Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Πρότυπα και ρητορικές

Είπε ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Άδωνις Γεωργιάδης σε μηνιαίο περιοδικό, απαντώντας σε μπλόγκερ: «Είναι προσωπική επιλογή του καθενός το τι θα κάνει στο σπίτι του και, εμένα προσωπικά, δεν με αφορά καθόλου, έχω φίλους ομοφυλόφιλους, αλλά δεν είναι αυτό το κριτήριο για να κρίνω τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Αυτό όμως που με ενοχλεί πάρα πολύ είναι να αναγορεύσουμε την ομοφυλοφιλία σε κοινωνικό πρότυπο για όλο τον υπόλοιπο πληθυσμό. Όχι, δεν είναι κοινωνικό πρότυπο η ομοφυλοφιλία, είναι προσωπικό και ατομικό δικαίωμα. Και δεν θα συνέστηνα ποτέ στην οικογένειά μου να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο. Η ερώτηση είναι απλή: ποιος πατέρας θα ήθελε ο γιος του να είναι ομοφυλόφιλος;». Υπάρχει όμως και μια ακόμη απλή ερώτηση: Ποιος πατέρας ήθελε παλιά να βλέπει τον ομοφυλόφιλο γιο του στη φυλακή ή και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Και πόσο θέλουμε μια τέτοιου τύπου ρητορική στην πολιτική ζωή;

Φοίβη
Έλληνες αεί παίδες εισί

Αγαπητή κ. Φοίβη, Σε κάποιο περίπτερο- μικρό υπαίθριο βιβλιοπωλείο – είδα να εκτίθενται κάποια από τα βιβλία της σειράς «Μεγάλοι Έλληνες» τα ακόλουθα: Περικλής- Καραμανλής- Θεμιστοκλής! «Κολιός και κολιός κι απ΄ το ίδιο βαρέλι» σκέφτηκα – ανάμεσα στους ανθρώπους που δημιούργησαν τον ελληνικό πολιτισμό της αρχαιότητας, τη βάση δηλαδή του σύγχρονου παγκόσμιου πολιτισμού και ο δικηγοράκος απ΄ το Κιούπκιοϊ, ο οποίος χάρη στις εντολές της Φρίκης αρχικά και των Αμερικανών αργότερα καθήλωσε την Ελλάδα επί πολλά χρόνια στην υπανάπτυξη. Ο ίδιος όμως φρόντισε ώστε το σόι του να βγει από την υπανάπτυξη χάρη στην «ευφυέστατη» απόφαση του «θεού» να εντάξει τα περίφημα «βραχώδη της Φιλοθέης» (τα οποία είχαν αποκτήσει έναντι «πινακίου φακής») στο σχέδιο πόλης και από βοσκοτόπια εν μια νυκτί να τα μετατρέψει σε χρυσωρυχεία. Είχε μάλιστα το θράσος, προ του θανάτου του, να επιλέξει ως τόπο ανέγερσης του «μαυσωλείου» του ακριβώς ένα από τα αμαρτωλά αυτά οικόπεδα! Βέβαια κάποιοι θα πουν: Ποιος τα θυμάται τώρα αυτά; Σωστό κι αυτό.

Όπως είχαν πει οι Αιγύπτιοι ιερείς στον Σόλωνα: «Έλληνες αεί παίδες εισί».

Τουτέστιν: οι Έλληνες, όπως τα παιδιά, δεν έχουν ιστορική μνήμη- και βεβαίως είχαν δίκιο, γιατί όπως φαίνεται ξεχνούν ακόμα και την πρόσφατη Ιστορία. Με εκτίμηση Μ.Δ.

Είναι αυτό που λένε: δεν θυμάμαι ούτε τι έφαγα χθες.


Αρχιτεκτονικές αμηχανίες

Αγαπητή Φοίβη, Συμφωνώ απόλυτα με τη γνώμη της αγγλικής «Ιndependent» ότι το Νέο Μουσείο Ακρόπολης μοιάζει από ψηλά με υπόγειο κτίσμα parking. Ένα κουτί από μπετόν και γυαλί, που γειτνιάζει με τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, με τον Παρθενώνα. Ένα «ξένο σώμα», ουρανοκατέβατο, που αν γινόταν να γκρεμιστούν όλα τα παλιά σπίτια της Πλάκας και τα νεοκλασικά του Μακρυγιάννη γύρω, για να αναδεικνυόταν καλύτερα, θα ήταν ευχής έργο για τους εμπνευστές του!

