Μητροπάνος κόντρα στον καιρό

OΔημήτρης Μητροπάνος είναι από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που έχουν κατακτήσει το προνόμιο να αποθεώνονται από το κοινό άμα τη εμφανίσει. Από τη συναυλία του στο Ηρώδειο φαίνεται πως κατάφερε να προσθέσει σ΄ αυτό το μοναδικό τιμητικό προνόμιο και το «υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες»! Και υπό καταρρακτώδη βροχή. Γιατί ο απειλητικός από νωρίς αττικός ουρανός πάνω από το ρωμαϊκό ωδείο μπορεί να μην έκανε τη χάρη στο κοινό να κρατήσει τα δάκρυά του, βλέποντας 5.000 άτομα να δακρύζουν ακούγοντάς τον να στέλνει ψηλά την κραυγή «Άκου, έχω φωνή» ή το «Να ΄ταν η ζωή μας Σαββατόβραδο» του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και το κοινό δεν έκανε στη βροχή τη χάρη να πτοηθεί.

Τοπίο στην ομίχλη, αγγελοπουλικό, το κατάμεστο παλλόμενο θέατρο κάτω από ομπρέλες, μπουφάν, κουκούλες, ακόμη κι από ανοιγμένα προγράμματα, όχι μόνον αψήφησε τη νεροποντή, αλλά ενίσχυε με όλο και θερμότερο χειροκρότημα- όσο να ξορκιστεί το υγρό αναπάντεχο- τον λαϊκό του τραγουδιστή στην υπέρτατη ερμηνεία του, σπαρακτική κι αντρίκεια, στο «Δυο Νύχτες/ Αλίμονο». Και δεν τον άφηνε να φύγει- κανένας δεν κουνήθηκε από τη θέση του παρά το δυνάμωμα της βροχής- μέχρι να ακούσει και τη «Ρόζα» και να τον καταχειροκροτήσει, βροντερά, την ώρα που έφερε δυο γύρες στο ζεϊμπέκικο, μουσκεμένος από στάλες και συγκίνηση, πάνω στη σκηνή.

Σπανιότατα έχουμε δει τέτοιες σκηνές, τόση ομοψυχία, τέτοια αποθέωση στο Ηρώδειο. Ίσως μόνο με τη συγκίνηση και το βροντερό παρατεταμένο χειροκρότημα με το οποίο το κοινό αγκάλιασε- άμα τη εμφανίσει- τον «δικό του Δημήτρη Μητροπάνο», ύστερα από την περιπέτεια της υγείας του, στη μεγάλη συναυλία υπέρ του περιβάλλοντος στο Καλλιμάρμαρο, μπορεί να συγκριθεί. Και να φανταστεί κανείς ότι εκεί είχε δώσει το «παρών» η εθνική Ελλάδος του τραγουδιού- και όμως από κείνη τη συναυλία θα θυμόμαστε απ΄ όλα περισσότερο τη συγκινητική αγκαλιά των μυρίων στις κερκίδες για τον Δημήτρη Μητροπάνο.

Ιδού τι θα στερούσαν από το ελληνικό κοινό που αγαπάει το αυθεντικό λαϊκό οι- «υπεύθυνοι»- του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και των- «αρμόδιων»- επιτροπών του, που είχαν τολμήσει ακόμη και να θέσουν υπό συζήτηση την παραχώρηση ή μη του Ηρωδείου στον Μητροπάνο: Τη μεγάλη νύχτα ενός ερμηνευτή, που απλός, ανεπιτήδευτος, βουτηγμένος στο συναίσθημα των στίχων (που εκφέρει πάντα εντυπωσιακά) και της μουσικής, ακίνητοςκαι πιο καλοντυμένος από ποτέ- ξεδίπλωσε τις λαϊκές μνήμες και τα ντέρτια ενός ολόκληρου λαού. Κι όλα αυτά μόνος στη σκηνή, δίχως εφέ (μέσα μόνον στους εξαιρετικούς φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη), με λίγους μουσικούς (υπό τη διεύθυνση του πάντα προσεκτικού Γιάννη Παπαζαχαριάκη), σε τραγούδια που αγαπήθηκαν όσο λίγα (τα συνάρμοσε η Μαργαρίτα Μυτιληναίου). Κι έτσι χαμηλόφωνα-μα τόσο μεγαλόφωνα σε συναίσθημα και ήθος- δικαίωσε τη διαχρονική λατρεία του από το κοινό, το οποίο τον θεωρεί από τους λίγους που ακόμη εκπροσωπούν, αυθεντικά, τα μεράκια του…