Προσπαθεί να ψυχογραφήσει ολόκληρη την ισπανική κοινωνία

Ο Θέρκας απομονώνει αυτά τα τρία άτομα και μέσω αυτών προσπαθεί να ψυχογραφήσει ολόκληρη την ισπανική κοινωνία και τα συμπλέγματά της. Τι κοινό είχαν τρεις τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι – ένας πρώην φαλαγγίτης πρωθυπουργός, ο Σουάρεθ, ένας απόστρατος αξιωματικός εκ των στασιαστών του ΄36, ο Μεγιάδο, και ένας κομμουνιστής ηγέτης που έζησε σαράντα χρόνια στην παρανομία και την εξορία, ο Καρίγιο, πέρα από αυτή τους τη γενναία στάση; Μανιακός με τις αναλογίες και τις συμμετρίες ο Θέρκας αναδεικνύει τις καλά κρυμμένες ομοιότητές τους και εκπλήσσει τον αναγνώστη καταλήγοντας πως ακόμα και δύο τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους πολιτικοί όπως ο Σουάρεθ και ο Καρίγιο είχαν εκλεκτικές συγγένει ες, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος πως αναδείχθηκαν σε πρωταθλητές της αποσυναρμολόγησης του φρανκισμού και του σοβιετογενούς κομμουνισμού, «προδίδοντας» τις παρατάξεις που τους ανέδειξαν.

Στη στάση τους ο Θέρκας αντιπαραθέτει τη συνωμοτική δραστηριότητα αλλά και την ατομική ψυχολογία αυτών που βρίσκονταν πίσω από το όλο εγχείρημα: των στρατηγών Αρμάδα και Μίλανς και φυσικά του ίδιου του Τεχέρο. Αναλύοντας τις σκέψεις και τις κινήσεις των ανώτερων στρατιωτικών κλιμακίων, ο Ισπανός συγγραφέας αποκαθηλώνει τον μύθο που παρουσιάζει την «23F», όπως έχει μείνει γνωστό το συγκεκριμένο κίνημα, ως ένα πραξικόπημα οπερέτα, εμπνευσμένο από έναν παρανοϊκό αξιωματικό σε ντελίριο- ένα μύθο που πιθανότατα οφείλεται στην απουσία αντίστασης και συνοδεύτηκε από την εκκωφαντική σιωπή δεκαετιών σχετικά με το εν λόγω περιστατικό. Και ενώ ισχύει το γεγονός πως το πραξικόπημα ήταν κακά οργανωμένο, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε πετύχει αν κάποιες λεπτομέρειές του είχαν λειτουργήσει διαφορετικά, και εδώ υπογραμμίζεται η σημασία του τυχαίου και της παρέκκλισης στο ιστορικό γίγνεσθαι.