Και να σκεφτείτε ότι επελέγη ύστερα από διαγωνισμό. Όπως επελέγη και το σχέδιο διαμόρφωσης της Πλατείας Ομονοίας. Αυτού του τερατουργήματος που είναι τόσο παρακμιακό που γίνεται πρωτοποριακό. Και εξακολουθεί να παραμένει άθικτη αυτή η «τσιμεντένια παραλία», άχαρη, αφιλόξενη, που τις νύχτες εξοκέλλουν όλα τα «αστικά ναυάγια» (πόρνες, ζητιάνοι, άστεγοι, λαθραίοι, εξαρτημένοι) ανάμεσα σε αποτσίγαρα και σπασμένα μπουκάλια…

Ήθελα πολύ να γνωρίσω τα μέλη των επιτροπών που επιλέγουν αυτά τα απορριπτέα (κατά γενική ομολογία) σχέδια.

Μήπως θα έπρεπε να έχουν γνώμη και οι πολίτες αυτής της χώρας για κτίσματα που τους αντιπροσωπεύουν; Οι «διεθνούς φήμης» αρχιτέκτονες όταν σχεδίαζαν ή οι άλλοι που επέλεγαν σχέδια, αυτό το είδος «καφασωτού από οπλισμένο σκυρόδεμα», δεν σκέφτηκαν καθόλου ότι δεν βρίσκονται στο Ντουμπάι, αλλά στην κοιτίδα του αρχαίου πολιτισμού; Δεν σκέφτηκαν να συνδυάσουν το μοντέρνο με προσθήκη κλασικών στοιχείων (κίονες, περιστύλιο, ζωφόρους και γλυπτικό διάκοσμο) προσαρμοσμένα σε μοντέρνο σκελετό, για να νιώσουμε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα;

Όλα τα μεγάλα μουσεία του κόσμου (Βρετανικό, Περγάμου) είναι σε νεοκλασικό ρυθμό, με μεγαλοπρεπείς, επιβλητικές εισόδους.

Όσον δε αφορά τα διεκδικούμενα, γιατί περιοριζόμαστε με πάθος στο Βρετανικό Μουσείο και αφήνουμε «στο απυρόβλητο» το Λούβρο, που κρατά και αυτό γλυπτά του Παρθενώνα, αλλά και γνωστά αριστουργηματικά αγάλματα;

Όσο για τους αναμενόμενους υψηλούς προσκεκλημένους από την Ευρώπη ελάχιστοι προσήλθαν, προφανώς σκεπτόμενοι ότι στο ερώτημα της επιστροφής των Γλυπτών (και όχι «ελγινείων» ή «μαρμάρων») του Παρθενώνα θα έπρεπε να πάρουν είτε τη θέση των συμμάχων Βρετανών είτε των φιλοξενούντων και προτίμησαν να μην εμφανιστούν.

Μήπως είδατε πουθενά τον Μισέλ;

Τσου; Μη!..

Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Μπορεί και να έχετε δίκιο. Υπάρχει πάντως και η άλλη άποψη, ότι στην πραγματικότητα οι αρχιτέκτονες δεν τόλμησαν αρκετά. Αυτά βέβαια είναι θέματα που πρέπει να συζητηθούν ευρύτερα αλλά η Ελλάδα αρκείται αυτή την εποχή στην ελαφρότητα και τον αφρό των πραγμάτων. Όταν έφτιαξαν οι Γάλλοι την Πυραμίδα στο Λούβρο ξεσηκώθηκε θύελλα, τελικά όμως αυτή η «ιερόσυλη» παρέμβαση κατόρθωσε να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μουσείου. Η Αθήνα δεν έχει τίποτα το πραγματικά διαφορετικό. Και βέβαια ούτε το Νέο Μουσείο Ακρόπολης είναι, αρχιτεκτονικά, κάτι τέτοιο. Ο Οδυσσέας ήταν πολυμήχανος, η Αθήνα όμως είναι μάλλον αμήχανη.