Η Δικαιοσύνη χορεύει

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας 2009 ανοίγει αύριο τις πύλες του συμπληρώνοντας δεκαπέντε δημιουργικά χρόνια
«Έχω πολλές αντοχές ακόμα. Ίσως τροφοδοτούνται από τη συγκίνηση πως άντεξε στον χρόνο, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, αυτό το Φεστιβάλ που μπορεί ούτε εγώ η ίδια να πίστευα πως θα άντεχε τόσο. Και η διάρκεια και η αντοχή στον χρόνο κάτι σημαίνουν… Προσπάθησα να δω την επέτειο αυτή ψύχραιμα γιατί οι επέτειοι έχουν κάτι συμβατικό αλλά, αλίμονο, όσο πλησιάζουν οι μέρες να αρχίσει το 15ο Φεστιβάλ όλο και περισσότερο συγκινούμαι. Φέρνει, βλέπετε, μνήμες η επέτειος από πολύ ωραίες στιγμές, από αγωνίες που ζήσαμε, από δυσκολίες που τις ξεπεράσαμε όμως…». Δεκαπέντε χρόνων! Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, παρά τις δυσκολίες και τα οικονομικά, κυρίως, προβλήματα που έχει αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζει, κατάφερε να μπαίνει φέτος στα δεκαπέντε. Δόξη και τιμή. Κι όλα αυτά χάρη, εν πρώτοις, στην Βίκυ Μαραγκοπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Κέντρου Χορού της Καλαμάτας- του φορέα της διοργάνωσης.

Η όμορφη Καλαμάτα θα υποδεχτεί φέτος έντεκα ομάδες χορού ή δημιουργούς απ΄ όλο τον κόσμο που θα παρουσιάσουν δώδεκα παραγωγές σε συνολικά είκοσι παραστάσεις.

Στο πρόγραμμα, γνωστοί χορογράφοι και σχήματα που έχουν εμφανιστεί στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου αλλά και νέοι δημιουργοί. Κάποιοι από αυτούς θα εμφανιστούν πρώτη φορά στην Ελλάδα- πάντα το Φεστιβάλ έχει πρωτιές-, κάποιοι επανέρχονται- Ζοζέφ Νατζ/ Εθνικό Θέατρο της Βρετάνης/ Εθνικό Χορογραφικό Κέντρο της Ορλεάνης («Βόιτσεκ ή Το προσχέδιο του ιλίγγου» του Ζοζέφ Νατζ- 18, 19/7), Ομάδα Ιάσμιν Βάρντιμον («Justitia» της Ιάσμιν Βάρντιμον- 19, 20/7), Ματίλντ Μονιέ («Τempo 76» της Ματίλντ Μονιέ- 26/7).

Με αφορμή τα δεκαπέντε χρόνια του, το Φεστιβάλ προσκαλεί εκ νέου δύο παραστάσεις που έγραψαν και συνεχίζουν να γράφουν ιστορία: το «Αυτο-ατελής» του Ξαβιέ Λε Ρουά (25, 26/7) και «Το σαλόνι» των «Ρeeping Τom» (22/7) που θα παρουσιάσουν και τη νέα τους δημιουργία, «Το υπόγειο» (24/7).

Τον ελληνικό χορό θα εκπροσωπήσουν ο Αντώνης Φωνιαδάκης («Η ιεροτελεστία της άνοιξης» – 20, 21/7) και η Κατερίνα Παπαγεωργίου/ «ΑdLibdances» («Μακριά»- 22/7).

