Πάθος κάτω από το τσαντόρ

ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ έχω μαζί μου ένα βιβλίο για το Ιράν. «Στον ροδόκηπο των μαρτύρων» ο τίτλος. Στο εξώφυλλο εικονίζεται μια νεαρή Ιρανή, χαμηλοβλεπούσα, με το τσαντόρ. Τον συγγραφέα του βιβλίου, τον Βρετανό Christopher de Βellaigue, είχα την τύχη να τον γνωρίσω στο Εδιμβούργο. Ήμασταν μαζί στο ίδιο πάνελ, μιλώντας για τα βιβλία μας. Ο Christopher, χρόνια τώρα ανταποκριτής του «Εconomist» και των «Νew Υork Review of Βooks» στο Ιράν, υπογράφει ένα διεισδυτικό και γοητευτικό βιβλίο για το σημερινό Ιράν. Σε κάποιο σημείο, συγκρίνει με μαεστρία τη θέση της γυναίκας σήμερα στο Ιράν με εκείνη πριν από χίλια χρόνια. Με εντυπωσιάζει η περιγραφή της μυθικής Σουνταμπέχ, σε ένα από τα πιο γνωστά ερωτικά περσικά ποιήματα:

«Ήταν μελαχρινή. Πράγματι δεν ήταν και τόσο όμορφη.

Είχε μάτια μεγάλα και μακριά μαλλιά. Όταν δεν χαμογέλαγε, φαινόταν σαν κουκουβάγια. Όταν χαμογελούσε όμως… λουλούδια χύνονταν από το στόμα της… Και ήταν σαν να ήταν γυμνή, φορώντας μόνο τα στολίδια της. Αλλά δεν ήταν γυμνή. Είχε ένα στολισμένο σουτιέν και ένα είδος ύφασμα πάνω στο σώμα της… ενώ κάθε κομμάτι του σώματός της έτρεμε. Όχι μόνο οι ώμοι, η κοιλιά, τα μάτια, τα ματόκλαδα, αλλά και το πιγούνι, η μύτη, τα αυτιά, οι κόρες των ματιών της. Ήταν σαν να χόρευε πάνω στο πτώμα ενός άνδρα…». Κοιτάω ξανά τη νεαρή Ιρανή με το τσαντόρ στο εξώφυλλο. Μια σύγχρονη Σουνταμπέχ. Πώς θα μπορέσουν οι μουλάδες να κρατήσουν για πάντα καλυμμένες αυτές τις γυναίκες που μαθαίνουν απ΄ έξω τέτοιους αισθησιακούς στίχους;