ΤΡΑΓΙΚΟ ΚΑΙ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

Το μυθιστόρημα του Ταγκόρ μοιάζει συχνά προφητικό. Σκιαγραφεί τους ήρωές του με σαφή αίσθηση του ανεξερεύνητου βάθους της ανθρώπινης προσωπικότητας. Κατασκευάζει δε με πειθώ όλα τα επικαλυπτόμενα ζεύγη της ανθρώπινης συνθήκης. Αλήθεια-ψεύδος, πραγματικότητα-φαντασία, μύθος-επιστήμη, τοπικό-παγκόσμιο, χθόνιο-ιερό, επανάσταση-παράδοση, δίκαιο-αδικία, φιλοδοξία-παθητικότητα παρελαύνουν στο βιβλίο, κάνοντας τους πρωταγωνιστές να φαντάζουν σαν ζώα πιασμένα σε διαδοχικές παγίδες. Κι όμως, η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κατάστασης δεν αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη ούτε τον αποσπά από την αφηγηματική ροή. Η ιστορία εκτυλίσσεται ομαλά, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ανεβαίνουν επί σκηνής ίσα ίσα για να υποστηρίξουν την πλοκή και να ενσαρκώσουν συμπληρωματικές ιδέες, ενώ σε στιγμές που οι λυρικοί μονόλογοι τείνουν να κουράσουν τον σημερινό αναγνώστη, παίρνει τ΄ απάνω χέρι η δράση υπό την παιχνιδίζουσα μορφή των παρεξηγήσεων. Εντέλει, ο αναγνώστης θα βρεθεί προ του τραγικού και αφάνταστα επίκαιρου διλήμματος: να συμπαθήσει τον έξω κόσμο για τη φαινομενική πολιτική του ορθότητα ή το σπίτι (και την ιδιώτευση θα λέγαμε στις μέρες μας) για όσα ανθρώπινα προσκομίζει;

Το συναρπαστικό Κακό ή το πληκτικό Καλό; Τους προσωπικούς δαίμονες ή τις χθόνιες θεότητες;