Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

Ή, ΟΠΩΣ θα ΄λεγε κι ο Χατζηχρήστος, «Αραντεβού τον Ασεπτέμβρη»! Ο οποίος Ασεπτέμβρης μοιάζει ακόμα πάααααρα πολύ μακρινός. Ότι θα ΄ρθει αυτός τώρα το 2012, μη σου πω το ΄14. Ειδικά για τις ηλίθιες ξανθιές, που έχουν μια εντελώς υποκειμενική αντίληψη του χωροχρόνου.
(Άσχετο: Πως λέγεται μια ξανθιά που βάφει τα μαλλιά της μαύρα; «Τεχνητή Νοημοσύνη»!) Και δεν συνειδητοποιούν ότι ο καιρός περνάει σαν αστραπή μπροστά στα μάτια τους. Σαν δρομέας ταχύτητας που πάει να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ, ο χρόνος σκίζει τον άνεμο και πέφτει στο νήμα κάθιδρος.
Κι εσύ μένεις μαλάκας στην κερκίδα. Ν΄ αναρωτιέσαι τι διάολο έκανες στο κατοστάρι. Ποπ κορν έτρωγες και δεν πήρες χαμπάρι την κούρσα; Με τον διπλανό σου μίλαγες και δεν κατάλαβες για πότε τερμάτισαν; Σε χτύπησε η γόβα, ζώον, και κοίταζες κάτω την πληγή στη φτέρνα; Κοίταζες κάτω ενώ η ζωή έτρεχε στο κουλουάρ;
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ είναι αύριο. Κυριολεκτικά. Αύριο Κυριακή. Σάββατο 18 Ιουλίου, Κυρια <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>κή 1η Σεπτεμβρίου. Γιατί νομίζεις πως λέμε «σαν χτες μου φαίνεται…»;
Σαν χτες που ο γιος μου δεν ήταν ένας δίμετρος έφηβος, αλλά ένα μωράκι που ρευόταν με αστείρευτο κέφι στην αγκαλιά μου. Σαν χτες παντρεύτηκα και χώρισα. Σαν χτες ξαναπαντρεύτηκα και ξαναχώρισα.
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>ΣΑΝ ΧΤΕΣ γνώρισα τους δύο ακριβούς φίλους της ζωής μου. Τη Ρένα Θεολογίδου στα γραφεία του ΔΟΛ στη Χρήστου Λαδά 3. Τον Σταμάτη Φασουλή στο Άλσος Παγκρατίου. Σαν χτες με πήρε η μητέρα μου πρώτη φορά στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο! Σαν χτες που βγήκα το πρώτο μου ραντεβού με τον Αλέξη και με πήγε στην «Αλκυονίδα» στον «Πολίτη Κέιν». Σαν χτες πρωτογράψαμε με τον Γιώργο τη «Γόβα Στιλέτο». Πριν από 18 χρόνια: Σαν χτες!
Σαν χτες, 18χρονη ξεκίνησα στον «Ταχυδρόμο» παρέα με την τελειομανία του Γιάννη Καψή να αλλάζει τη ζωή μου. Σαν χτες και «ΤΑ ΝΕΑ». Προσπαθούσα να το παίξω ψύχραιμη, αλλά με πρόδωσαν τα τρεμάμενα χέρια που μάταια αγωνιζόμουν να κρύψω κάτω απ΄ το τραπέζι. «Καπνίστε, αν θέλετε», μου είπε ο Λέων Καραπαναγιώτης, που έβλεπε με τα μάτια της ψυχής και ήταν η λατρεία μου.
«Καπνίστε αν θέλετε»… Το σήμερα και το αύριο μισό τσιγάρο δρόμος… Ουπς, σόρι, το σβήνω αμέσως, κύριε Αβραμόπουλε. Αλλά βλέπετε, το ρημάδι το «σαν χτες» με γόπες μετριέται. Γόπες άρρηκτα δεμένες με χαρές, λύπες, πόνους, αγωνίες, <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>ξενύχτια, γέλια, γλέντια, καημούς, ανία, πλήξη, πίκρα, αισιοδοξία, καλωσορίσματα κι αποχαιρετισμούς… Κάθε γόπα και μια ιστορία. Μια ιστορία «σαν χτες»…. Τότε που η ζωή μας δεν ήταν τόσο politically correct, όλα ασορτί, όλα σεταρισμένα, όλα τακτοποιημένα στο filofax, όλη η επικοινωνία με γραπτά μηνύματα, όλα τα ραντεβού στην ώρα τους, όλα τα αγχολυτικά στην πίστα!
«Σαν χτες»… Τότε η ζωή ήταν ένα θεσπέσιο χύμα σ΄ ένα θεσπέσιο κύμα… Τρύπιες τσέπες, μια καρδιά αγκινάρα, ένας έρωτας αγιάτρευτος (που δεν τον θυμάμαι τώρα), νύχτες μαγικές ονειρεμένες, αγάπες λάγνες ξεχασμένες… Ήχοι από ρεμπέτικα και ροκ, ντραμς και μπαγλαμαδάκια, βιβλία του Μαρκούζε, του Φρομ, του Γιουνγκ (Παναγιά μου, λέξη δεν θυμάμαι!)…
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>ΚΙ ΕΝΑΣ Καβάφης σύντροφος πιστός σαν τη σκιά μας… Ο μόνος που δεν μας απαρνήθηκε ποτέ… Σαν τη σκιά σου, η πόλις θα σ΄ ακολουθεί.
Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς· και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ΄ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις…
«Σαν χτες»… Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα ΄βρεις άλλες θάλασσες… Κι ούτε και θέλεις, στην τελική… Τις αποσκευές της δικής σου πόλης τις φέρεις πια εντός σου. Έτσι προχωράς. Κι όπου σε βγάλει…
Εμείς δεν χανόμαστε. Θα τα ξαναπούμε εδώ. Την πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη: Δηλαδή αύριο!
Καλό μας καλοκαίρι!