου μύριζε Λατινική Αμερική. Η έντονη οσμή του πετρελαίου και η βαριά υγρασία, σε συνδυασμό με τη φωνή που μου μιλούσε εδώ και ώρα από το ξεχασμένο ραδιόφωνο, με έριξαν στα δίχτυα του εφιάλτη. Ήμουν σίγουρος πως πίσω από τη φωνή κρυβόταν το πρόσωπο του Τσάβες, πως κοιμήθηκα στην Ελλάδα και ξύπνησα στη Βενεζουέλα και πως οι χειρότεροι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν.

Δεν άργησα να καταλάβω πως την τελευταία στιγμή την είχαμε γλιτώσει. Η ελληνική δημοκρατία, αυτός ο καλολαδωμένος οργανισμός που δεν σε αφήνει να πλήξεις ούτε μια μέρα, αντί να γκρεμιστεί στο βάραθρο της διαφθοράς και της θεατρινίστικης ανικανότητας είχε σκαρφαλώσει τον χάρτη και είχε προσαράξει στα υπήνεμα νερά του ευρωπαϊκού Βορρά. Εκεί που όλοι φοβόμασταν πως θα καταντήσουμε Λατινική Αμερική αναρριχηθήκαμε συλλογικώς στα ύψη της Δανίας.

Τη βαριά υγρασία που αισθανόμουν την έφερνε η αύρα της Βόρειας Θάλασσας. Όσο για τη μυρουδιά του πετρελαίου, αυτή έβγαινε από την κεντρική θέρμανση- βλέπετε το ευρωπαϊκό φθινόπωρο προχωράει ταχύτερα από το δικό μας.

Κοιμήθηκα στην Αθήνα και ξύπνησα στο κάστρο της Ελσινόρης, εκεί όπου κάποτε έδρεψε δάφνες ο θρυλικός Αμλέτος με τα προβλήματα της συνείδησής του και κληροδότησε στην ανθρωπότητα απορίες και ρήσεις οι οποίες παραμένουν πάντα ζωντανές. Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν πως «υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας», αμέσως μετά αναρωτήθηκα αν πρέπει «να ζει κανείς ή να μη ζει», προτού αποφασίσω να τα αφήσω όλα αυτά για αργότερα και να εντρυφήσω ψυχραιμότερα στο παρόν.

Περίεργο ζώο η Ιστορία, σκέφτηκα. Από ΄κεί που νομίζεις πως το έργο που σου παίζει είναι κωμωδία, την τελευταία στιγμή στο γυρίζει σε τραγωδία. Έφταιγε και η ποιότητα της κωμωδίας βέβαια, όλα αυτά τα πρόσωπα που παρίσταναν τους κυβερνήτες τόσα χρόνια παραβλέποντας, ή μη καταλαβαίνοντας, πως δεν είναι τίποτε άλλο από κωμικοί ήρωες του εαυτού τους. Πώς τα κατάφεραν, μέσα σε λίγες ώρες, να βάλουν το προσωπείο του τραγικού και να εμφανιστούν δημοσία ζητώντας έλεος από τη μοίρα τους;

Τους έβλεπα να βγαίνουν ένας ένας από τα γραφεία τους στην οδό Ρηγίλλης- δρόμος στο κέντρο της Αθήνας όπου βρισκόμουν μέχρι χθες- και αναρωτιόμουν ποια ανθρώπινη ποιότητα μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό το πένθιμο ύφος, τα ανοιχτά

Περίεργο ζώο η Ιστορία. Από ΄κεί που νομίζεις πως το έργο που σου παίζει είναι κωμωδία, την τελευταία στιγμή στο γυρίζει σε τραγωδία

πουκάμισα χωρίς γραβάτα, τις λακωνικές κουβέντες που άγγιζαν τα όρια του λυγμού και της σιωπής; Πόσο ελληνικό μελό πρέπει να χωνέψεις στη ζωή σου για να υιοθετήσεις αυτό το ύφος του ανθρώπου που είδε τα όνειρά του να γκρεμίζονται εξ΄αιτίας μιας κοινωνίας άτιμης και ανάλγητης;

Άσε που όποιος από αυτούς άνοιγε το στόμα του για να μιλήσει, σαν να μην είχε γίνει τίποτε, διαβεβαίωνε τους ψηφοφόρους που τον «τίμησαν με την ψήφο τους» πως θα παραμείνει όρθιος, κοντά τους, και να μην ανησυχούν. Λες και τόσος κόσμος τραβήχτηκε έως τις κάλπες μόνο και μόνο για να μετρηθούν οι ψηφοφόροι αυτού που σκοπεύει να παραμείνει όρθιος. Εν ολίγοις: λες και, για ακόμη μια φορά, ήθελαν να μας πουν ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε αφού, ούτως ή άλλως, αυτοί δεν χαμπαρίζουν από τίποτε.

Ήταν βέβαια και ο πρωταγωνιστής. Ο πρώην Λαλίστατος Καταλληλότερος, με τις γενναιόδωρες χειρονομίες, ο οποίος μεταμορφώθηκε εν μια νυκτί σε Γενναιότατο Αυτόχειρα. Λες και δεν το περίμενε ποτέ πως θα του συμβεί κάτι τέτοιο, λες και δεν του πέρασε ποτέ από το μυαλό πως στο παιχνιδάκι του που λέγεται δημοκρατία υπάρχει και η προοπτική της ήττας, ακόμη και της συντριβής. Θα μου πείτε βέβαια, εδώ ο άνθρωπος ενσάρκωνε τον ρόλο του τελευταίου Καπέτου, είναι το στερνοπαίδι μιας ολόκληρης δυναστείας, ομώνυμος με τον ιδρυτή της, παραγνωρίζοντας βέβαια το γεγονός πως ο τόπος μπορεί να στερηθεί από πολλά, όμως τις πολιτικές του δυναστείες δεν δέχεται να του τις στερήσει τίποτε και κανείς.

Με άλλα λόγια αποδείχθηκε, για ακόμη μία φορά, πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.