Το τέταρτο κουδούνι

Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Ευγένιου Ιονέσκο «Μακμπέτ» (1972), καρπό ανατρεπτικής ματιάς του συγγραφέα πάνω στη σαιξπηρική τραγωδία, θ΄ ανεβάσει ο Φώτης Μακρής (στη φωτογραφία) το δεύτερο δεκαήμερο του Οκτωβρίου- εναρκτήριο- στο θεατράκι του «Studio Μαυρομιχάλη» με τον «Νέο Λόγο» του. Με αφορμή την επέτειο των εκατό χρόνων απ΄ τη γέννηση του Ρουμανογάλλου- με γιαγιά, απ΄ την πλευρά της μητέρας του, Ελληνίδα της Ρουμανίας- Ιονέσκο.

Στο έργο, που χαρακτηρίζεται «τραγική φάρσα», με αφορμή τον «Μακμπέθ» του Σαίξπηρ ο Ιονέσκο βρίσκει την ευκαιρία να εξαπολύσει ένα ανελέητο κατηγορώ σε κάθε μορφής εξουσία χρησιμοποιώντας όλα τα «όπλα» που του παρέχει το θέατρο του παραλόγου, του οποίου υπήρξε ηγετική μορφή με κυριότερο το κωμικό στοιχείο: ένα ιδιόμορφο «αναρχικό» ξέσπασμα του Ιονέσκο καθώς δεν αφήνει κανένα περιθώριο για «καλή» εξουσία και καταδικάζει συλλήβδην όλες τις μορφές πολιτεύματος, θεωρώντας πως κάθε πολιτική θεωρία «πρακτικοποιείται» από ανθρώπους οι οποίοι, μεθυσμένοι απ΄ το κρασί της εξουσίας, οδηγούν και τις καλύτερες και δικαιότερες απ΄ αυτές τις θεωρίες, στην πλήρη αποτυχία- ένα έργο απολύτως ταιριαστό με τη γειτονιά των Εξαρχείων όπου θα παρουσιαστεί…

Το «Μακμπέτ» ανεβαίνει σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, με σκηνικά και κοστούμια Αφροδίτης Κουτσουδάκη, μουσική επιμέλεια Ιάκωβου Δρόσου, φωτισμούς Παναγιώτη Μανούση. Στη διανομή, Ευαγγελία Καπόγιαννη, Στάθης Κόκκορης, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης, Δημήτρης Πλειώνης.

Σημειώστε πως στο «Studio Μαυρομιχάλη» το χειμώνα θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα τέσσερα (!) συνολικά έργα. Εκτός του «Μακμπέτ» και του «Contractions» του Μάικ Μπάρτλετ για το οποίο σας έγραφα στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», θ΄ ανεβούν τον Οκτώβριο σε συμπαραγωγή με την ομάδα «Freaklab» το «Μόνη με τη Μarilyn» του Ισπανού Αλφόνσο Ζούρο σε σκηνοθεσία Εστέρ Αντρέ Γκονζάλες και μετάφραση Χρήστου Κωνσταντέλου- Κώστα Κουκούλη και τον Απρίλιο, απ΄ τον Νίκο Ιορδανίδη, το «Η τρυφερή σου μολότοφ» του Βενεζουελάνου Γκουστάβο Οτ, σε μετάφραση Σταμάτη Πολενάκη.

Και πατέρας και γιος φέτος στο Φεστιβάλ Επιδαύρου:

Πεισθέταιρος οπατέρας- Γιώργος Αρμένης στους «Όρνιθες του Σωτήρη Χατζάκη που ανέβηκαν στην Μεγάλη Επίδαυρο, στο έξοχο «Το τερατώδες αριστούργημα» του Γιάννη Ρίτσου- τι θα γίνει τελικά, δε θα το ξαναδούμε;- ο γιος ΚωνσταντίνοςΚάρολος Αρμένης, στην Μικρή- άλλωστε μικρός είν΄ ακόμα, μόλις στα δεκαεννιά.

Εις πρώτην θεατρικήν εμφάνισιν που ΄γραφαν κάποτε. Ο συμπαθέστατος- και που πολύ καλά «γράφει» στη σκηνήΚωνσταντίνος- Κάρολος (το δεύτερο όνομα, που το παρέλειψαν στο πρόγραμμα της παράστασης κι έσκασε ο μικρός, είναι βέβαια τού και για τον Κάρολο Κουν), γιος του Γιώργου Αρμένη και της εξαιρετικά δραστήριας- τρομερή!- Ελισάβετ Γεωργακάκου, μόλις τελείωσε το πρώτο έτος στη δραματική σχολή του «Νέου Ελληνικού Θεάτρου» την οποία με ζέση και καλούς καθηγητές διατηρεί ο πατέρας του. Κι είναι μαθητής του σκηνοθέτη Δημήτρη Μαυρίκιου ο οποίος έβαλε στην παράστασή του, να συμμετέχει ενεργά, ομάδα μαθητών του. Άντε, καλή συνέχεια! Έλεγα κι εγώ για το χειμωνιάτικο ρεπερτόριο του ΚΘΒΕ… Ότι ολίγον μούχλα μυρίζει. Πού να ξέρω για το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας- του οποίου, εδώ τουλάχιστον, έχουμε αρχίσει ν΄ αγνοούμε την τύχη, κατά το παράδειγμα των ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, Κομοτηνής, Ρόδου, Βέροιας…, καθ΄ ότι μηδέν ενημέρωση, μηδέν και παρουσία, παρά μόνον αν κάνουνε καμιά καλοκαιριάτικη «συμπαραγωγή»… Όπου ο καινούργιος καλλιτεχνικός διευθυντής του, ο ηθοποιός Αλέκος Κολλιόπουλος, με τι λέτε ξεκινάει τη θητεία του αναλαμβάνοντας και τη σκηνοθεσία; Με την «Απαγωγή της Σμαράγδως » του Μιχάλη Κουνελάκητου 1944!

