«Αφήστε τα συνθεσάιζερ να συνομιλήσουν με τον Ελύτη»

Στη νέα μουσική γενιά, απαλλαγμένη από το κλισέ «ελληνικό/ξένο» τραγούδι, ανήκουν ο Συμεών Νικολαΐδης και ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, που έχουν και καταβολές στο σινεμά
«Εν έτει 2009 μπορείς κάλλιστα να ονομάσεις ελληνικό έναν δίσκο που περιέχει και αγγλόφωνο στίχο». Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης είναι ξεκάθαρος τουλάχιστον ως προς αυτό: «Τα τελευταία 15 χρόνια η αγγλική γλώσσα έχει εισχωρήσει στην καθημερινότητά μας σε τέτοιο βαθμό που δεν την αισθάνομαι σαν ξένη».

Είκοσι οκτώ ετών ο Αλέξανδρος Βούλγαρης (γιος του Παντελή Βούλγαρη και της Ιωάννας Καρυστιάνη) έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του και στον κινηματογράφο (έχει κάνει τις ταινίες «Κλαις;» και «Ροζ») και στη μουσική.

Αν υπάρχει κάτι που συνδέει τους δυο κόσμους του είναι η πολύ προσωπική ματιά ενός νέου ανθρώπου που μέσα από την τέχνη του αφήνει το βίωμά του να μιλήσει αντ΄ αυτού, ψάχνοντας διαρκώς τη δική του «γλώσσα».

Χωρίς την παραμικρή διάθεση να έχει τη στρωτή… αφηγηματική ροή μιας μέινστριμ δουλειάς, «ο Τhe Βoy»- καθότι ήταν το έτερον ήμισυ του πειραματικού περίφημου γκρουπ Μary and Τhe Βoy που διέπρεψε στο Ίντερνετ- βάζει στον δεύτερο δίσκο του, «Ρlease Μake me Dance» (Ιnner Εars), τον Ελύτη και τον Θεοδωράκη να συνομιλήσουν με τα synths, τον Σαββόπουλο με παραμορφωμένα beats, ενώ το ρεφρέν «γιατί δεν χορεύετε ρε»; σου τρυπάει το αυτί- ώρες ώρες σε σημείο που σε εκνευρίζει.

Θα έλεγα ότι ώρες ώρες ο δίσκος σου μοιάζει με κραυγή…

Εμένα μου βγάζει έναν δυναμισμό. Και επειδή είμαι πολύ χαμηλών τόνων, σχεδόν νωχελικός, εκεί μπορώ και βγάζω έναν δεύτερο εαυτό. Το άλλο που προσπαθώ στη μουσική είναι να μπορέσω να αφεθώ σ΄ αυτό που κάνω – και ως ακροατής. Ως ακροατές έχουμε γίνει πολύ ψυχροί πια, δεν αφηνόμαστε.

Από το 2004 άρχισε να ασχολείται πιο συστηματικά με τη μουσική.

«Όταν έφαγα απογοήτευση από το σινεμά» λέει. Γιατί απογοήτευση; «Με κούρασαν όλα αυτά που συμβαίνουν πίσω από την πλάτη- τα συντροφικά μαχαιρώματα, η υποκρισία, τα λόγια. Τελικά, είδα ότι το ίδιο συμβαίνει και στη μουσική. Απλά στο σινεμά παίζεις και με πολλά λεφτά. Στη μουσική μπορεί να υποστείς όλα αυτά τα παραπάνω, γιατί κατάφερες να παίξεις στο τάδε μπαρ- είναι γελοίο δηλαδή».


«Η ελληνική μιζέρια είναι στάνταρ»

Στο δίλημμα κιθαρίστας ή ντράμερ, η απάντηση ήρθε μόνη της: κιθαρίστας. Με τα ντραμς και τα κρουστά μπορείς να βγάλεις όλη σου την εφηβική ενέργεια, εντάξει. Αλλά η κιθάρα δίνει άλλες δυνατότητες στο συναίσθημα. Δεν έτυχε να είμαστε μπροστά την ώρα που ο Simon Βloom (Συμεών Νικολαΐδης) έγραφε τα τραγούδια του δεύτερου-κι εκείνος- δίσκου του «Ηollow Βutterfly», αλλά άνετα θα μπορούσαμε να τον φανταστούμε σκυμμένο πάνω από την κιθάρα του να ψιθυρίζει δειλά δειλά λόγια στα αγγλικά. Όπως εκείνες οι φιγούρες των τροβαδούρων της εποχής του ΄60.

«Μεγάλωσα με την ποπ και τη ροκ του ΄60 και ΄70. Απλώς ελπίζω να έχω καταφέρει να προσθέσω και κάτι σημερινό σ΄ αυτό» λέει ο ίδιος.

Πάνω από 10 χρόνια στη μουσική (ως ντράμερ και κιθαρίστας σε διάφορα σχήματα), ο Συμεών Νικολαΐδης ενσάρκωσε το νεαρό ροκά (δίπλα στο Γιάννη Αγγελάκα) στην ταινία «Ο Χαμένος τα παίρνει όλα», σε σενάριο και σκηνοθεσία του πατέρα του Νίκου Νικολαΐδη. Εκεί ακούστηκε και το τραγούδι «Wonderful World» από τον πρώτο του δίσκο. Με τον Νίκο Νικολαΐδη συνεργάστηκε και στο «Ζero Υears» (2004).

«Με ενδιαφέρει πάρα πολύ ο ήχος», λέει. «Είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν κατεβάζω τραγούδια. Όταν θέλω μια μουσική, θέλω να είναι από την καλύτερη πηγή της».

Τελευταία έφτιαξε και το δικό του στούντιο ηχογράφησης κι εκεί γράφτηκε το «Ηollow Βutterfly», «πιο ομαδική δουλειά από την προηγούμενη και με πιο ακουστικό ήχο». «Πριν από μερικά χρόνια κανείς δεν ενδιαφερόταν γι΄ αυτή τη μουσική. Μου έλεγαν καλή δουλειά, αλλά…».

Και τι άλλαξε; Μήπως η επιτυχία δίσκων όπως της Μόνικα εξοικείωσαν τους ανθρώπους της δισκογραφίας με αυτή την αγγλόφωνη εκδοχή της ποπ;

Υπάρχουν διάφορες απόψεις γι΄ αυτό. Η μία λέει ότι τα πράγματα είναι πιο ανοιχτά, ότι υπάρχει εξέλιξη στη μουσική και παντού. Η άλλη λέει ότι πάμε χειρότεραόλη αυτή η κρίση ακουμπάει με κάποιον τρόπο και τη μουσική. Λιγότερα χρήματα, λιγότερες συναυλίες, πιο δύσκολα οι παραγωγές… Βέβαια η ελληνική μιζέρια και η γκρίνια είναι στάνταρ κι εγώ αυτό το απεχθάνομαι.