«Παρακαλώ! Εξώφλεισι μέχρη 15/12/2006»

Η Ελλάδα άλλαξε και αλλάζει.

Όπως άλλαξαν οι χώρες όπου κάποτε οι Έλληνες πήγαν μετανάστες. Οι μετανάστες που ήρθαν στην Ελλάδα άλλαξαν και αλλάζουν. Όπως άλλαξαν οι Έλληνες μετανάστες που πήγαν κάποτε σε άλλες χώρες. Η αλλαγή αυτή είναι χωρίς επιστροφή. Όσες άγριες καταστάσεις και αν περάσουμε, όσες συγκρούσεις και γκέτο, όσες επιτροπές «αγανακτισμένων πολιτών» φτιαχτούν, όσες απειλές φασιστόμουτρων και βιτριόλια στα πρόσωπα των μεταναστών και μεταναστριών εκτοξευθούν.

Είναι μια αλλαγή που θα ωφελήσει Έλληνες και μετανάστες, γιατί τώρα είμαστε όλοι μαζί επιβάτες στο ίδιο καράβι.

Η μετανάστευση είναι ένας καθρέφτης που ανταποδίδει το βλέμμα μας. Αν τη δούμε ως ευκαιρία, θα γίνει ευκαιρία. Αν τη δούμε ως κίνδυνο, θα γίνει κίνδυνος. Γιατί ο Άλλος δεν είναι ξένος, είναι ένας καθρέφτης όπου προβάλλονται σε υπερμεγέθυνση οι εφιάλτες και οι αρετές του Εαυτού…

Μπαίνω στο σπίτι μου. Κοιτάω παλαιές φωτογραφίες που έχω τη συνήθεια να βγάζω περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας. Μια εικόνα, ένα ανορθόγραφο σημείωμα: «Παρακαλώ!

Κοινόχρηστα. Εξόφλεισι μέχρη 15/12/2006». Πρέπει να το είχε γράψει η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας, από τη Γεωργία.

Το ανορθόγραφο σημείωμα έχει από πάνω διόρθωση. Ίσως το έχει διορθώσει το παιδί της, που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και πάει σε ελληνικό δημόσιο σχολείο.

Ανορθόγραφα έγραφαν και οι παλαιοί μέτοικοι της Αθήνας, σκέφτομαι. Κοιτάζω ξανά αυτά τα διορθωτικά-ο, -η,-ι. Ποιος ξέρει, αυτή η φωτογραφία, κάποτε, να βρει μια θέση σε κάποιο μουσείο της μετανάστευσης στην Αθήνα- όπως το μουσείο στην Τarpon Springs- που θα θυμίζει άλλες εποχές, δύσκολες, αντιφατικές, εποχές που η Ελλάδα άλλαξε, ξανά, αγκαλιάζοντας νέους μετοίκους και εκείνοι αγκαλιάζοντας το ελληνικό τους όνειρο, πηγαίνοντας όλοι μαζί ένα βήμα πιο μπροστά…