Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Ταξίδια με αγροτικά, υδροπλάνα, με ψαρόβαρκες και οτοστόπ
Του Δημήτρη Ν. Μανιάτη

«Η πιο δημιουργική μου περίοδος ήταν τα τέσσερα χρόνια που ταξίδευα σε Ελλάδα και εξωτερικό για την τηλεόραση», λέει ο Χρήστος Φερεντίνος με το speed της τηλεοπτικής γλώσσας για το «ταμείο» των δικών του ταξιδιών
Oι τουρίστες ξεχνούν γρήγορα. Οι ταξιδιώτες θυμούνται. Ο Χρήστος Φερεντίνος ανήκει στους δεύτερους. Ταξιδιώτης για τις τηλεοπτικές εκπομπές «Άκου να δεις» και «Ακούνα Ματάτα» απ΄ το 1994-1998, θυμάται τις δικές του μικρές ιστορίες από οδοιπορικά σε Ελλάδα και εξωτερικό. Περιπέτειες που τα έχουν όλα: οτοστόπ με αγροτικά αυτοκίνητα, ταξίδια με υδροπλάνο, τρένα, ελικόπτερα, συγκινήσεις και τα αναπόφευκτα ευτράπελα ενός χαρούμενου «on the road». Όχι, ο Χρήστος Φερεντίνος δεν υπήρξε ένας μπίτνικ ταξιδιώτης, είναι όμως τυχερός. «Όργωσε» την Ελλάδα μ΄ ενθουσιώδη τρόπο και μια κάμερα, και ίσως με τον ίδιο ενθουσιασμό την γυρίζει σήμερα με την οικογένειά του για διακοπές. Και όχι, δεν παίρνει πια μαζί του την παλιά καλή χτένα, αφού τα μαλλιά του έχουν αραιώσει… επικίνδυνα. Πότε αναγκάστηκες να οργώσεις την Ελλάδα;

Για τις ανάγκες της εκπομπής «Άκου να δεις» που ξεκίνησε το 1993. Τον επόμενο χρόνο αρχίσαμε τα ταξίδια ανά την Ελλάδα. Από το 1997-98 με την εκπομπή «Ακούνα Ματάτα» (στα σουαχίλι σημαίνει «Κανένα πρόβλημα») ταξιδεύαμε και στο εξωτερικό.

Και τι θυμάσαι από το πρώτο σου ταξίδι;
Μια φοβερή τούμπα, επιχειρώντας να κάνω σκι στον Παρνασσό. Προσγειώθηκα σαν χιονοστιβάδα πάνω σε σκιέρ που έπιναν αμέριμνοι τον καφέ τους.

Περιέγραψε λίγο τη δομή των ταξιδιών. Πώς προετοιμάζατε την κάθε περιπέτεια;

Ήμασταν ένα μικρό επιτελείο, εγώ ο Στέφανος, ο Κώστας, η Κατερίνα και η Βούλα. Ανοίγαμε τον χάρτη και επιλέγαμε μέρη που θέλαμε να δούμε ή να ξαναδούμε πολύ. Θέλαμε μια διαφορετική Ελλάδα, αν και δεν την καλύψαμε όλη. Η επαρχία έχει πολλή δύναμη- με τις εξαιρέσεις της.

Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι στο εξωτερικό;

Στη Νέα Υόρκη κάναμε μια εκπομπή- υπόδειγμα. Ήταν μάλιστα η τελευταία του «Άκου να δεις». Κάναμε άνω- κάτω τη Νέα Υόρκη για μία εβδομάδα. Κοιμόμασταν μόνο τρεις ώρες και κάναμε τα πάντα! Ανεβήκαμε στους Δίδυμους Πύργους, μπήκαμε σε γκέτο, μιλήσαμε με πολλούς Έλληνες, μπήκαμε σε blues χώρους και πολλά άλ λα. Ήταν ένα ταξίδι που είχε δράση, περιπέτεια και πολύ γέλιο.

Και ένα μη επαγγελματικό ταξίδι…
Μου άρεσε το Ρέικιαβικ, μια χαρούμενη πόλη όπου παντού βλέπεις νεαρούς Βίκινγκς να γλεντούν έντονα. Επίσης, θυμάμαι την Γκόα στην Ινδία και το καταπληκτικό παζάρι της. Μπορείς να βρεις τα πάντα- ακόμη και ξεχασμένους χίπηδες- και να ανταλλάξεις.

