«400 χτυπήματα» α λα ελληνικά

Η «Πάχνη» των αδελφών Κούφαλη, που κλείνει το μάτι στα «400 χτυπήματα» του Τριφό, κατεβαίνει από το Φεστιβάλ Καβάλας στην Αθήνα
«Η “Πάχνη” είναι ένα έργο για την αλήθεια και το ψεύδος της ζωής, τα πρέπει και τα θέλω των νέων παιδιών, τα όνειρά τους και τη συντριβή τους στην καθημερινότητα, το δυσδιάκριτο του πραγματικού από το φανταστικό, τη θεραπευτική ικανότητα της τέχνης».

Ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης είναι αδέλφια που επιμένουν να ζουν και να εργάζονται- ο πρώτος δικηγόρος, ο δεύτερος φαρμακοποιός- μόνιμα στην Καβάλα- το σπίτι τους σε ένα υπέροχο κτήμα, στη Ζαρκαδιά, μεταξύ Καβάλας και Ξάνθης, «απέναντι» από τη Χρυσούπολη. Παράλληλα γράφουν θέατρο. Άνθρωποι βουτηγμένοι από νέοι στην αγάπη για το θέατρο – ο Αντώνης Κούφαλης διετέλεσε και πρόεδρος του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας στην πιο επιτυχημένη του, ίσως, περίοδο- παίζονται από το 1999: έξι έργα τους- «Φτωχοί και άγιοι» (διασκευή από Παπαδιαμάντη), «Το σπίτι με τα δώρα», «Ο στρατός της Σωτηρίας», «Γυναίκες στα χιόνια», «Μη σκαλίζεις την άμμο»-, εκ των οποίων τα δύο βραβεύτηκαν στον Κρατικό Διαγωνισμόανέβηκαν σε έντεκα διαφορετικά ανεβάσματα στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Το έκτο είναι η «Πάχνη». Την άνοιξη παρουσιάστηκε στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση, το καλοκαίρι ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην Καβάλα, στο πλαίσιο του ανανεωμένου από τον Θοδωρή Γκόνη Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας, από τον Τάκη Τζαμαργιά. Η παράσταση αυτή κατηφορίζει στην Αθήνα, ενταγμένη, ως Δεύτερη Σκηνή, στο ρεπερτόριο του «Δόλιχου» του Δημήτρη Τάρλοου.

«Σ΄ έναν κατακερματισμένο, μεταμοντέρνο κόσμο, δύο νεαρά παιδιά, ο Στέφανος και ο Δούκας, πρέπει να επιβιώσουν», εξηγούν οι δύο συνσυγγραφείς. «Βίωσαν μια τρομαχτική παιδική ηλικία και η εφηβεία τους ήταν χειρότερη. Κακοποιήθηκαν ψυχολογικά και σωματικά από την ίδια τους την οικογένεια. Και σήμερα θέλουν να απαλλαγούν από το εφιαλτικό παρελθόν για να αναζητήσουν τον δικό τους χώρο στο σύμπαν. Ο μικρότερος ζητά από τον μεγάλο να “τελειώνει” με τους γονείς του. Αυτός δέχεται. Ένα παιχνίδι αλληλεξάρτησης που χρειάζονται και οι δύο. Είναι μικροί για να αποχωριστούν τα παιχνίδια και τα θέλω τους, αλλά και τραγικά μεγάλοι για να απαλλαγούν από τα σκοτάδια της ζωής τους».

«Όπως ο Αντουάν Ντουανέλ στα “400 χτυπήματα” του Τριφό τρέχει προς την ακτή για να συναντήσει την ελευθερία του αφήνοντας πίσω του νεκρικούς σταυρούς και το σπίτι με την απλωμένη μπουγάδα, έτσι και ο Στέφανος με τον Δούκα των αδελφών Κούφαλη ξεγλιστρούν από την πάχνη των παιδικών τους χρόνων για να βρουν είδωλο και σκιά μαζί. Στο νυχτερινό τοπίο μιας πόλης, πάνω σε μια μηχανή, στα φώτα μιας λεωφόρου που από τη μια οδηγεί στο σινεμά “Σελέκτ” με τις μεταμεσονύκτιες προβολές και από την άλλη στην πραγματική ζωή, κάτω από του ήχους μιας διαστροφικής μουσικής, οι ήρωές μας στήνουν ένα παιχνίδι τρόμου και αγωνίας, ηδονής και ματαίωσης, φαντασίας και ονείρου, αλήθειας και ψέματος, μύθου και πραγματικότητας», λέει ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς- που έχει ήδη ανεβάσει το «Φτωχοί και άγιοι» στη Λεμεσό της Κύπρου, για την εκεί ΕΘΑΛ- για την «Πάχνη» που, όντως, κλείνει το μάτι στην ταινία του Φρανσουά Τριφό «Τα 400 χτυπήματα».

Η «Πάχνη» θα παρουσιαστεί με σκηνικά Γιάννη Θεοδωράκη, κίνηση και χορογραφία Ζωής Χατζηαντωνίου, μουσική Δημήτρη Ζαβρού, σχεδιασμό φωτισμού Άννας Μπόη, ζωντανό βίντεο Σοφίας Παπαδοπούλου και με βοηθό σκηνοθέτη τη Σμαρώ Κώτσια. Στους δύο ρόλους, Μάνος Καρατζογιάννης και Γιώργος Ντούσης.

ΙΝFΟ

Από 6 Οκτωβρίου έως 14 Δεκεμβρίου στο θέατρο «Πορεία» (Τρικόρφων 3-5- 3ης Σεπτεμβρίου 69, πλατεία Βικτωρίας, τηλ.
210-8210.991).
Εισιτήρια: 17, (φοιτητικό) 13 ευρώ.

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία…

«Παιχνίδι αλληλεξάρτησης, ανάγκης για δύο, με ρευστά τα όρια του πραγματικού και του φανταστικού καθώς η τέχνη του σινεμά εισδύει στη σκηνή και την κατακλύζει», χαρακτηρίζουν το έργο τους ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης, συμπληρώνοντας τον σκηνοθέτη.

«Τα δύο παιδιά δανείζονται ρόλους και όπλα από τους κινηματογραφικούς ήρωες και γλιστρούν πίσω από το πανί για να αποκτήσουν την υπόσταση που δεν έχουν. Ο Στέφανος και ο Δούκας παίζουν τις φθαρμένες κόπιες της ζωής τους, όπως τα χιλιοπαιγμένα πορνό του δεύτερου, διεκδικώντας το δικαίωμα να συνεχίσουν».