Οι νάνοι απόγονοι του Ράινχαρτ

Τόσα χρόνια γραφόταν και επαναλαμβάνεται ακρίτως ότι ο Ροντήρης έφερε τη μέθοδο Ράινχαρτ στην Ελλάδα και οι παραστάσεις του γερμάνιζαν. Αν το δεχτώ, τι θα πρέπει να πω για τους ενθουσιώδεις ουρανομήκεις χειροκροτητές σήμερα, όχι του Ράινχαρτ, αλλά των νάνων απογόνων του που φέρνουν στην Επίδαυρο ξεθυμασμένο το σπρεχ-κορ, όταν αυτό το ιδίωμα δεν συναντάται ούτε για δείγμα στις ελληνικές παραστάσεις τα τελευταία σαράντα χρόνια; Μας το έφερε και ο Στάιν και ο ολίγιστος Γκότσεφ και βεβαίως βεβαίως ο Π. Χολ με μάσκες και κοθόρνους όπως ακριβώς ο γελοιοποιηθείς στην Ελλάδα Καρζής.

Ενθουσιαστήκαμε όταν ο Τσιάνος δοκίμασε να εντάξει την τραγωδία στο ήθος των ελληνικών χορών και τελεσμάτων. Ο Καρζής πριν από 40 χρόνια έδωσε τους «Πέρσες» με την έξοδο τελείως μελοποιημένη ως καντάτα για φωνή και χορωδία με μουσικό τον Ιωσήφ Γκρέκα και Ξέρξη τον βαρύτονο Κουλουμπή, κοστούμια δε βυζαντινοπερσικά του Τσαρούχη.

Τι, λοιπόν, αποσκορακίζουν τα ορνίθια της απαιδευσίας;

Τον Χατζιδάκι, τον Χρήστου, τον Ξενάκη, τον Θεοδωράκη, τον Αντωνίου, τον Τσαγκάρη, τον Κουρουπό, τον Κουμεντάκη, τον Δραγατάκη, τον Μαμαγκάκη, τον Μικρούτσικο που μελοποίησαν χορικά;

Τον Χειμωνά, τον Ρούσσο, τον Μουλλά, τον Βαλτινό, τον Ζενάκο, τον Γκανά, τον Πασχάλη, τον Ρίτσο, τον Γιατρομανωλάκη, τον Χουρμουζιάδη που μετέφρασαν τραγικούς;

Τον Βολανάκη, τον Ευαγγελάτο, τον Ντουφεξή, τον Σολομό, τον Μινωτή, αφήστε τον έρμο τον Ροντήρη, που δόξασαν την Ελλάδα στο εξωτερικό και σάρωσαν διεθνή βραβεία;