Η εθισμένη Αμερική

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ, ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗ ΕΔΩ ΠΕΡΑ. ΑΡΧΙΖΕΙΣ
ΜΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ ΦΤΑΝΕΙΣ
ΣΤΑ ΟΡΓΙΑ. ΚΑΠΝΙΖΕΙΣ ΕΝΑΝ ΜΠΑΦΟ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ
ΠΕΦΤΕΙΣ ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΝΗ. ΟΛΗ Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ
ΜΑΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ, ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ,
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ, ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΟ. Η ΛΕΞΗ-
ΚΛΕΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΟΔΟΣ. ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ,
ΑΝ Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΣ ΚΑΙ
ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΟΣ, ΕΙΣΑΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ»
Eίναι τελικά τόσο κακό πράγμα ο εθισμός; Για τον Τσακ Πόλανικ, όχι απαραίτητα: «Όταν είσαι εξαρτημένος, μπορείς να ζεις δίχως τίποτα άλλο εκτός από μεθυσμένος ή μαστουρωμένος ή πεινασμένος. Και πάλι, όταν τη συγκρίνεις με άλλα συναισθήματα, με τη θλίψη, την οργή, το φόβο, την αγωνία, την απελπισία και την κατάθλιψη, ε, λοιπόν, η εξάρτηση δεν φαίνεται πια τόσο κακή. Σου φαίνεται πολύ βιώσιμη επιλογή». Σύμφωνοι, εξαρτημένος- αλλά από τι; Εδώ ο Πόλανικ είναι σπαρταριστά κατηγορηματικός: κυριολεκτικά από οτιδήποτε , όσο εξωφρενικό, απωθητικό ή παράλογο. Ο κολλητός του κεντρικού ήρωα λόγου χάριν, ο Ντένι, είναι εθισμένος στον αυνανισμό και, για να απαγκιστρωθεί από τον αυνανισμό και να κρατάει διαρκώς απασχολημένη τη χούφτα του, αρχίζει να μαζεύει… πέτρες- διακριτικά αρχικά, μανιακά στη συνέχεια. Ο Πόλανικ κατανοεί τη βαθύτερη ουσία του εθισμού: ασχολείσαι με κάτι- ανώδυνο, ολέθριο, αδιάφορο- για να μην ασχοληθείς με κάτι άλλο. Για να μην σου περισσέψει χρόνος και βρεθείς με τον μόνο εχθρό που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις: τον εαυτό σου.

Ο Βίκτορ Μανσίνι, ο κεντρικός ήρωας του Πνιγμού, είναι εθισμένος στο σεξ. Μια κι έχει σπουδάσει Ιατρική μπορεί κάλλιστα να μας εξηγήσει με βιολογικούς όρους την ανάγκη που καλύπτει ο εθισμός του: «Βασικά οι σεξομανείς είναι εξαρτημένοι από τις ενδορφίνες, όχι από το σεξ […] Ουσιαστικά, οι σεξομανείς αποζητούν το πεπτίδιο φαινυλαιθυλαμίνη που μπορεί να παραχθεί όταν υπάρχει κίνδυνος, πάθος, απειλή ή φόβος. Για ένα σεξομανή, τα βυζιά, ο πούτσος, η κλειτορίδα, η γλώσσα ή η κωλοτρυπίδα σας είναι μια δόση ηρωίνης, πάντα διαθέσιμη, πάντα έτοιμη για χρήση». Ο Μανσίνι πιστεύει ότι η αγάπη και το σεξ «αλληλοαποκλείονται» και θεωρεί τον εαυτό του αμόλυντο από τις «συναισθηματικές σαχλαμάρες»- τουλάχιστον έως ότου ερωτευθεί τη γιατρό Πέιτζ Μάρσαλ.

Κάποιος σαν τον Μανσίνι, που θεωρεί την αγάπη αδυναμία, δεν διστάζει και να την ξεζουμίσει, όταν καταφέρει να την εκμαιεύσει από τους άλλους.

Προσποιείται συστηματικά ότι πνίγεται από το φαγητό σε εστιατόρια κι έτσι θέτει σε συναγερμό τα ουμανιστικά αντανακλαστικά των παρευρισκομένων: «Αν κάποιος σου σώσει τη ζωή, μετά θα σ΄ αγαπάει για πάντα […] Κερδίζεις δύναμη προσποιούμενος ότι είσαι αδύναμος. Και, απ΄ την άλλη πλευρά, κάνεις τους άλλους να νιώθουν πολύ δυνατοί. Τους σώζεις επιτρέποντάς τους να σε σώσουν». Παράλληλα ο Μανσίνι δουλεύει ως «ζωντανό έκθεμα» ενός μουσείου που απεικονίζει την καθημερινή ζωή στην Αμερική τον 18ο αιώνα και δίνει την ευκαιρία στον Πόλανικ να υπογράψει τις πιο βιτριολικές του σελίδες για τη σχέση των συμπατριωτών του με την «εικόνα» τους και τον ιστορικό τους «αυτοπροσδιορισμό».

Αναρωτιέμαι πόσο σάλο θα ξεσήκωναν ανάλογα «βλάσφημες» σελίδες σ΄ ένα ελληνικό μυθιστόρημα.