Αμφίδρομη αφήγηση και στο πανί

Έχοντας καλή εποπτεία του αφηγηματικού υλικού της, η Μίλερ επαναδιατάσσει την κινηματογραφική διήγηση (Οdeon), διατηρώντας τον βασικό κορμό του μυθιστορήματος. Η ταινία αρχίζει στο ειδυλλιακό αφηγηματικό παρόν της ώριμης κυρίας Λι αλλά πολύ γρήγορα μεταφέρεται στο αφηγηματικό παρελθόν. Οι αμφίδρομες αυτές συνεχείς μετακινήσεις από το παρόν στο παρελθόν και αντιστρόφως, άλλοτε με άξονα την ίδια την Πίπα ως αφηγήτρια κι άλλοτε όχι, δεν διατηρούν απλώς ζωηρό το ενδιαφέρον για την εξέλιξη της δράσης. Αναδεικνύουν τις αντιστοιχίες και αντανακλάσεις στη ζωή, ή μάλλον στις ζωές, της Πίπα, μετέπειτα Λι, καθιστώντας ορατό το νήμα που συνέχει τα επί μέρους, σ΄ ένα αντιφατικό, ενδεχομένως, αλλά πάντως σύνολο.

Ο εύστοχος μυθιστορηματικός λόγος δεν αγωνιά στους κινηματογραφικούς διαλόγους, αλλά βρίσκει το αφηγηματικό ισόποσό του στη δραματουργία.

Βοηθά, αναμφισβήτητα, η Ρόμπιν Ράιτ Πεν (Πίπα Λι). Ανάλαφρη, υπαινικτική, σχεδόν διάφανη στην εκφραστικότητά της, σαν να ανασηκώνει τον μπερντέ της ψυχής της προδίδοντας τις επισφαλείς ισορροπίες. Περισσότερο όμορφη, από εκκεντρική η Μπλέικ Λάιβλι (η Πίπα νεαρή) υπολείπεται της σαφώς πιο σύνθετης μυθιστορηματικής ηρωίδας. Στο βιβλίο, ο διανοούμενος εκδότης Χερμπ σκιαγραφείται με τρόπο έμμεσο αλλά ρητό ως το ισχυρό αρσενικό με την αναπόφευκτη εγωπάθεια. Ισορροπίες στις οποίες άλλοτε πατεί και άλλοτε παραπατεί ο Άλαν Άρκιν. Επιπλέον, Κιάνου Ριβς, Γουινόνα Ράιντερ, Τζούλιαν Μουρ, Μόνικα Μπελούτσι στο εντυπωσιακό καστ.

Ποιος φοβάται την Πίπα Λι; Λέτε η…

Ρεμπέκα Μίλερ;