ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΜΠΟΛΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΛΙΑΖΕΤΑΙ

Εμείς εδώ δεν ενθουσιαστήκαμε όταν οι Ιάπωνες με τον μεγάλο Χίρα ενέταξαν στο παραδοσιακό τους ιδίωμα τη «Μήδεια»; Και η έξοχη «Μήδεια» του Κινέζου Λούο ενταγμένη στο ύφος της όπερας του Πεκίνου; Και η «Λυσιστράτη» του Πίτερ Χολ σε στυλ αγγλικού μιούζικ χολ; Και η «Αντιγόνη» των Ινδών με τρόπους σανσκριτικού θεάτρου; Και οι «Βάκχες» του Αμερικανού σε ύφος Γκόσπελ και οι «Βάκχες» των Ολλανδών με μουσική και ήθος των κοπτών Χριστιανών της Συρίας;

Δεν αλαλάζαμε (και τα κείμενα μένουν) από ενθουσιασμό, ακριβώς γιατί το αρχαίο δράμα όντας παγκόσμιο κτήμα μπολιάζει και μπολιάζεται από άλλων λαών καλλιτεχνικά ήθη; Βεβαίως τα γιούχα έχουν ιδεολογικό περιεχόμενο κι όχι αισθητικό. Η αισθητική όταν υπηρετεί τις ιδέες των συγγραφέων νομιμοποιείται. Ο κόσμος δεν ενοχλείται από τον τουρλωμένο πισινό του ηθοποιού που παίζει τον Δαρείο. Αλλά διότι στην Ελλάδα τουλάχιστον, προς το παρόν, τα φαντάσματα (του παραμυθιού, της ποίησης, του θεάτρου ή της ψυχιατρικής)

δεν επικοινωνούν, δεν μιλούν και δεν συστήνονται με τον κώλο τους. Εκτός αν και αυτό είναι μια ιδεολογία.

ΥΓ: Ο Σοφοκλής Πέππας πέρυσι έπαιξε Δαρείο με σύγχρονο καθημερινό κοστούμι μέσα στην ορχήστρα, ανάμεσα στον χορό. Μάθημα υποκριτικής, ποιητικό και θεατρικό γεγονός.