Φαινόμενα

Δεν υπάρχει αθανασία…
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Έλεος πια με τη γρίπη. Είκοσι λεπτά από τα δελτία ειδήσεων αφιερωμένα σε μια απειλή, που όλοι οι επιστήμονες γιατροί επιμένουν ότι δεν πρόκειται για πραγματική απειλή
Χειρότερες οι εποχικές γρίπες, λένε. Τουλάχιστον 36.000 Αμερικανοί πεθαίνουν ετησίως από την κανονική γρίπη, έλεγε Ελληνοαμερικανός επιστήμονας καλεσμένος στους Καραμέρο- Χαριτάτο (Αnt1) προχθές το πρωί, σε ένα καθησυχαστικό αφιέρωμα της εκπομπής.

Οι Γάλλοι, λέει, θα κυκλοφορήσουν σποτ κατά του πανικού. Εν τω μεταξύ τα παγκόσμια δίκτυα ενημέρωσης επιμένουν: οκτακόσιοι και κάτι θάνατοι από τον ιό Η1Ν1 σε όλο τον κόσμο. Ένας 56χρονος στην Ισπανία. Το πληροφορηθήκαμε κι εμείς. Όμως είχε πολλά προβλήματα υγείας, συμπληρώθηκε η είδηση. Πληροφορούμαστε μήπως πόσοι πεθαίνουν καθημερινώς από πλήθος αιτιών, πολύ σοβαρότερες, οι οποίες συνιστούν μια μορφή επιδημίας; Το Αλτσχάιμερ σε όλο και πιο μικρές ηλικίες, που αποτελεί μάστιγα των σύγχρονων κοινωνιών με τα βάρη- συναισθηματικά και οικονομικά- με τα οποία επιφορτίζει τις οικογένειες των ασθενών , πόσο μας απασχολεί;

Αναφέρονται μήπως καθημερινώς οι θάνατοι παιδιών από ΑΙDS ή από την πείνα που είναι οι άλλες μεγάλες μάστιγες, τις οποίες έχει «δωρίσει» ο σπουδαίος δυτικός πολιτισμός στις τρίτες χώρες; Είναι χιλιάδες. Πληροφορηθήκαμε όμως, ότι μια έγκυος στην Ταϊλάνδη μετέδωσε τον ιό της γρίπης στο έμβρυο και χρειάστηκε καισαρική στον έβδομο μήνα (ας φανταστούμε τον πανικό των συναισθηματικά ευάλωτων εγκύων). Η κατάσταση του βρέφους σταθερή, η μάνα στην Εντατική.

Μάλιστα. Πόσες μανάδες μεταδίδουν τον ιό του ΑΙDS στα έμβρυα επειδή, για παράδειγμα η Καθολική Εκκλησία απαγορεύει τα προφυλακτικά και οι προσηλυτισμένοι καθολικοί Αφρικανοί παραμένουν πιστοί, κυριολεκτικώς μέχρι θανάτου στις εντολές της;

Ας φανταστούμε για μια στιγμή
τι θα γινόταν αν υπήρχε ένα καθημερινό δελτίο ενημέρωσης, που θα μεταδιδόταν από όλα τα δίκτυα του κόσμου, όπως συμβαίνει με τη γρίπη Η1Ν1, αλλά για τους θανάτους λόγω της τρύπας του όζοντος. Βέβαια δεν αναφέρεται αυτή ως αιτία, αλλά δίνουμε πλήθος άλλες ονομασίες: καρκίνοι, μελανώματα και χίλια ακόμη, μέχρι και το τσιγάρο. Όχι ότι δεν είναι βλαβερό, αλλά είναι πολύ περισσότερο βλαβερή η μόλυνση του περιβάλλοντος από εργοστάσια, τα λύματα, η βαριά βιομηχανία που λειτουργεί χωρίς φίλτρα, οι βόμβες στις εμπόλεμες περιοχές, οι μολυσμένες θάλασσες… Τι να πρωτοθυμηθούμε και τι να πρωτοαναφέρουμε. Βρίσκουμε όμως, κάθε τόσο, μια αιτία που ακούει στο όνομα κάποιας ασθένειας- που μπορεί να ντοπαριστεί από το τελετουργικό της ενημέρωσης- στην οποία συγκεντρώνεται όλος ο φόβος της ανθρωπότητας για τον θάνατο. Και ξεχνούμε όλους τους υπόλοιπους. Κάποτε αυτό το έκανε μόνο η τέχνη. Γλυπτική, ζωγραφική, όπερα- λαϊκό είδος σε άλλες εποχές -, θέατρο, λογοτεχνία, όλα είχαν ως αιτία ύπαρξης το κυνήγι της αθανασίας για τους δημιουργούς, την απόλαυση, που απομακρύνει τον φόβο του θανάτου για τις λαϊκές μάζες. Και έμειναν έργα σπουδαία στον ανθρώπινο πολιτισμό. Αργότερα ήρθε το Χόλιγουντ, που βρήκε και όλες τις μεθόδους ψυχοεκτόνωσης, μέχρι που η τεχνολογία της τηλεόρασης ανέλαβε τη μαζική αφασία, χωρίς ουδόλως να ενοχλεί την ανθρώπινη σκέψη με μεγάλα ζητήματα, φιλοσοφικά ή οικονομικά, απλώς ερεθίζοντας τρόμους και επιθυμίες.

Τα ΄χουμε και τα δυο να συμπληρώνονται στην εγχώρια ενημέρωση, με το δελτίο του Star και το λάιφ στάιλ να παίζει με την ανθρώπινη επιθυμία και τα υπόλοιπα δελτία με τον τρόμο. Πληροφορηθήκαμε με κάθε λεπτομέρεια τους σκυλοκαβγάδες που έγιναν σε παραλιακό in εστιατόριο της Μυκόνου για μια θέση, πρώτο τραπεζάκι πίστα βέβαια, στη συναυλία του Ρέμου. Πλήρη ειρωνείας τα ρεπορτάζ πλην όμως, λεπτομερή, για την ξιπασιά του μυκονιάτικου νεοπλουτισμού. Ανάγλυφο το παιχνίδι με την επιθυμία, καθώς, όταν ένα γεγονός προβάλλεται από την τηλεόραση ως το απόλυτοδεν έχει σημασία αν προβάλλεται θετικά ή αρνητικά, αλλά το ότι ασχολείται με αυτό επί τριήμερο και βάλε- τότε είναι πολύ φυσικό, στον εκπαιδευμένο από την τηλεόραση καταναλωτή του λάιφ στάιλ να γεννηθεί η επιθυμία της συμμετοχής. Το «ήμουν κι εγώ εκεί» είναι ο πυρήνας της αγοράς της διασκέδασης.

Το δελτίο του Star και το λάιφ στάιλ παίζει με την ανθρώπινη επιθυμία, και τα υπόλοιπα δελτία με τον τρόμο

Και συνταγές ευθανασίας

Τι σημασία έχει αν πληροφορούμαστε ότι τα πρώτα τραπεζάκια πίστα αποτελούσαν το απαύγασμα του σουξέ ενός επιτυχημένου ποινικού και ότι μεταξύ των ισχυρών του πλούτου, των μοντέλων-συνοδών και των λοιπών δήθεν σουξεδιάρηδων της κοινωνίας, που τα καταλαμβάνουν, βρισκόταν η μισή φυλακή; Άλλωστε, διασημότητες και αυτοί. Σημασία έχει η ξαπλώστρα στην Ψαρού και μια θέση στη συναυλία του Ρέμου. Η νέα συνταγή της αθανασίας- ή μήπως της ευθανασίας;