Υπέρ πατριαρχίας το ανάγνωσμα

ΚΑΠΟΤΕ, ΣΕ ΜΙΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ. ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΤΕ
ΗΤΑΝ ΤΑΡΑΓΜΕΝΑ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΤΑΝ, ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ
ΔΡΟΜΟΥΣ, ΚΡΑΔΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΘΟΔΕΣΜΟΥΣ, ΟΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ ΑΠΑΙΤΟΥΣΑΝ ΤΗΝ
ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΦΥΛΑ
Tη θυμάστε αυτήν την αλήστου μνήμης δεκαετία του ΄70; Ήταν μια εποχή ακραίας σεξουαλικής απελευθέρωσης, τα παραδοσιακά αφροδίσια είχαν χάσει τον πόλεμο με τα αντιβιοτικά, το ΑΙDS δεν είχε κάνει ακόμη την εμφάνισή του και οι αναστολές γκρεμίζονταν η μία μετά την άλλη σαν τραπουλόχαρτα. Η «μια βραδιά» ήταν μια απολύτως νομιμοποιημένη πρακτική, το τσιγάρο δεν είχε γίνει ακόμη ταμπού και σε γενικές γραμμές κανείς δεν αρνιόταν σε κανέναν τίποτε. Μαζί με το Βιετνάμ εκδημοκρατιζόταν και το ερωτικό γούστο.

Ήταν τότε που ο Λακάν δήλωνε με όλη του την ψυχαναλυτική σοβαρότητα πως «η γυναίκα δεν υπάρχει», και οι φεμινίστριες του απαντούσαν «και όμως γυρίζει», μόνον αυτό που γυρίζει δεν είναι αυτό που φαίνεται. Μια γυναίκα που σεβόταν τον εαυτό της έπρεπε οπωσδήποτε να απαλλαγεί από τα ψιμύθια και τα λοιπά αρώματα που έκαναν τους άντρες να τη βλέπουν σαν γυναίκα. Όσο για τους άντρες, αυτοί έπρεπε πάση θυσία να ξεπεράσουν τα συμπλέγματα και τις ενοχές που τους προκαλούσε η προπατορική προεξοχή του σώματός τους.

Τότε λοιπόν έκανε την εμφάνισή της και η περίφημη γυναικεία γραφή. Σε αντίθεση με την ανδρική τοιαύτη, της οποίας κινητήριος μοχλός ήταν ο φαιός εγκέφαλος και η μυτερή και άκρως συμβολική πένα, η γυναικεία ήταν απαλή, και, αν και ελαφρώς υστερική- από το «υστεραία», κυρίες μου, τη μήτρα κατά Ιπποκράτη- είχε το προνόμιο ότι αυτή ειδικά η γραφή γραφόταν από το σώμα. Μη ζητήσετε περισσότερες εξηγήσεις γιατί αδυνατώ να τις παράσχω.

Ιστορία μεγάλη δεν είχε η γυναικεία γραφή. Με ορισμένες λαμπρές εξαιρέσεις όπως η Γεωργία Σάνδη, η κυρία Έλιοτ και η Βιρτζίνια Γουλφ, άντε και η Αναΐς Νιν, το υπόλοιπο τοπίο τόσων αιώνων ανδροκρατείτο μέχρι αηδίας. Είχε όμως παρόν και, το κυριότερο, μέλλον. Έτσι τουλάχιστον πίστευαν οι πρωτοπόροι της.

Ήμασταν τότε όλοι έτοιμοι, εμείς του τρισκατάρατου γένους των ανδρών, να φτιάξουμε τις βαλίτσες μας και να πάρουμε των ομματιών μας. Έπρεπε να απαλλαγούμε από το απόθεμα της φαλλοκρατικής μας παιδείας, να ξεχάσουμε τους Αισχύλους και τους Ευριπίδηδεςκυρίως αυτόν τον κατάπτυστο μισογύνη – να πετάξουμε στα σκουπίδια τη Λαίδη Μακμπέθ και την εντελώς απαράδεκτη Ναστάσια Φιλίποβνα, και να σκύψουμε τα κεφάλια προσέχοντας μήπως, στη διάρκεια της γραφής, παρεισφρήσει ανάμεσα στις λέξεις δράμι από το δηλητήριο της φαιάς ουσίας, η οποία είναι εξ ορισμού φαλλοκρατική, και αλλοιώσει τις απελεύθερες σωματικές λειτουργίες.

