Το τέταρτο κουδούνι

Κάθε μέρα, κατά τις τρεισήμισι το μεσημέρι, τρέχω αναστατωμένος στην μπαλκονόπορτα να δω απέναντι- αν βρίσκεται η Ακρόπολη στη θέση της. Βρίσκεται;

Ναι. Άρα ζω στην Ελλάδα.

Διότι, καθώς επιμένω να βλέπω και ν΄ ακούω, όπως οι τακτικοί της στήλης γνωρίζετε, τις «Ειδήσεις» των 3 στην Ν(εοδημοκρατική)

Ε(λληνική) Τ(ηλεόραση)- δεκάδες σταθμοί του Μετρό εγκαινιάζονται οσονούπω, φράγματα δισεκατομμυρίων ευρώ αναγγέλλονται, μέτρα ενίσχυσης των πολιτών λαμβάνονται, σήραγγες δίνονται στην κυκλοφορία, ο τομέας της υγείας σκάει από υγεία, διαρκής ετοιμότητα για τη γρίπη, μια υπερεπάρκεια, μια υπερευημερία, ένα απέραντο εργοτάξιο, ένας οργασμός, η κυβέρνηση καταπάνω στα προβλήματα, έως και την Ακαδημία Τεχνών ξαναθυμήθηκαν…-, μου γεννιέται, του άμοιρου, η ψευδαίσθηση πως σ΄ άλλη χώρα ζω. Όχι! Δεν είναι παρενέργεια του Lexotanil. Η- προεκλογική- Ελλάδα είναι.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…
Τη μαύρη κωμωδία για δυοτου ηθοποιού και πρωτάρη συγγραφέα Νίκου Ποριώτη «Τριάντα τρεις φορές να φύγεις» θα παρουσιάσει το χειμώνα η Ελένη Ράντου (στη φωτογραφία) που επανέρχεται στη σκηνή του θεάτρου «Διάνα» ύστερα από ένα χρόνο απουσίας με συμπρωταγωνιστή τον Άκη Σακελλαρίου και σε σκηνοθεσία του μόνιμου τα τελευταία χρόνια συνεργάτη της Γιάννη Κακλέα.

Πρόσωπα του έργου, μια αλκοολική, παροπλισμένη εδώ και επτά χρόνια πρωταγωνίστρια και συγγραφέας, άλλοτε πρώτο όνομα, που έχει μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης και είναι ήδη ενενήντα μέρες «καθαρή»- αλλά και σε απόγνωση καθώς αναζητάει τρόπους να επιστρέψει στη σκηνή- και ένας άγνωστός της, προβληματικός έως ηλίθιος αλλά λίαν… επινοητικός, τηλεοπτικής λογικής, που της χτυπάει την πόρτα κομίζοντάς της, υποτίθεται, μια σπουδαία ιδέα για ένα έργο που θα γράψει η ίδια για την επιστροφή της.

Αλλά η ιδέα είναι, όπως τελικά αποδεικνύεται, για ένα έργο που θα δημιουργηθεί με τρόπους ριάλιτι μέσα απ΄ τη σχέση των δυο τους… Οι ανατροπές δε λείπουν μέχρι το τέλος. Το έργο που χρησιμοποιεί τε χνικές σταντ απ κόμεντι και που γι΄ αυτό οδηγεί την Ελένη Ράντου και το σκηνοθέτη να αναμορφώσουν ριζικά το «Διάνα»- τα σκηνικά και τα κοστούμια θα ΄ναι του Μανόλη Παντελιδάκη- πρωτοδοκιμάστηκε την περσινή σεζόν «οφ Μπροντγουέι», στο «Απλά Καφέ», με τον τίτλο «Δεν θα μείνω πολύ», το συγγραφέα και την Βίλυ Σωτηροπούλου στους δυο ρόλους και σε σκηνοθεσία Ροζαμαλίας Κυρίου.

Η καλή σκηνοθέτρια της Θεσσαλονίκης Γλυκερία Καλαϊτζή (φωτογραφία) επιχειρεί την πρώτη της κάθοδο στην Αθήνα: θ΄ ανεβάσει για την Παιδική Σκηνή του θεάτρου «Ορφέας», που φέτος φιλοξενεί την Βάσια Παναγοπούλου, στην Αίθουσα «Ανδρέας Βουτσινάς», στη δική της διασκευή για το θέατρο, τον κλασικό «Τρελαντώνη» της Πηνελόπης Δέλτα.

Το έργο ανεβαίνει με σκηνικά και κοστούμια Ευαγγελίας Κιρκινέ, μουσική Κώστα Βόμβολου, χορογραφία Αμάλια Μπένετ, φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη και στίχους Γιώργου Φράγκογλου. Στον επώνυμο ρόλο ο Λάζαρος Βαρτάνης.

Η Γλυκερία Καλαϊτζή έχει πρωτοανεβάσει τη διασκευή αυτή του «Τρελαντώνη» για την Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ το καλοκαίρι του 2002- παίχτηκε σε περιοδεία και επαναλήφθηκε το χειμώνα 2002- 2003 στη Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών.

