Εκλογές μεταξύ μπίρας και ανίας

Ένας μη γερμανικός, καταγάλανος ουρανός προχθές, ημέρα των εκλογών, στο Μόναχο. Και μια ατμόσφαιρα μεθυστική. Είναι Οktoberfest, η γιορτή της μπίρας. Αυτές τις μέρες το εθνικό ποτό των Γερμανών πλημμυρίζει τα πάντα. Έτσι κι αλλιώς καθημερινά το κάνει αλλά αυτές τις μέρες φέρνει εδώ ανθρώπους από όλη την Ευρώπη: Σκωτσέζους, Έλληνες, Δανούς, Πολωνούς, Ιταλούς, Ελβετούς, Ισπανούς, Γάλλους, έφηβους Ισραηλινούς, που περπατάνε με τη σημαία τους. Μαύρους βλέπω λίγους. Κάθε φορά που πάω στη Γερμανία μου κάνει εντύπωση κάτι τέτοιο. Ίσως να είναι δική μου προκατάληψη… Ρωτώ μια παρέα ξανθών Γερμανών για τις εκλογές. «Έκανες μια ακατάλληλη ερώτηση στο ακατάλληλο μέρος. Σήμερα πίνουμε, δεν μιλάμε για εκλογές», μου απαντούν. Ρrost! Λέω και εγώ «prost» και πάω παραπέρα. Σε ένα ίντερνετ καφέ το αφεντικό είναι μελαψός και παίρνω το θάρρος να τον ρωτάω από πού κατάγεται. Με κοιτά με κάποια δυσπιστία στην αρχή. «Ιρακινό Κουρδιστάν», απαντά. Τον λένε Μουράτ και όταν μαθαίνει ότι έρχομαι από την Ελλάδα αρχίζει και λέει λέξεις που ξέρει στα ελληνικά. Μου αφηγείται πως πριν από οκτώ χρόνια είχε περάσει από την Ελλάδα για να φτάσει στην Γερμανία. Είχε μείνει δυο μήνες στην Αθήνα, όπου βρήκε έναν λαθρέμπορο που τον έφερε εδώ, σε αυτήν την ψυχρή, πειθαρχημένη, καταπράσινη, πανέμορφη και δυο φορές πιο ακριβή από το Βερολίνο πόλη, το Μόναχο. Ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Γερμανία και σήμερα είναι Γερμανός πολίτης. Ψηφίζει, λέει, σήμερα για πρώτη φορά. Μετά προσθέτει πως αυτήν τη φορά ο κόσμος αδιαφορεί τελείως για τις εκλογές. Το γράφουν και οι γερμανικές εφημερίδες. Αυτές οι εκλογές είναι οι πιο ανιαρές στην ιστορία της χώρας. Ακόμα και τα εκλογικά ποστ στέκονται σαν κρυμμένα. Βλέπω ένα τέτοιο στην είσοδο ενός τεράστιου πάρκου, όπου νεαρά ζευγάρια περπατούν αγκαλιασμένα και ηλικιωμένοι οδηγούν ποδήλατα. Βλέποντας το πάρκο, μου ήρθε πάλι στο νου εκείνη η απορία, που με επισκέπτεται κάθε φορά που επισκέπτομαι μια πόλη του Βορρά. Πώς είναι δυνατόν αυτοί οι Βόρειοι, που λόγω αφόρητου κρύου κάθονται πιο πολύ μέσα στα σπίτια τους να έχουν δρόμους και δημόσιους χώρους τόσο προσεγμένους, καθαρούς και πράσινους; Ενώ οι Νότιοι, που λόγω υπέροχου καιρού, κάθονται πιο πολύ έξω, να καταστρέφουν με ζήλο κάθε τι δημόσιο, να έχουν δρόμους βρώμικους, μπόλικο τσιμέντο και ελάχιστο πράσινο; Πλησιάζω μια μεσήλικη κυρία και τη ρωτώ για τις εκλογές. Αντί ερώτησης με ρωτά από πού έρχομαι. Από την Ελλάδα, απαντώ. «Λατρεύω την Αθήνα», λέει εκείνη. Της λέω ότι και εμένα μου αρέσει η Αθήνα αλλά θα ήθελα να έχει πιο πολύ πράσινο, να είναι λιγότερα χαοτική, πιο καθαρή, πιο ανθρώπινη. «Έχει ήλιο, θάλασσα και ζωή», λέει. Τελικά ο καθένας αγαπά και εκτιμά αυτά που δεν έχει. Ο άνθρωπος θα ήθελε να είναι εκεί όπου δεν μπορεί να είναι. Βγαίνω ξανά στον δρόμο, όπου τα μπουλούκια των ανθρώπων, Βαυαροί με τα παραδοσιακά τους κοστούμια, άνθρωποι κάθε εθνικότητας και ντυσίματος, κατευθύνονται προς τη «λεωφόρο της μπίρας». Όσο για τις εκλογές, αυτές έβγαλαν Μέρκελ. Και ειδικά Φιλελεύθερους που θέλουν μια Ευρώπη που να μοιάζει πιο πολύ στην Αμερική. Τη στιγμή που η Αμερική του Ομπάμα θέλει να μοιάζει λίγο πιο πολύ στην Ευρώπη. Παράξενοι καιροί. Η Αριστερά ήταν πάλι η μεγάλη χαμένη. Μεταξύ μπίρας και ανίας η σοσιαλδημοκρατία σφράγισε χθες το ιστορικό της τέλος στην Ευρώπη. Από εδώ και πέρα, η ευρωπαϊκή Αριστερά πρέπει να επινοήσει ξανά τον εαυτό της. Εάν δεν θέλει να μοιάζει με νοσταλγία για το Τείχος του Βερολίνου ή με ιστορικό ανέκδοτο. Δύσκολοι καιροί για προπόσεις…

LΙΝΚ:

● http://gkapllani.blogspot.com