ΑΠΟ ΤΑ 15 ΜΕΧΡΙ ΤΑ 40 ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΒΟΥΛΙΜΙΚΗ. Η
ΤΖΕΪΝ ΦΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΕΡΟΜΠΙΚ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΑΣ
ΚΟΡΜΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΒΓΑΖΕ ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΤΗΣ
ΣΤΟ… ΨΥΓΕΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΒΑΖΕ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΑΚΙ ΤΗΣ
ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΣΤΗ ΛΕΚΑΝΗ ΠΙΣΩ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ ΠΟΡΤΑ ΜΙΑΣ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ.
ΠΑΝΤΑ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ- ΓΙΑΤΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ
ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕ ΚΑ
ΝΕΝΑΝ.
Δεν είναι τυχαίο ότι διαλέγω τη «λεπτομέρεια» της βουλιμίας μέσα από τις 907 (!) καλογραμμένες σελίδες του βιβλίου. Ίσως είναι η πιο χειροπιαστή απόδειξη της εσωτερικής πάλης μιας γυναίκας που ενώ το σώμα της έγινε σύμβολο δυναμισμού, υγείας και ομορφιάς, και η ίδια ένα από τα πιο φωτεινά παραδείγματα της γενιάς της, μέσα της κουβάλαγε το βάρος της 10χρονης Τζέιν. Του φοβισμένου και μοναχικού κοριτσιού που το παραμύθι των παιδικών του χρόνων κατέληξε σε εφιάλτη. Γιατί έτσι συνέβη. Τα ράντζα, τα πάρτι, η φήμη, τα καλά σχολεία, το γκλάμορ, όλα ήταν μέρος της ζωής των παιδιών των Φόντα: της Τζέιν και του Πίτερ. Όλα. Συν ένα τεράστιο κενό- το κενό που δημιουργεί η απουσία της συναισθηματικής επαφής. Η καταθλιπτική μητέρα τους θα αυτοκτονήσει (με ξυράφι) πριν δει την κόρη της να φτάνει στα 12. Και ο γοητευτικός, διακεκριμένος για το ταλέντο και το ήθος του πατέρας (Χένρι Φόντα) θα λείπει σε ταξίδι για δουλειές. Ακόμα όμως κι όταν είναι εκεί, είναι και πάλι απών.
Η Τζέιν είναι ένα αγοροκόριτσο που λατρεύει τον πατέρα του. Τον θαυμάζει και ζητάει την προσοχή του. Από τα γεννοφάσκια της μαθαίνει την τέχνη της αυτοάμυνας κτίζοντας έναν δεύτερο εαυτό, δυνατό και δραστήριο. Δεν κλαψουρίζει, δεν παραπονιέται, μαθαίνει να τα καταφέρνει πάντα και να κρύβει τέλεια την ευάλωτη πλευρά της. Καλπάζει πάνω στο άλογό της (ήταν το αγαπημένο της σπορ από κοριτσάκι) και γίνεται ένα με τη φύση, τη μεγάλη της αγάπη. Μόνο που καλπάζει διαρκώς μέχρι τα 60 της (!)
Ωστόσο το βάρος δεν πέφτει εκεί, αλλά στο ψυχικό στριπτίζ της Τζέιν που αρχίζει από τις πρώτες της μνήμες και φτάνει μέχρι σήμερα. Προφανώς, αυτό το χωρίς φόβο και πάθος, «όλα στο φως», είναι μέρος του δύσκολου οδοιπορικού της για την κατάκτηση μιας ισορροπίας- εκείνης που χάθηκε διά παντός, όταν έκλεινε για πρώτη φορά την πόρτα της τουαλέτας και έχωνε το πρόσωπό της στη λεκάνη. «Εγκατέλειψα τον εαυτό μου- το σώμα μου- πολύ νωρίς και ξόδεψα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου προσπαθώντας να επιστρέψω, να… ενσωματωθώ. Δεν το κατάλαβα παρά μόνο όταν πλησίαζα τα εξήντα κι άρχισα να γράφω το βιβλίο… Κατέληξα να πιστεύω ότι σκοπός της ζωής μου ίσως είναι να δείξω μέσω του προσωπικού μου ταξιδιού πώς και γιατί συμβαίνει αυτή η αποχώρηση από το σώμα, ιδιαίτερα στις γυναίκες…».
Οι 907 σελίδες δεν κάνουν (δυστυχώς) για την παραλία. Το «τούβλο» είναι βαρύ για το χέρι- άσε που πρέπει να επιστρατεύεις την προσοχή σου και να υπογραμμίζεις φράσεις του τύπου «Σε όλη μου τη ζωή, υπήρξα η κόρη του μπαμπά μου, παγιδευμένη σε ένα αρχαιοελληνικό δράμα, όπως η Αθηνά που ξεπήδησε απ΄ το κεφάλι του πατέρα της του Δίαπειθαρχημένη και έτοιμη για δράση».
Η συνήθης «νόσος» των γυναικών της γενιάς της (και των επόμενων) δεν κάνει διακρίσεις στις σταρ. Η ίδια λέει για τον εαυτό της ότι έπασχε από την αρρώστια «του να ευχαριστεί» – κάτι που οδηγεί τις γυναίκες στο να αποσυνδέουν το μυαλό από το σώμα τους και να καταλήγουν σε μια εκούσια καταπίεση για να μη χάσουν την αγάπη του καλού τους.
Μα και η επιτυχημένη, δραστήρια, κούκλα Τζέιν; Η Τζέιν της σηκωμένης γροθιάς και των μεγάλων συλλαλητηρίων κατά του Βιετνάμ; Η Τζέιν των Όσκαρ και τoυ διεθνούς τζετ σετ; Μα εδώ είναι όλο του «ζουμί» της αυτοβιογραφίας της. Η αντίφαση μεταξύ της δημόσιας εικόνας της και της εσωτερικής της πραγματικότητας. Και ο διαρκής της αγώνας να φέρει σε ισορροπία τον «άγνωστο» εαυτό της που άλλαζε διαρκώς… δέρμα σαν τον χαμαιλέοντα: από βασίλισσα της γυμναστικής που απολάμβανε τα κέρδη μιας τεράστιας επιχείρησης (17 εκατομμύρια videos πούλησε), σε ένθερμη φεμινίστρια. Από κουκλίτσα Μπαρμπαρέλα και υποταγμένη σύζυγος, σε δραστήρια ακτιβίστρια που την κυνηγούσε το FΒΙ και την έσερνε στις φυλακές.
Jane Fonda
Η ΖΩΗ ΜΟΥ
ΜΤΦ. ΜΑΡΑ ΜΟΙΡΑ ΕΚΔ. ΩΚΕΑΝΙΔΑ ΣΕΛ. 907,
ΤΙΜΗ: 28 ΕΥΡΩ