Δε λέω, καλές οι ρίζες, αλλά μήπως χρειάζεται και καμιά μεταφύτευση; Διότι το ΄να μετά το άλλο, τη… ευγενεί συμπράξει της Πολιτείας, σε φυτά μετατρέπονται τα ΔΗΠΕΘΕ…

Έβλεπα τόσο καιρό το τρέιλερ της ταινίας της Ρεμπέκα Μίλερ «Τhe Ρrivate Lives of Ρippa Lee» ήτοι «Οι κρυφές ζωές της Πίπα Λι»- όπου Ρippa όχι σπάνιο βαφτιστικό στους αγγλόφωνους. Και μ΄ έτρωγε: έτσι θα το μεταφράσουν όταν βγει στις ελληνικές αίθουσες; Που θα βουίξει ο τόπος; Λόγω «ομόηχου»- και δεν εννοώ την πίπα καπνίσματος: Ε, όχι!

Δεν το μεταφράσανε, βέβαια, έτσι. Σιγά που η Ρippa θα ΄μενε Πίπα. Διακριτικά έγινε «κυρία». Κι ο τίτλος «Οι κρυφές ζωές της κυρίας Λι».

Όσο για τον δικό μας, τον ανεξάντλητο Δημήτρη Δανίκα, που κάτι τέτοια «ομόηχα» ερεθίζουν την αστείρευτη φαντασία και την πένα του και που δεν του άρεσε η ταινία, έγραφε στη στήλη του στον «Ταχυδρόμο»: (Ερώτηση) «Να το δω;». (Απάντηση) «Ρippa Lee!».

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Κρίμα… Στην Αθήνα, στο «Παλλάς», συζητούσε η «Ελληνική Θεαμάτων»- που όλο και πιο «σοβαρεύει» κι αυτό πολύ έξυπνο το θεωρώ- να φέρει τον Σεπτέμβριο για δεκαπέντε, είκοσι παραστάσεις τον- έξοχοσαιξπηρικό «Βασιλιά Λιρ» του Στάθη Λιβαθινού (φωτογραφία), που παρουσίασε την άνοιξη το ΚΘΒΕ με τον Νικήτα Τσακίρογλου στον επώνυμο ρόλο, σε μια ερμηνεία ζωής.

Αλλά, τελικά, δεν τη δίνει την άδεια το ΚΘΒΕ- υπάρχουν ηθοποιοί του που παίζουν στην παράσταση είναι, όμως, και στις διανομές των πρώτων φετινών παραγωγών του Θεάτρου, λέει, άρα θα ΄χουν ήδη αρχίσει δοκιμές. Λογικό ακούγεται. Εγώ, βέβαια, λέω πως όταν υπάρχει βούληση και του σπανού τα γένια γίνονται. Αλλά μάλλον πλανώμαι πλάνην οικτράν. Στη μικρόψυχη, μισαλλόδοξη ελληνοελληναρία εν μέσω της οποίας ζούμε σιγά που θα βρισκόταν κανένας του ΚΘΒΕ να προωθήσει παράσταση με τον Νικήτα Τσακίρογλου τον οποίο πρόσφατα εξωπέταξαν από ΄κεί… Εδώ μποϊκοτάρισαν την παρουσίαση του «Ληρ» στο Βελιγράδι- όπου θριάμβευσε. Παντελώς αδιαφορούν αν θα περιποιούσε τιμή στοάρρωστο, ναι, άρρωστο…- ΚΘΒΕ να δείξει αυτό το δυνατό, σύγχρονο προφίλ και στην Αθήνα. Πιθανόν «Τα παιδιά της πιάτσας»και τίποτα δεν έχω με τον Τσιφόρο, μεγάλωσα γελώντας κι ακόμα γελάω με τα κείμενα και τους διαλόγους του- να ΄ναι ο πρώτος και βασικός στόχος τους.

Η «Ελληνική Θεαμάτων», όμως, γιατί δεν καλεί τον Στάθη Λιβαθινό και τον Νικήτα Τσακίρογλου και τους άλλους συντελεστές να στήσουν με νέα διανομή τον «Ληρ» τη μεθεπόμενη σεζόν;