«Δεν χρειάζομαι χαρτζιλίκι»

Να δείξει το κράτος πραγματικό ενδιαφέρον για τον πολιτισμό και χωρίς κομματισμούς ζητεί ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης και δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται για θέσεις τιμής ένεκεν όταν αυτοί που τις προσφέρουν δεν τις τιμούν
«Πολιτισμός σημαίνει ανάπτυξη του ορίζοντα, της αισθητικής, της γνώσης ενός λαού. Ο πολιτισμός δεν ανήκει σε κανένα κόμμα», λέει στα «ΝΕΑ» ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης που δήλωσε πρόσφατα ότι δεν ενδιαφέρεται για την ανανέωση της θητείας του ως προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. «Ο Μαλρό», συνεχίζει, «που ήταν αριστερός, δεν είχε πρόβλημα να γίνει υπουργός Πολιτισμού του Ντε Γκωλ. Ο Τρυπάνης (σ.σ.: ο Κωνσταντίνος Τρυπάνης, ιστορικός και ακαδημαϊκός, ήταν ο τρίτος υπουργός Πολιτισμού μετά τη μεταπολίτευση) δεν ήταν στέλεχος της Ν.Δ. Ήρθε απέξω κι έγινε υπουργός Πολιτισμού. Αλλά και η Μελίνα, που ήταν στέλεχος πρώτης γραμμής, δεν λειτουργούσε κομματικά. Ούτε λοιπόν οι υπουργοί πρέπει να βλέπουν τον πολιτισμό με κομματικά κριτήρια ούτε και οι άνθρωποι του πολιτισμού να δρουν παραταξιακά. Ο καθένας μπαίνει στον πολιτισμό με μια ιδεολογία και αυτό είναι πλούτος. Κομματικός γίνεται ο πολιτισμός από τη στιγμή που υπάρχουν αποκλεισμοί».

Ο πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ, του οποίου η θητεία έληξε στις 9 Μαΐου, φαίνεται να ενοχλείται από αυτό που ο ίδιος θεωρεί «έλλειψη στήριξης», υλική και ηθική, την οποία αντιμετωπίζουν συνολικά τα κέντρα που έχουν ιδρυθεί για να στηρίξουν τον πολιτισμό. «Εκείνο που με στενοχωρεί είναι ότι τούτα συμβαίνουν την ώρα που η διευθύντρια Κατρίν Βελισσάρη και τα στε λέχη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου κάνουν εξαιρετική δουλειά. Χωρίς άλλη στήριξη πέραν του χαρτζιλικιού. Που υπάρχει μεν, αλλά για χαρτζιλίκι πρόκειται. Εγώ λοιπόν μεγάλωσα, δεν χρειάζομαι χαρτζιλίκι.

Και όλα αυτά σε μια στιγμή όπου όλοι οι παράγοντες του βιβλίου, συμπεριλαμβανομένων των δύο συνδικαλιστικών σωματείων εκδοτών, είναι ενωμένοι και δουλεύουν μαζί χωρίς να υπάρχει καμία κόντρα. Κοιτάξτε: δεν μπορεί να οργανώνεις τη μοναδική Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της χώρας στη Θεσσαλονίκη, να έρχεται ο υπουργός Πολιτισμού της Σερβίας, ο πρέσβης της Γερμανίας, ο διευθυντής της έκθεσης της Φρανκφούρτης, της μεγαλύτερης διεθνούς έκθεσης βιβλίου στον κόσμο, και από το υπουργείο Πολιτισμού να μην έρχεται ούτε ο γραμματέας. Παλιότερα ερχόταν τουλάχιστον ο Ζαχόπουλος. Είχε έρθει μια φορά και ο Τατούλης. Μετά κανείς. Και ούτε σε καλεί κανείς υπουργός να σου πει έλα εδώ βρε αδερφέ, να δούμε τι κάνει αυτό το Κέντρο», καταλήγει.


«Το θέμα είναι να ανοίξει η συζήτηση»

«Αντικρύζω μια αδιαφορία για όλα τα Κέντρα είτε πρόκειται για το Κέντρο Κινηματογράφου είτε για το Κέντρο Θεάτρου και Χορού είτε για το Κέντρο Βιβλίου», λέει ο Πέτρος Μάρκαρης. «Δεν έχουν συνομιλητές με το υπουργείο.

Κάποιοι υπουργοί τα έφτιαξαν, αλλά σήμερα το κράτος φαίνεται να μην ενδιαφέρεται πια γι΄ αυτά. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορώ να συνεχίσω. Η δική μου θέση άλλωστε δεν είναι της καθημερινής, επαγγελματικής ενασχόλησης με τις δράσεις του ΕΚΕΒΙ. Είναι μια θέση τιμής ένεκεν. Και δεν έχω λόγο να έχω θέση τιμής ένεκεν, την οποία δεν τιμά αυτός που την έδωσε. Ακόμα και το πρόγραμμα πενταετίας που ζητήθηκε από τον Λιάπη και δόθηκε από το ΕΚΕΒΙ, ποτέ δεν μας κάλεσε κανείς να το συζητήσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι αν η όλη σχέση περιοριστεί στο όποιο χρήμα δίνεται από τον προϋπολογισμό, χωρίς συζήτηση για το αντικείμενο του πολιτισμού, τελικά το χρήμα γίνεται μοχλός που περιστρέφεται στο κενό.

Εμένα δεν με ενδιαφέρει να είμαι ο χειριστής ενός τέτοιου μοχλού».