Αυτά ως προς τη λογοτεχνία. Γιατί σε άλλους τομείς, όπως η φιλοσοφία, εκεί πια τα πράγματα δεν παίζονταν. Δεν μας έφτανε να φιλοσοφούμε με το σώμα. Έπρεπε, πολύ απλά, να σταματήσουμε να έχουμε βλέψεις καθολικής και συστηματικής κατανόησης του κόσμου, άλλη φαλλο- κρατική διαστροφή κι αυτή, και να παραδοθούμε στην απόλαυση της κατακερματισμένης γνώσηςκοινώς κουρελούς.

Άσε που διάφοροι ανθρωπολόγοι, εθνολόγοι και σεξολόγοι ανακάλυπταν ίχνη μητριαρχικών απολιθωμάτων εκεί που όλοι εμείς οι υπόλοιποι και αδαείς δεν βλέπαμε παρά την εικόνα του εαυτού μας.

Ως και στη μάχη του Πουατιέ, αυτή που έδωσε ο Κάρολος Μαρτέλ και απώθησε τους Άραβες από το ευρωπαϊκό έδαφος, ήταν ικανοί να σου βγάλουν την παρουσία της Μεγάλης Μητέρας η οποία κρατούσε ψαλίδι για να απαλλάξει τους μαχητές από την επικράτεια του φαλλού – αυτό το κάνω δώρο στους ψυχαναλυτές αναγνώστες οι οποίοι είμαι βέβαιος πως θα βγάλουν πολλά συμπεράσματα από το σημερινό μου κομμάτι. Απλώς, για να έχουμε καλό καλοκαίρι θα προτιμούσα να μην τα ξέρω.

Τέλος πάντων. Ως γνωστόν, όλη εκείνη η εποχή, μαχητική, διασκεδαστική, και εν γένει ταραχώδης και αξύριστη, μπορεί να ξεσήκωσε κύματα και αφρούς επιθυμίας, όμως δεν κατάφερε να αφήσει πίσω της ούτε μια σελίδα της προκοπής. Παρ΄ όλα αυτά τη δουλειά της την έκανε και με το παραπάνω.

Ας αφήσουμε κατά μέρος την εξίσωση των δύο φύλων η οποία, με εξαίρεση το Ασφαλιστικό και τα εργασιακά δικαιώματα, μας υπόσχεται έναν κόσμο μάλλον πληκτικό. Αρκεί μόνον να σκεφτούμε πόσες συγκλονιστικές συγκινήσεις έχει προσφέρει στον πολιτισμό μας η διαφορά αρσενικού, θηλυκού, από τη λογοτεχνία ώς την όπερα, κι από τον Λευκό Οίκο του Κλίντον ώς την Ιταλία του Μπερλουσκόνι.

Στους καιρούς της πολιτικής ορθότητας που διαδέχθηκαν την ταραχώδη απελευθέρωση από τον ζυγό της φαλλοκρατίας, εκτός από την εσωτερικευμένη λογοκρισία των δημιουργών, υπάρχει και κάτι άλλο, βαθύτερο και, κατά τη γνώμη μου, πολύ πιο επικίνδυνο για την ίδια την υπόσταση της λογοτεχνίας. Πρόκειται για την ενοχοποίηση της φαιάς ουσίας και, κατά συνέπεια, την καταδίκη σε ισόβια εξορία της πάσης φύσεως κριτικής σκέψης. Και δεν αναφέρομαι μόνον στα αισθηματικά φληναφήματα που σαρώνουν τις προτιμήσεις του αναγνωστικού κοινού και φουσκώνουν την αυταρέσκεια των παραγωγών τους. Αυτά ας τα αφήσουμε για τις στατιστικές και τους μέσους όρους τους. Στο κάτω-κάτω πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όμως συμφωνώ πως αν υπάρχει κάτι που διαφοροποιεί τη σημερινή τους κοινωνική λειτουργία από τη χθεσινή αυτό είναι η απενοχοποίηση της λογοτεχνικής ανοησίας. Οι σημερινές Μπουκουβάλες Αναγνώστου νομίζουν ότι κάνουν την ίδια δουλειά με τον Τολστόι για τον πολύ απλό λόγο ότι η συλλογική μας ευαισθησία έχει ευνουχίσει τον Τολστόι από τα ιδιαίτερα «φυλετικά» του χαρακτηριστικά, αυτά που κάνουν την Άννα Καρένινα να διαφέρει από την οποιαδήποτε τυπωμένη αισθηματική ανυπαρξία.