Το πρόγραμμα συμπληρώνουν ένα σεμινάριο (15- 26/7) του Τεντ Στόφερ και ένα εργαστήριο (17- 18/7) της θεωρητικού Μπογιάνα Κουνστ, ενώ δεν θα λείψουν και οι παράλληλες εκδηλώσεις σε όλη την πόλη- ανοιχτές συναντήσεις, προβολές, μουσικές βραδιές- πάρτι…

Τα κέρδη των δεκαπέντε χρόνων, κατά την κ. Μαραγκοπούλου: Ότι «κάποιες παραστάσεις που εμείς θεωρούσαμε πολύ σημαντικές και κάποιοι σπουδαίοι καλλιτέχνες του σύγχρονου χορού που εμείς αγαπούσαμε και θα θέλαμε να δούμε στην Ελλάδα ήρθαν στην Καλαμάτα, ώστε το ελληνικό κοινό να έχει σήμερα μια καλή γνώση του σύγχρονου χορού». Ότι «πλάι σ΄ αυτούς τους καταξιωμένους εμφανίστηκαν Έλληνες καλλιτέχνες». Και ότι «το Φεστιβάλ πλαισιώθηκε με κοινό τόσο από την Καλαμάτα και τη Μεσσηνία όσο και από όλη την Ελλάδα- φιλότεχνους αλλά και ανθρώπους του χορού».

ΙΝFΟ

Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, σε πέντε χώρους από αύριο έως 26 Ιουλίου. Εισιτήρια: 25, 20, 15, (φοιτητικό) 15 ευρώ.
Πληροφορίες και κρατήσεις μέσω πιστωτικών καρτών Visa και Μastercard στα τηλ. 27210-
20.186 και 27210-20.307 και στο fax 27210-20.243.

Οι πρωτιές

Τέσσερα από τα έντεκα σχήματα που συμμετέχουν φέτος στο Φεστιβάλ, πρωτοεμφανίζονται στην Ελλάδα:

● Ομάδα «Κaras»: «Εμμονή- Ένας σκύλος Α» του Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα (16, 17/7). ● Ομάδα Έα Σόλα: «Αερογραμμές» της Έα Σόλα (17, 18/7). ● «Ιraqis Βodies»: «Ο σπαραγμός της μητέρας μου» του Μουχανάντ Ρασίντ (23, 25/7). ● Ομάδα «La Ribot» και Ματίλντ Μονιέ: «Γκουστάβια» της Ματίλντ Μονιέ και της Ομάδας «La Ribot» (23, 24/7).


«Περιμένουμε το Μέγαρο Χορού»

«Ασφαλώς θέλαμε να ρίξουμε το βάρος στον σύγχρονο χορό, που η παρουσία του ήταν σχεδόν ανύπαρκτη στην Ελλάδα και που αντανακλά κατά ένα μέρος την κοινωνία μας» λέει στα «ΝΕΑ» η διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας Βίκυ Μαραγκοπούλου. «Βασικά, όμως, είναι θέμα χώρου αλλά και προϋπολογισμού. Δεν θέλουμε να κάνουμε εκπτώσεις. Ο κλασικός και νεοκλασικός χορός απαιτούν υποδομές που η Καλαμάτα αυτή τη στιγμή δεν έχει. Όταν το Μέγαρο Χορού που κτίζεται θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί, κάτι που πιστεύω πως θα γίνει γρήγορα, τότε θα υπάρχει η δυνατότητα να αναθεωρήσουμε τη γραμμή αυτή ώστε να παρουσιαστούν όλα τα είδη του χορού, που όλα τα αγαπάω. Άλλωστε, από τον χώρο του κλασικού μπαλέτου προέρχομαι… Και από τον Μάνο Χατζιδάκι έμαθα, όταν δούλευα μαζί του στο Τρίτο Πρόγραμμα, πως στην τέχνη δεν υπάρχουν “καλά” και “κακά” είδη. Και πως καλό είναι ό,τι έχει ποιότητα.

Από την άλλη, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στα οικονομικά μεγέθη που απαιτούν τα είδη αυτά. Για να καλέσουμε ένα συγκρότημα όπως το “Μαριίνσκι”, και να υπήρχε ο χώρος, θα χρειαζόταν ο μισός προϋπολογισμός μας. Αν όχι τα τρία τέταρτα»…