Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Με σύζυγο τη μουσική, και ερωμένη τη ζωγραφική
Της Χάρης Ποντίδα

Δήλωσε Αρχιτεκτονική, σπούδασε Μαθηματικά, αγάπησε και παντρεύτηκε τη μουσική, ερωτοτρόπησε με το σινεμά και είχε πάντα (μα πάντα) μια σταθερή…
ερωμένη: τη ζωγραφική
«Και τι, θα δηλώνεις ζωγράφος;» ήταν η μόνιμη ερώτηση- καρφί από τους γονείς. «Και τι θα τρως;» (η επωδός). Κι έτσι δήλωσα Αρχιτεκτονική»…

Αν ο Βαγγέλης Γερμανός ήταν Θεσσαλονικιός, θα συνοψίζαμε τη φιλοσοφία ζωής του στη λέξη «χαλαρά»- αλλά με τρία λάμδα, για να έχει το βάρος και το εκτόπισμα που της αρμόζει. Δεν τη λέει αυτήν τη λέξη ποτέ. Απλώς βγαίνει από τους πόρους του. Τον ανάλαφρο τρόπο που ανεβαίνει τα σκαλιά (όταν ανεβαίνουμε στο στούντιο που φυλάει τις ζωγραφικές του), το γελαστό του ύφος. «Ξέρεις τι έχουμε πάθει σήμερα», γυρίζει και μου λέει κάποια στιγμή. «Δώσαμε μεγάλη σημασία στη λογική. Αλλά αυτή η ζωή δεν βγαίνει πέρα με τη λογική. Χρειάζεται συναίσθημα. Και πιο πολύ απ΄ όλα, χρειάζεται χαρά».

Να πιάσουμε το νήμα από την αρχή όμως.

Πώς και βρέθηκες από την Αρχιτεκτονική στα Μαθηματικά;

Συνάντησα έναν φιλαράκο, τον Παναγιώτη, στον δρόμο και μου λέει «δεν μπήκες Αρχιτεκτονική, αλλά στο Φυσιογνωστικό Θεσσαλονίκης». Και του λέω «δεν πάμε Θεσσαλονίκη, να φύγουμε και από τα σπίτια μας». Και τα φορτώσαμε και φύγαμε. Από τις πρώτες μέρες κατάλαβα ότι το κλίμα δεν ήταν για μένα, κάθησα δύο χρόνια στη σχολή και πήρα μετεγγραφή στην Αθήνα. Κι εκεί ξεκίνησε το… σίριαλ με τη μουσική.

Και η ζωγραφική;
Η ζωγραφική υπήρχε από πάντα. Αλλά περιστασιακά. Θυμάμαι είχα ζωγραφίσει την κιθάρα μου και την είχα κάνει πόστερ σε ένα σπίτι που μέναμε τέσσερις φοιτητές. Να εξηγηθώ: με τη μουσική ένιωθα πάντα και τώρα πιο πολύ ακόμα μια υποχρέωση. Δεν γίνεται να μην ασχοληθώ σε καθημερινή βάση. Δεν γίνεται να αφήσω το όργανο (κιθάρα) να σκουριάσει. Ενώ με τα πινέλα και τα χρώματα μπορεί να κάνω να τα πιάσω χρόνια και ξαφνικά να μου έρθει και να πλακωθώ. Μέρες, εβδομάδες, σερί ζωγραφική.

Οι πρώτες ζωγραφιές που σου έκαναν εντύπωση;

Οι εικόνες του αναγνωστικού της Α΄ δημοτικού. Μου άρεσε πώς ήταν φτιαγμένες οι εποχές. Το καλοκαίρι με το δεντράκι, τη θαλασσούλα, την παραλία, το φθινόπωρο με το δέντρο που γέρνει… Αργότερα κόλλησα με τα κλασικά εικονογραφημένα.

Δεν ήταν εποχές που έπαιρνες εύκολα μπράβο για τα σχέδια σου.

