Η ασφυξία και ο διδακτισμός

Το μυθιστόρημα του Κόντε (γεν.

1945) πραγματεύεται σχεδόν εμμονικά την έννοια της ελευθερίας από μια μετα-αποικιακή σκοπιά.

Έτσι, συχνά θυμίζει μονοσήμαντο δοκίμιο. Όταν επιχειρεί να θίξει τα ετερώνυμα σύνολα πεποιθήσεων που διέπουν Αφρικανούς και Ευρωπαίους ο συγγραφέας τρομάζει με το μέγεθος του εγχειρήματος.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε ένα βιβλίο που ταυτίζεται προγραμματικά με τα κελεύσματα της Γαλλικής Επανάστασης (1789) ενώ τοποθετεί την εξιστόρηση των γεγονότων στα 1848 (χρονιά των μεγάλων ευρωπαϊκών εξεγέρσεων) και επομένως επιβαρύνεται εξ αρχής με δύσκολα διαχειρίσιμους από την πεζογραφία συμβολισμούς. Έτσι, παρά τις δεδηλωμένες προθέσεις του συγγραφέα, προκύπτει κάτι αλλιώτικο από τον κόσμο του Κόνραντ με τις ετερογενείς και ετερόχθονες πραγματικότητές του ή με εκείνον του Αλέχο Καρπεντιέρ που διαχειρίστηκε εξαίσια το αποικιακό υλικό στον Αιώνα των Φώτων του (Εξάντας).

Αν και το βιβλίο έχει εκπληκτικές αναλογίες με την περίφημη Ιερή Πείνα του Μπάρι Άνσγουορθ (Νεφέλη) που ασχολείται επίσης με το τριγωνικό εμπόριο, ασφυκτιά κάτω από το βάρος του διδακτισμού αλλά και των μετέπειτα συμφραζομένων που απέκτησε ο όρος «ελευθερία».