Η περιπέτειά μου άρχισε το 2005, όταν μια απλή αιματολογική εξέταση έδειξε ότι είχα πρόβλημα. Ο αιματολόγος διέγνωσε ότι έπασχα από πολλαπλούν μυέλωμα, μια σπάνια ασθένεια.
Άρχισα χημειοθεραπείες και όταν υπήρξε καταστολή της νόσου οι γιατροί μου σύστησαν να υποβληθώ σε μεταμόσχευση μυελού των οστών. Στο διάστημα αυτό είχα την ευκαιρία να συναντήσω ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ελλάδας, που ξημεροβραδιάζονταν έξω από το νοσοκομείο αναμένοντας το πολυπόθητο μόσχευμα. Εγώ ήμουν τυχερός γιατί υποβλήθηκα σε αυτόλογη μεταμόσχευση, δηλαδή με δότη εμένα τον ίδιο. Άλλοι όμως έχασαν τη μάχη για τη ζωή επειδή δεν βρέθηκε συμβατός δότης».
Με το πρόβλημα της υγείας του και τις εμπειρίες των τελευταίων τεσσάρων ετών ώθησαν τον Σταύρο Χατζηγεωργίου στην ιδέα να συσταθεί Σύλλογος Μεταμοσχευμένων Μυελού των Οστών. Η ιδέα του πραγματοποιήθηκε μόλις πριν από λίγους μήνες και ο κ. Χατζηγεωργίου είναι ο πρώτος πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και ήδη αριθμεί ήδη πάνω από 140 μέλη. «Στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τους ασθενείς να περάσουν όσο το δυνατόν πιο εύκολα την προσωπική τους δοκιμασία. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι πολλά και ποικίλα.
Ο χρόνος αποθεραπείας είναι πολύ μεγάλος, τα ασφαλιστικά ταμεία δεν καλύπτουν όλο το κόστος της νοσηλείας, ενώ υπάρχουν ελλείψεις σε φάρμακα ακόμα και στα νοσοκομεία. Έχω δει ανθρώπους από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη να εγκαταλείπουν το σπίτι και τη δουλειά τους για να είναι κοντά στο νοσοκομείο, όπου τους παρακολουθούν. Και βέβαια, υπάρχει το τεράστιο ζήτημα της εξεύρεσης μοσχευμάτων. Όλα αυτά αντιμετωπίζονται πιο εύκολα συλλογικά», είπε ο κ. Χατζηγεωργίου.
Ξενώνας στη Θεσσαλονίκη
Εκτός από την ψυχολογική υποστήριξη ασθενών με το ίδιο πρόβλημα, αλλά και την ενημέρωσή τους όσον αφορά διαδικαστικά ζητήματα, φιλοδοξία του Συλλόγου είναι να δημιουργήσει ξενώνα στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να μπορούν να μένουν για όσο διάστημα διαρκεί η θεραπεία τους. Ακόμη ένα ζήτημα που καλείται να λύσει είναι το γεγονός ότι οι εξετάσεις ιστοσυμβατότητας που κοστίζουν από 600 έως 3.500 ευρώ, προπληρώνονται και στη συνέχεια καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία.
Παράλληλα, ο Σύλλογος αρχίζει αγώνα για να λειτουργήσει στο Νοσοκομείο Παπανικολάου η πρώτη σε ΕΣΥ τράπεζα βλαστοκυττάρων και η δεύτερη δημόσια της χώρας ύστερα από εκείνη της Ακαδημίας Αθηνών, έχει κολλήσει όμως στη γραφειοκρατία. «Η λειτουργία της θα μπορούσε να σώσει τη ζωή δεκάδων ασθενών, το ένα τρίτο των οποίων χάνει την ευκαιρία επιβίωσης επειδή δεν βρίσκει μόσχευμα», κατέληξε ο πρόεδρος.
«Το κόστος δεν μπορεί να αποτιμηθεί μπροστά στις ζωές που χάνονται»
Hτράπεζα ομφαλικών μοσχευμάτων του Νοσοκομείου Παπανικολάου είναι ήδη έτοιμη, με τον εξοπλισμό που δώρισε η οργάνωση Ανοιχτή Αγκαλιά των Φίλων Κοινωνικής Παιδιατρικής και Ιατρικής. Ωστόσο, το υπουργείο δεν έχει υπογράψει ακόμα την εισήγηση- νομικό πλαίσιο, που έχει ετοιμαστεί από τον Νοέμβριο, ώστε να επικυρώσει και τυπικά τη λειτουργία της.
«Εμείς δουλέψαμε τον νέο εξοπλισμό και είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε δωρεές. Ακόμα όμως δεν έχουμε την τυπική εντολή του υπουργείου, προφανώς διότι δεν θέλουν να δώσουν τα κονδύλια που απαιτούνται για τη λειτουργία της τράπεζας. Γι΄ αυτό κι εμείς αποφασίσαμε να απευθυνθούμε για ενίσχυση σε ιδρύματα όπως το Ωνάσειο και το Μποδοσάκειο, τα οποία προσφέρουν σε υγειονομικές υπηρεσίες», είπε στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής της αιματολογικής κλινικής του νοσοκομείου Αχιλλέας Αναγνωστόπουλος.
Για να λειτουργήσει η τράπεζα μέχρι τα τέλη του έτους απαιτούνται περίπου 150.000 ευρώ, αλλά το συνολικό κόστος για να συγκεντρώσουν οι δύο δημόσιες τράπεζες τα 10.000 μοσχεύματα που απαιτούνται ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες των ασθενών στην Ελλάδα αγγίζει τα 12 εκατ. ευρώ.
Ποσό μικρότερο από αυτό που δαπανήθηκε τα τελευταία χρόνια από τη διαρροή ασθενών στο εξωτερικό. «Όταν καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε το απόθεμα των 10.000 μοσχευμάτων, κάτι που υπολογίζεται ότι θα συμβεί τα επόμενα οκτώ χρόνια, θα μπορούμε να διαθέτουμε 300- 400 μοσχεύματα κάθε χρόνο και το ετήσιο κόστος λειτουργίας των τραπεζών θα μειωθεί. Άλλωστε, το κόστος δεν μπορεί να αποτιμηθεί μπροστά στις ανθρώπινες ζωές που χάνονται κάθε χρόνο επειδή δεν βρίσκονται δότες», τόνισε ο κ. Αναγνωστόπουλος.