Σας έγραφα στις 23 Ιουλίου για το καινούργιο έργο της Χρύσας Σπηλιώτη «Πόρτες» που θ΄ ανέβαζε ο Δημήτρης Κομνηνός στο «Βικτώρια» με την ομάδα του «90 C». Ξεχάστε το. Δεν τα βρήκαν συγγραφέας και σκηνοθέτης- συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

Αντ΄ αυτού, «Αυτό θα το δούμε». Ήτοι μια μονόπρακτη κωμωδία μυστηρίου του βρετανικής υπηκοότητας- τι σας έλεγα; Φεστιβάλ σύγχρονου βρετανικού θεάτρου θα ΄χουμε φέτος στην Αθήνα…- Τομ Στόπαρντ. «Τhe Real Ιnspector Ηound» ο πρωτότυπος τίτλος της και παρωδεί τη θεατρική πράξη χρησιμοποιώντας το τρικ του θεάτρου εν θεάτρω.

Ήρωές της, δυο κριτικοί- ο Στόπαρντ είχε διατελέσει κριτικός θεάτρου- που παρακο λουθούν μια μεταμοντέρνα- σύμφωνα με την ελεύθερη απόδοση του σκηνοθέτη- παράσταση ενός έργου μυστηρίου. Κατά την οποία συνεχείς και ανόητες ανατροπές έχουν ως κατάληξη να τους «ρουφήξει» η πλοκή με ολέθριες για όλους συνέπειες. «Όχημα» του Στόπαρντ, «Η ποντικοπαγίδα» της Άγκαθα Κρίστι, που το πρώτο ανέβασμά της στο Λονδίνο έσπασε κάθε ρεκόρ αντοχής στο χρόνο- παίζεται συνεχώς απ΄ το ΄52, πενήντα επτά χρόνια!

Το έργο που γράφτηκε μεταξύ 1961 και 1962 αλλά ανέβηκε στο Λονδίνο το ΄68, μετά την επιτυχία τού «Ο Ρόζενκραντς και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί» το οποίο καθιέρωσε τον Στόπαρντ, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 9 Οκτωβρίου με σκηνικά και κοστούμια Γιώργου Λυντζέρη, μουσική και σχεδιασμό βίντεο Ανδρέα Τρούσσα, επιμέλεια κίνησης Πάνου Μεταξόπουλου και φωτισμούς Αντώνη Παναγιωτόπουλου. Στη διανομή, Μαρίνα Βρόντη, Μελέτης Γεωργιάδης, Στέλιος Γούτης, Μαριάννα Λαμπίρη, Δημήτρης Ντάσκας, Μανώλης Σκιαδάς, Χαρά Τσιώλη.

Με το που όρμησαν οι φλόγες απ΄ το Γραμματικό όρμησαν κι απ΄ τα κανάλια τα «κυριολεκτικά». Όπου καμένο δέντρο κι ένα «κυριολεκτικά», όπου «πύρινη λαίλαπα» και δυο «κυριολεκτικά», όπου υδροφόρα και τρία «κυριολεκτικά…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Κυριολεκτικά. Επανεμφανίζεται στη σκηνή, φέτος το καλοκαίρι, η Παππά!

Όχι η Κυρία Ειρήνη Παπά. Η Κυρία Χριστίνα Παππά. Στη φάρσα του Ρέι Κούνεϊ «Παρ΄ το χρήμα και τρέχα». Στο θέατρο «Παρκ». Γεγονός εφάμιλλο με την επανεμφάνιση της Κυβέλης το ΄42, ύστερα από οκταετή απουσία απ΄ το σανίδι.

Την είδα με τα μάτια μου.Αλλά άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε… Όπου διάβασα και στο βιογραφικό της Κυρίας Παππά, στο πρόγραμμα, πως «ήταν επίσης μέλος της διεθνούς φήμης ιταλικής θεατρικής ομάδας “Ζelig”». Έξω πάμε καλά- πολλά σημαντικά συμβαίνουν πέραν των συνόρων μας σε διακεκριμένους συμπατριώτες μας αλλά πού να τα πάρουμε εμείς χαμπάρι… Μέσα, άσ΄ τα να πάνε…

Ξανάρχεται ο Χοσέ Καρέρας- ουδεμία σχέση, εδώ και χρόοοονια, με τον τενόρο Καρέρας που ξέραμε. Ξανάρχεται- ζούσε; Δεν το ΄ξερα-, λίγο πριν απ΄ τα εβδομήντα του κι ο Ανταμό… Αρχίζω να νιώθω πως μπαίνω πάλι στην εφηβεία- κοντεύω ν΄ αρχίσω να πετάω σπυράκια της ακμής. Είναι ικανοί να φέρουν και την Πλισέτσκαγια. Να χορέψει…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… «Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα» είναι ο τίτλος της βασισμένης στις ημερολογιακές σημειώσεις του Ρώμου Φιλύρα «Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον» παράστασης που θ΄ ανεβάσει στις 7 Οκτωβρίου, στο «Αργώ Studio», σε διασκευή του, ο Γιάννης Αναστασάκης (φωτογραφία) με την «Στιγμή» του. Στο ρόλο του Ρώμου Φιλύρα ο Δημήτρης Κοτζιάς και, μαζί του, η Ζαχαρούλα Οικονόμου κι ο σκηνοθέτης.

Τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στην «Καθημερινή» το 1929 γράφτηκαν σε αναλαμπές του ποιητή που στα 39 του χρόνια κλείστηκε στο Δρομοκαΐτειο όπου πέθανε το 1942.

Ραντεβού τον Οκτώ (Μ) βρη- 8 Οκτωβρίου για την ακρίβεια.