«Δεν μετρούσε η τέχνη στο γυμνάσιο που πήγαινα. Ήταν απαιτητικό σχολείο, με πολλές επιτυχίες σε ανώτατα ιδρύματα, αλλά αν ήταν να σου δώσει ένα μπράβο, το έδινε σε τίποτα Μαθηματικά, Χημεία, Φυσική… Εγώ μπορεί να έπαιρνα μπράβο από τον καθηγητή των Τεχνικών, που λεγόταν Γαβριηλίδης και ήταν εξαιρετικός ζωγράφος, αλλά ποιος τα μέτραγε εκείνα τα μπράβο…

Χρησιμοποιείς πολύ χρώμα στα έργα σου…
Το χρώμα το χρησιμοποιώ σαν ενισχυτικό της χαράς. Τελευταία, βλέπεις, είμαι πολύ… χαρούμενος (μου δείχνει κάτι έντονα κίτρινα).

Σχέση μουσικής- ζωγραφικής…

Ο ήχος έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά: ύψος, ένταση και χροιά. Στη ζωγραφική η ένταση αποδίδεται από το πόσο συμπαγές, πόσο πηχτό είναι το χρώμα. Το ύψος (του ήχου) έχει σχέση με τη λαμπρότητα του χρώματος. Ένα εκτυφλωτικό κίτρινο είναι σαν να παράγεις μια νότα υψηλής συχνότητας. Οι χαμηλές συχνότητες είναι τα μπλε, τα μοβ… Πολύ μαθηματικός ο τρόπος σκέ
ψης. Αναλύεις…
Μα έχουν γίνει μελέτες γι΄ αυτά. Η συναισθηματική μας γκάμα που ξεκινάει από την απόλυτη βαρεμάρα για να φτάσει μέχρι την αγαλλίαση μπορεί κάλλιστα να έρθει σε άμεση αντιστοιχία με τη χρωματική γκάμα ή την ηχοχρωματική.


«Η καλύτερη ψυχοθεραπεία»

Η καλλιτεχνική έκφραση είναι και ψυχοθεραπεία; «Η καλύτερη.

Αγχολυτικό 100%», λέει ο Βαγγέλης Γερμανός. «Σου είπα χρειαζόμαστε χαρά για να ζήσουμε».

Η γενιά σου την πρόλαβε την εποχή με τις μεγάλες εξεγέρσεις. Είχε χαρά. Και ελπίδα, κυρίως…

Η νεανική εξέγερση εκείνης της εποχής με έπιασε στα 16, 17. Flower- power, χίπηδες, «κάντε έρωτα, όχι πόλεμο»σκέψου πώς φαίνονται όλα αυτά, όταν σε τσακώνουν στην εφηβεία.Εντάξει, μπορεί να εκφυλίστηκε το κίνημα σε κάτι κοτσίδες καραφλών και σε κάτι σκισμένα τζιν. Αλλά τότε είχε σημασία για μας.

Σήμερα;
Σήμερα μόνο ό,τι φαίνεται (στα μίντια)

υπάρχει. Κι εσύ καλείσαι να βρεις μια θέση κάπου, έναν ρόλο. Και το θέμα είναι να μπορέσεις να βρεις τον δικό σου ρόλο- όχι τον δικό τους. Όχι αυτό που σου επιβάλλεται, γιατί κινδυνεύεις να νεκρώσεις συναισθηματικά. Τι είναι το τραγούδι νομίζεις; Ή η ζωγραφική;

Ένα συναίσθημα είναι που απλώς του δίνουμε σημασία κι αυτό γίνεται χρώμα ή ήχος.


Ο αγαπημένος μου ζωγράφος

ΟΈλληνας ζωγράφος που ανακάλυψες στην πορεία και σε μάγεψε;

Ο Μαλέας. Δεν τον συγκρίνω με κανέναν (σηκώνεται και μου δείχνει ένα λεύκωμά του από τη βιβλιοθήκη του). Λιτός σε χρώματα και με ένα καταπληκτικό σχέδιο από κάτω. Βέβαια κατά καιρούς έχω ασχοληθεί με διάφορους ζωγράφουςτους μεγάλους ζωγράφους του σουρεαλισμού, του κυβισμού, τους εξπρεσιονιστές…