Οι άγνωστοι άσοι της

Πάρος δεν είναι μόνο η νυχτερινή ζωή, οι πολύβουες παραλίες και τα μπαράκια της Νάουσας. Πάρος είναι οι δεκάδες αρχαιολογικοί χώροι, οι εκκλησίες, τα μονοπάτια και τα όμορφα χωριά με τους χαλαρούς ρυθμούς της καθημερινότητας- που χαρίζονται στους ανήσυχους περιηγητές
Στέκομαι πάνω στο κατάστρωμα του πλοίου και κάνω απολογισμό. Η Πάρος τα έχει όλα και αποτυπώνει τον πλούτο του κυκλαδίτικου μικρόκοσμου. Χωριά, παραλίες για όλα τα γούστα, αρχαιολογικούς χώρους, νυχτερινή ζωή, θρησκευτικά μνημεία, ανεπτυγμένη τουριστική υποδομή, φιλόξενους ανθρώπους.

Τι είναι αυτό όμως που την διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων; Είναι η διαρκής κατοίκηση από τα αρχαία χρόνια που της έχει μεταβιβάσει και την ανάλογη ενέργεια. Είναι οι δεκάδες γωνιές όπου ο καθείς μπορεί να βρει τον παράδεισό του, είτε μπαράκι λέγεται αυτό στη Νάουσα, είτε κάποιο από τα χωριά της ενδοχώρας. Είναι πάνω απ΄ όλα ο τρόπος που το νησί δέχεται τον επισκέπτη και ο τελευταίος επιδρά καθοριστικά πάνω στο πάλλευκο τοπίο που ανοικοδομείται (όπως όλα τα κυκλαδονήσια) ραγδαία. Είναι πάνω απ΄ όλα ο παριανός καμβάς που δεν υστερεί σε τίποτε.

Μακριά από τα ψευτοδιλήμματα τύπου « Νάουσα ή Παροικιά», η πρώτη ποζάρει στον εκτυφλωτικό ήλιο δημιουργώντας ένα κλασικό νησιώτικο κάδρο, η δεύτερη ενσωματώνει κομμάτια της αρχαίας Ιστορίας και προσφέρει ένα από τα πιο ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα από τον Άγιο Κωνσταντίνο στην περιοχή του Κάστρου της.

Είναι οι αρχετυπικές Λεύκες, η Μάρπησσα, ο Πρόδρομος και το παράξενο χωριό Κώστος που ανασαίνει μακριά από τη θάλασσα και διατηρεί κάτι από τον παλιό τρόπο ζωής.

Είναι τα αρχαία λατομεία που κάποτε εξήγαν το περίφημο παριανό μάρμαρο (διάσημο για τη μεγάλη διαφάνεια και ομοιογένεια και έχουν κατασκευαστεί από αυτό πολλοί αρχαίοι ναοί και αγάλματα- όπως η Αφροδίτη της Μήλου).

Είναι η παραλία του Ρounta Βeach για τους λάτρεις της ηδυπάθειας αλλά και η εναλλακτική παραλία του ΑϊΓιάννη του Δέτη ή ο Καλόγερος που κόβεις φλούδες αργίλου από τα βράχια και βγαίνεις από το νερό με νέο δέρμα!

Είναι επίσης η Εκατονταπυλιανή που ορθώνεται σαν «αραβικό ανάκτορο» (κατά τον Κώστα Ουράνη) αλλά και οι δεκάδες εκκλησίες όλων των εποχών όπου οι άνθρωποι φωλιάζουν τις προσδοκίες τους.

Μα πάνω απ΄ όλα είναι εκείνο το αεράκι στην κορυφή του λόφου Κέφαλος , με την ανεπανάληπτη θέα, είναι η ανατριχίλα που νιώθεις καθώς κοιτάς το Σπήλαιο των Δαιμόνων κοντά στη Μονή του Αγίου Γεωργίου Λαγκαδά και η ανεξήγητη ενέργεια στο Δήλιο, στη θέση που βλέπει προς τη Δήλο, αλλά χρειάζεται προσοχή στα φίδια.

Όλα τα παραπάνω είναι η Πάρος και αξίζει (εν μέσω καλοκαιριού) να μην αρκεσθείς στην κλασική και προβεβλημένη εικόνα της αλλά να επιμείνεις στους κρυφούς άσους που κρύβει στο… μανίκι της.