Και στην Ελλάδα…
Στην Ικαρία για το «σπεύδειν βραδέως» των κατοίκων και την καθημερινή ποιότητα της ζωής που εμείς έχουμε ξεχάσει. Επίσης, ξεχώρισα τη Μυτιλήνη για τους απίθανους τύπους. Ένας βοσκός, ο Σταύρος, έπιασε με τα ογδόντα του πρόβατα την εξέδρα για να παρακολουθήσει έναν τοπικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Την ίδια ώρα που μ΄ εμάς ήταν ντροπαλός και πολύ ευγενικός, έβριζε έξαλλος τον διαιτητή.

Και το πιο πρωτότυπο ταξίδι σου…
Κάναμε για το «Άκου να δεις» οδοιπορικό από το βορειότερο σημείο της Ελλάδας μέχρι το νοτιότερο. Από Θράκη μέχρι Γαύδο σε πέντε ημέρες και χωρίς να έχουμε κλείσει ξενοδοχείο! Ταξιδέψαμε με διάφορα μέσα, από ψαρόβαρκα και τρακτέρ μέχρι ΚΤΕΛ, τρένο και οτοστόπ με αγροτικό- κάτω από ήλιο και βροχές.

Ποιο μέσο μεταφοράς αγαπάς;
Πάντα κυνηγάω το ταξίδι με τρένο. Έχω ταξιδέψει πολύ και στο εξωτερικό (Γαλλία, Τόκιο κ.α.). Ξεχωρίζω το ταξίδι μου στην Ινδία με κατεύθυνση τη Βομβάη, με τον έναν πάνω στον άλλον. Οι εικόνες, οι μυρωδιές αλλά και τα ζεστά χαμόγελα των επιβατών του τρένου δεν ξεχνιούνται. Θυμάμαι βέβαια ένα ταξίδι με υδροπλάνο και στους Καταρράκτες Ιγκουασού στο τριεθνές Βραζιλίας, Αργεντινής και Παραγουάης.


ΤΟΡ 5 στην Ελλάδα

1. Rafting στον Άραχθο και τον Βοϊδομάτη. Φανταστικές εικόνες κι ένας διαφορετικός τρόπος να δεις πράγματα που μπορείς, περπατώντας.

2. Άγιος Αχίλλειος στις Πρέσπες. Φιλική ατμόσφαιρα, περπατώντας στο υπέροχο νησί.

3. Κύθηρα. Παντού εκπλήξεις. Πήγα φέτος ύστερα από 15 χρόνια κι έχουν μείνει απείραχτα. Συγκλονιστικό χωριό είναι ο Μυλοπόταμος.

4. Γαύδος. Το πιο ελεύθερο μέρος. Μακριά από μικροαστισμούς και συμβάσεις.

5. Κάτω Κουφονήσι. Φεύγεις τελείως από την εποχή μας. Καθόλου ρεύμα- μόνο μια απίθανη ταβέρνα.


Δώρο ένα αλυσοπρίονο

Θυμάσαι μια αστεία και μια συγκινητική ιστορία από τα οδοιπορικά σου;
Στο Δελβινάκι Ιωαννίνων ένα ζευγάρι γερόντων έκοβε με τσεκούρι ξύλα για τον χειμώνα. Τους στείλαμε ένα αλυσοπρίονο για να μην ταλαιπωρούνται και συγκινήθηκαν. Και κάτι αστείο: Μια γιαγιά στη Βήσσανη Πωγωνίου μόλις είδε ότι ήμασταν τηλεοπτικό συνεργείο, μας φώναξε να της φτιάξουμε την τηλεόραση που είχε χαλάσει!

Τώρα, πού ταξιδεύεις; Ποιους προορισμούς επιλέγεις για σένα ή και την οικογένεια;

Φέτος πήγαμε στα Κύθηρα και τη Δονούσα. Αλλάζουμε κάθε χρόνο προορισμούς, αλλά πάντα κάποιες μέρες τις αφιερώνουμε στις σκηνές μας.

Γιατί ταξιδεύεις συχνά στο χωριό σου (σ.σ.: κατάγεται από τη Σκλίβανη Ιωαννίνων);

Έχω στο χωριό ένα παλιό πέτρινο σπίτι. Τα Γιάννινα είναι ο αγαπημένος μου τόπος, οι άνθρωποι που αγαπώ πιο πολύ και οι αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Τώρα ειδικά είναι πιο εύκολη η πρόσβαση στην Ήπειρο με τη δημιουργία της Εγνατίας. Από την Ήπειρο ξεχωρίζω τα Τζουμέρκα και βέβαια το Ζαγόρι.