«Είναι δύσκολο να είσαι Άραβας στο Χόλιγουντ»

«Το να είσαι ο μοναδικός Άραβας στο Χόλιγουντ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι διευθυντές των στούντιο με έκλεβαν και με εξευτέλιζαν. Πίστευαν ότι μπορούσαν να με εκμεταλλευτούν. Είχα φτάσει στο σημείο να δέχομαι κάθε πρόταση για ταινία επειδή φοβόμουν να πω όχι» λέει ο Ομάρ Σαρίφ, ο οποίος βρέθηκε στη Βενετία με αφορμή τη συμμετοχή της νέας του ταινίας «Ο επισκέπτης» στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

«Όταν έκανα την ταινία “Ο Λόρενς της Αραβίας”, είχα πενταετές συμβόλαιο με την εταιρεία παραγωγής Columbia Ρictures, αλλά δεν πληρώθηκα ποτέ.

Ενώ για τον ρόλο μου στην ταινία “Δόκτωρ Ζιβάγκο” η αμοιβή μου ήταν 10.200 ευρώ μόνο. Δεν έκανα μήνυση επειδή δεν ήθελα να πιστεύουν ότι με ενδιέφεραν μόνο τα χρήματα» εξηγεί ο Αιγύπτιος ηθοποιός, υποψήφιος για Όσκαρ για τον «Λόρενς της Αραβίας» το 1962.

Όλα αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν και, όπως λέει ο ίδιος, ό,τι έχει περάσει, το έχει ήδη διαγράψει. Δεν μετανιώνει για τα λάθη που έχει κάνει. Αλλά ούτε και χαίρεται για όσα έχει καταφέρει. Στα 77 του χρόνια, ο Ομάρ Σαρίφ προτιμά να αφήνει το παρελθόν πίσω του και να απολαμβάνει την κάθε του στιγμή. «Οι νέοι μόνο μπορούν να σκέφτονται για το μέλλον, ενώ το να αναπολείς το παρελθόν είναι μάταιο» λέει.

Η νέα του ταινία, σε σκηνοθεσία Αχμέντ Μάχερ, αφηγείται την ιστορία του Χασάν, σε τρεις ηλικίες (ο Ομάρ Σαρίφ υποδύεται τον ηλικιωμένο) με επίκεντρο τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του, προσπαθώντας έτσι να βρει την επαφή με τα νήματα του παρελθόντος του, μέσα από επικοινωνία του με τον νεαρό Αλί, ο οποίος είναι πεπεισμένος ότι είναι εγγονός του.

Η γυναίκα που σημάδεψε τη ζωή του Ομάρ Σαρίφ ήταν η πρώην σύζυγός του. «Η μοναδική γυναίκα που αγάπησα», λέει ο ηθοποιός. «Έζησα ουκ ολίγες ερωτικές περιπέτειες, αλλά καμία δεν ήταν σαν τη σύζυγό μου».

Ο Ομάρ Σαρίφ προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ για να παντρευτεί τη Φατέν Χαμαμά το 1955 και πήρε το όνομα Ομάρ αλ-Σαρίφ (γεννήθηκε με το όνομα Μισέλ Ντεμίτρι Χαλούμπ). Τα ταξίδια και οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις οδήγησαν στο διαζύγιο είκοσι χρόνια μετά.

«Δεν ήμουν ποτέ δίπλα στη γυναίκα μου. Μέχρι το 1966 δεν είχα μόνιμο σπίτι. Έμενα σε ξενοδοχεία και έτρωγα σε εστιατόρια. Όμως δεν παραπονιέμαι, έκανα καλή ζωή» λέει.