Φόνοι, πτώματα και «διαχρονικοί Νεοέλληνες»

ΝΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ
ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΦΑΡΣΕΣ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΑΥΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ, ΜΕ ΤΟΝ ΕΙΡΩΝΙΚΟ
ΤΙΤΛΟ «ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΗΠΟΣ»
«Aν θεωρήσουμε ότι φάρσα είναι η αλληλουχία φαινομενικά τυχαίων γεγονότων και συνεπειών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν είχαμε λειτουργήσει με ψυχραιμία και ορθή κρίση την ώρα που έπρεπε, τότε θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την ταινία “Στο βάθος κήπος” ως καταγραφή μιας από τις φάρσες που σκαρώνει η ζωή στους θνητούς για να δει πόσο αντέχουν στο παράλογο», εξηγεί ο σκηνοθέτης Κλεάνθης Δανόπουλος. Και συμπληρώνει: «Είναι ένα φιλμ χωρίς χοντροκομμένα αστεία και βωμολοχίες, μια ταινία που πραγματεύεται φόνους, πτώματα, μυστικά και προλήψεις χωρίς να χάνει ποτέ το χιούμορ της, γι΄ αυτό και την ορίζω ως μαύρη κωμωδία καταστάσεων».

Πόσο…μαύρη κωμωδία είναι,δηλαδή,η ταινία;

«Όσο μαύρη την αντιληφθεί ο θεατής. Το χιούμορ είναι καταφύγιο όταν τα πράγματα σκουραίνουν και η καθημερινότητα αρχίζει να γέρνει προς το παράλογο. Είναι “μαύρο” το να χρησιμοποιείς τον θάνατο για να μιλήσεις για τη ζωή, αλλά ένα τέτοιο θέμα αποτελεί θαυμάσιο πρώτο υλικό για να περιγράψεις τις δυσχέρειες των ζωντανών όταν αντιμετωπίζουν το απρόβλεπτο και τον φόβο που προκαλούν τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του», εξηγεί ο σκηνοθέτης.

Το νιόπαντρο ζευγάρι της ταινίας- Βασίλης Μαυρογεωργίου, Ηλέκτρα Τσακαλία- δεν προλαβαίνει να χαρεί τον έρωτά του και ένα πτώμα πέφτει στον κήπο της μονοκατοικίας του, κάνοντάς τους να τρέχουν και να μη φτάνουν. Συν τοις άλλοις, έχουν και την ίδια τη Μαφία μέσα στο σπίτι τους…

«Η ταινία δεν είναι σάτιρα», επισημαίνει ο σκηνοθέτης, «είναι η ιστορία δύο ανθρώπων των οποίων η καθημερινότητα παγιδεύεται σε μια πραγματικότητα που τους ξεπερνάει. Το χιούμορ προκύπτει ως φυσική συνέπεια της αμηχανίας τους μπροστά στο απρόβλεπτο που εισβάλλει στη ζωή τους. Είναι μια ιστορία ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν, κάνοντας άλλοτε το σωστό και άλλοτε λάθη, παλεύοντας για τους στόχους τους χωρίς όμως να ξέρουν τον τρόπο να τους κατακτήσουν».

Ο τριαντάρης Βασίλης Μαυρογεωργίου, που μετά την πετυχημένη θεατρική «Κατσαρίδα» κάνει την πρώτη κινηματογραφική ερμηνεία του, μας λέει για τη γενιά του: «Ο καθένας μας έχει διαφορετικές φιλοδοξίες, αλλά με τους ανθρώπους της ηλικίας μου που έχω συνεργαστεί βρίσκω ότι μοιραζόμαστε μια κοινή ανάγκη για συνεργασία άνευ όρων. Χωρίς τυποποιημένους ρόλους και χωρίς κόμπλεξ ανωτεροκατωτερότητας».

info

Η κωμωδία «Στο βάθος κήπος» (προσωρινός τίτλος) θα βγει στους κινηματογράφους το φθινόπωρο.

Αρκετοί λένε ότι η σημερινή γενιά των 30άρηδων μπαίνει με φόρα στα πράγματα αλλά και με «αδίστακτη» διάθεση…

Βασίλης Μαυρογεωργίου: Συμφωνώ απόλυτα με τη λέξη φόρα, δεν πιστεύω όμως ότι πηγάζει από διάθεση για επιτυχία αλλά για δημιουργία.

Τι έχει και τι δεν έχει ο σημερινός Νεοέλληνας;

Κλεάνθης Δανόπουλος: Προσωπικά, βλέπω γύρω μου ανθρώπους που έχουν τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής, δηλαδή πολλές ανάγκες, λίγο χρόνο να τις καλύψουν και μια όλο και διογκούμενη σύγχυση ανάμεσα σε όσα είχαν φανταστεί για τη ζωή τους και όσα αντιμετωπίζουν καθημερινά. Ταυτόχρονα υπάρχει όμως και ο ζωογόνος αέρας της Μεσογείου, που ελαφραίνει τα πράγματα και τις σκέψεις χαρίζοντάς μας μια απρόσμενη ελευθερία πέρα από τις προκαθορισμένες επιλογές. Έτσι, με τον τρόπο του, ο Νεοέλληνας είναι είδος διαχρονικό.

Β.Μ.: Το να βγάζεις τον μέσο όρο του συγχρόνου Έλληνα με σκοπό να ορίσεις ένα αντικειμενικό μοντέλο είναι εξίσου ανούσιο με το να κάνεις καλλιστεία οστρακοειδών. Η γκάμα της διανόησης είναι τεράστια και αρχίζει από την απόλυτη αδιαφορία έως την ανάγκη για έκφραση, όπως αυτή έγινε απόλυτα αντιληπτή τον περασμένο Δεκέμβριο με τις εξεγέρσεις της νεολαίας. Ίσως τα μοναδικά στοιχεία που θα μπορούσε να πει κάποιος ότι μας χαρακτηρίζουν είναι η αντοχή στο χαμηλό βιοτικό επίπεδο, κυρίως στην Αθήνα, και η τεράστια ανοχή στην πολιτική διαφθορά.

Πώς καταφέρατε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σας να είναι παραγωγή μιας μεγάλης ιδιωτικής εταιρείας διανομής ταινιών;

Κ.Δ.: Δεν νομίζω ότι το κατάφερα εγώ αυτό. Μάλλον ένα γύρισμα της τύχης το οδήγησε εκεί, όπως συμβαίνει σε δύο ταξιδιώτες που συναντιούνται σε ένα σταυροδρόμι, αλλά αν είχαν ξεκινήσει άλλες στιγμές ή είχαν ακολουθήσει άλλους δρόμους δεν θα συναντιόντουσαν ποτέ. Το σενάριο της ταινίας κυκλοφόρησε ανάμεσα σε διάφορες εταιρείες παραγωγής και η Οdeon το βρήκε ενδιαφέρον και αποφάσισε να το στηρίξει. Το ίδιο έγινε και με το βιβλίο μου και τις Εκδόσεις Πατάκη που στο πρώτο του διήγημα βασίζεται το σενάριο.

Συνήθως τέτοιες ταινίες στοχεύουν μόνο στα ταμεία…

Κ.Δ.: Το ταμείο και η ταινία την ώρα της δημιουργίας έχουν μόνο ένα κοινό σημείο: Το αρχικό Ταυ. Μετά την πρώτη προβολή της ταινίας, μπορούν να αποκτήσουν και μια άλλου τύπου σύνδεση, αλλά μέχρι τότε κανένας δεν γνωρίζει τίποτα.