ΕΡΜΕ, ΑΙΣΧΥΛΕ!

Ενώ, παράδοξο, η θεία μου η Αμερσούδα, στο νησί δεν μπορεί να αλλάξει χρώμα στα παραθυρόφυλλα του σπιτιού της και πρέπει να συντηρεί ως κόρην οφθαλμού τα φουρούσια και τις μπετούγιες του διώροφου πατρικού της, διότι καιροφυλακτεί άτεγκτη η Εφορεία Μνημείων Νεώτερου Πολιτισμού, ο κάθε ρατές σκηνοθέτης μπορεί να αφαιρεί πράξεις από τον Στρίντμπεργκ και να μπολιάζει τα έργα του με τον μισητό του Ίψεν για να μην αναφέρω τον τυφλό γέροντα από τον Χελμό που έγραψε την «Γκόλφω» με φουστανέλες και ξινόγαλο, σεγκούνια, γκλίτσες, φέσια και ποιμενικό ύφος και ήθος, και παίζεται ως γιαπωνέζικο θέατρο με μάσκες και φιλοσοφία ζεν. Εδώ θα μου πείτε οι «Πέρσες» έγιναν Περσίδες και ανάμεσα στους θρηνούντες βαρβάρους ξεφύτρωσε ένας θηλυκός κλόουν με δίχρονα τσουράπια, απαγγέλλοντας κείμενο ενός Γερμανού συγγραφέα που ευδοκίμησε στο Ανατολικό Βερολίνο και ήταν και κατευθυνόμενος από τη Στάζι. Έρμε, Αισχύλε!

Σ΄ αυτές τις αχρείες επεμβάσεις στο καλλιτεχνικό έργο, στη λογοκρισία ενός σκεπτικού, στη διάλυση μιας μορφής που ακολουθεί τους εσωτερικούς της νόμους, στην προσβολή της βούλησης ενός δημιουργού και συχνά στην κατασυκοφάντηση, τον χλευασμό της ιδεολογίας και της αισθητικής του, δεν υπάρχει όριο.

Μην ακούσω ανοησίες περί λογοκρισίας ή επέμβασης στην ελευθερία της έκφρασης, γιατί θα το διεκδικήσει το δικαίωμα ο βάνδαλος της προτομής του Κουν, ο ακρωτηριαστής του Δισκοβόλου και οι φανατικοί καλόγεροι που πελεκούσαν τον Παρθενώνα και όσοι θα αντικαθιστούσαν τα ηδονικά μυρωδικά του Καβάφη με σμύρνα και λιβάνι ή με «άγιο» χασισάκι ανάλογα με την εποχή και τον εκσυγχρονιστικό οίστρο.